Skip to content

Waarom argumentdarwinisme faalt in het publieke debat

Published by Mihai on 25/09/2024

De hoofdredactie van Trouw zegt naar de lezers te luisteren: “Hoe voer je een echte dialoog met je lezers? Welke rol heb je als medium in het maatschappelijk debat? Dat zijn vragen waar we als redactie hard over nadenken… We zijn een factor in het publieke debat en we willen graag luisteren naar ons publiek en dat actief opzoeken.” Deze woorden klinken veelbelovend, maar waar zijn de concrete voorbeelden dat Trouw daadwerkelijk luistert naar kritiek van haar lezers?

Ik schrijf een boek over de drogredenen van Israël-supporters in het publieke debat en lees regelmatig stukken hierover. Vaak stuur ik e-mails naar redacties met het verzoek om geen drogredenen meer te publiceren in opiniestukken of interviews. Ik stel voor deze misleidende argumenten te verwijderen of, als het hoofdargument daarop berust, het stuk te weigeren. In interviews kunnen journalisten kritische vragen stellen over dergelijke uitspraken. Toch ontvang ik zelden een reactie die bereidheid tot luisteren toont. In plaats daarvan wordt vaak het excuus van “argumentdarwinisme” aangevoerd.

Argumentdarwinisme

Volgens deze redenering zijn lezers intelligent genoeg om zelf drogredenen te herkennen, waardoor valide argumenten zullen zegevieren en misleidende argumenten vanzelf zullen verdwijnen. Maar deze aanname houdt geen stand. In het debat over Palestina worden al meer dan een eeuw dezelfde drogredenen gebruikt door Israël-supporters—voor de oprichting van een Joods tehuis rond 1917, na de burgeroorlog van 1948, na de oorlog van 1967 en verder. Deze misleidende argumenten sterven niet uit; ze worden telkens opnieuw herhaald en verspreid. Dit suggereert dat darwinisme niet werkt. Hoe vaker de media die drogredenen publiceren, hoe meer Israël-supporters worden gerekruteerd en deze herhalen de drogredenen ad nauseam. Neem bijvoorbeeld de ad hominem dat de Palestina-supporters alleen voor Palestijnen opkomen, maar niet voor andere slachtoffers en dat daardoor hun argumenten ongeldig zouden zijn.

Drogredenen hebben negatieve gevolgen

Drogredenen hebben invloed op beleidsbeslissingen met verregaande gevolgen. Arnold Vonk, voormalig opinieredacteur bij de Volkskrant, schreef in zijn boek “Effectief opiniestukken schrijven”: “Opiniemakers hebben veel macht… Dan worden de oplossingen die zij aandragen gretig opgepikt door media en politici, en moeten ministers hun beleid aanpassen.” Dit is duidelijk zichtbaar in hoe drogredenen rond het Israëlisch-Palestijnse conflict doordringen in politieke besluitvorming. Dezelfde misleidende argumenten die op opiniepagina’s verschijnen, worden herhaald in debatten in de Tweede Kamer, in opiniestukken van parlementariërs en in uitspraken van wereldleiders.

Een schrijnend historisch voorbeeld is hoe leden van een VN-commissie voor de oorlog van 1948 beslisten over het lot van Palestina. Terwijl de Palestijnen pleitten voor zelfbeschikking—bijvoorbeeld via een referendum—herhaalden pro-Israëlische commissieleden drogredenen die de Palestijnen wegzetten als minderwaardig. Men zei dat het superieure Joodse volk niet aan de wil van de Palestijnen, die in meerderheid waren, kon worden onderworpen.

Recent heeft het Internationaal Gerechtshof in een adviesopinie gesteld dat Palestijnen recht hebben op de volledige bezette gebieden en dat Israël de nederzettingen moet ontmantelen en de illegale bezetting zo snel mogelijk moet beëindigen. Derde landen zouden alle economische activiteiten die de bezetting in stand houden, moeten stopzetten. Toch nam het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden kort daarna een wet aan die toestaat dat producten uit de bezette gebieden het label ‘Made in Israel’ krijgen, in strijd met de adviesopinie. Bovendien blokkeert de VS de toetreding van Palestina als volwaardig lid van de VN. In toespraken van Amerikaanse politici en hun publieke uitingen zijn vaak dezelfde drogredenen terug te vinden die in de media circuleren. Dit suggereert dat machtige besluitenmakers op basis van drogredenen beslissen.

Dus als mijn rationele kritiek op de media geen invloed op de media heeft, ben ik nieuwsgierig naar voorbeelden van kritiek die de media wel beïnvloeden.

Geredigeerd door Pascale Esveld
Published inOpinieSofist Factory

24 Comments

  1. cajs27 cajs27

    Het Israëlisch-Palestijnse(Arabisch) conflict: de bron van deze ellende is de islam.Het probleem is al 1.400 jaar geleden begonnen. Toen is de islam opgerukt vanaf het Arabisch schiereiland en is uitgezworven over het Midden-Oosten. Daar zijn alle Joden en christenen verjaagd of vermoord.Islam is wreed, eeuwige strijd, bloed vergieten, volkerenmoord, onvrijheid en een nepgeloof.Oorlog, haat of geweld in de wereld wordt niet veroorzaakt door religie, maar door degenen die religie misbruiken voor eigen gewin.Islam is een parasitaire doodscult die in 1400 jaar tijd niet positiefs heeft opgeleverd voor de mensheid in het algemeen.Het is de doodscultus van de islamisten die de eigen burgers als martelaren opofferen aan hun visioen om de gehele mensheid te onderwerpen aan de sharia.Islam is een zwart gat waarin vrijheid en menselijkheid verdwijnen.Noem me éën land waar de ‘lieve moslims’ een open tolerante samenleving hebben ingericht.Ik ken er geen enkele.Islam is de meest deprimerende openluchtgevangenis voor de menselijke geest.Deze genocidale islamitische ideologie verspreid zich als een ziekte met ongeremde celdeling om parasitair de patiënt te verzwakken en uiteindelijk te doden.Iedereen die de islam een religie van vrede noemt, is een psychopathische, schizofrene leugenaar of gewoonweg dom.Islam is een hel op aarde en moet met wortel en tak uitgeroeid worden, dan pas is er reële kans op wereldvrede…

    Ten tijde van de stichting van Israël waren in de meeste Arabische landen regimes aan de macht gekomen die een socialistisch profiel hadden(Hitler was ook een socialist) en de ideologie van het Arabisch fascisme aanhingen.Het Brits Mandaatgebied Palestina was voor hen een onlosmakelijk onderdeel van de islamitische Ummah en het was daarom onvoorstelbaar dat het Joodse volk dat in de koran door Allah wordt vervloekt hier een eigen staat zou stichten.Het is theologisch onmogelijk dat (een) land dat ooit onder islamitische heerschappij stond, terug wordt gebracht in zijn pre-islamitische toestand.Zo bezien behoort het Land Israël toe aan de islam. Joden en christenen mogen daar alleen leven als dhimmies. Het woord dhimmi wordt in de sharia gebruikt om een Jood of christen die de superioriteit van de islam heeft erkend, en zich onderdanig onderwerpt aan het islamitisch oppergezag, aan te duiden. Ze krijgen bepaalde religieuze vrijheden, maar ze moeten wel zoals gezegd een extra belasting betalen (jizya) en zich allerlei beperkingen en discriminerende voorschriften laten welgevallen. Verzet hiertegen wordt bestraft met de dood.Er is in de geschiedenis nooit een Palestijnse staat geweest.“De Palestijnen”, dat is een nepvolk. Dat heeft nooit bestaat en bestaat nu ook niet. Het is een samenraapsel van allerlei Arabieren uit andere landen, die dachten dat ze dat gebied eventjes konden overnemen toen de Joden eenmaal waren begonnen om de zaak te ontwikkelen. Dat is wat er is gebeurd…

    De Joden woonden er het eerst: zij stichtten er een koninkrijk rond 1000 voor Christus.Jeruzalem wordt meerdere malen in de Bijbel genoemd, maar niet één keer in de Koran.De islamitische bewering dat Jeruzalem een heilige stad is voor de islam, is dus eigenlijk gebaseerd op leugens.In 1947 verdeelde de Verenigde Naties (resolutie 181 van 29 november) Brits Mandaat Palestina in een joodse staat en een Palestijnse staat. Alhoewel volgens het internationaal recht het land Israël is toegewezen aan de joden, hebben de Arabieren en de Perzen dit nooit willen aanvaarden en zullen zij het nooit aanvaarden. De Arabische wereld wil geen tweestatenoplossing. Telkens wijst men elk voorstel af.Over de Palestijnse staat heb ik het volgende te zeggen. Ik heb hier een hele lijst. Ik kan ze allemaal opnoemen: 1956, 1964, 1967, 1973, de hele rataplan.In het jaar 2000 waren er de Clinton-akkoorden. Toen kon de Palestijnse staat gesticht worden met de Gazastrook, een deel van de Westbank en met Oost-Jeruzalem als hoofdstad. Ze kregen ook nog eens 30 miljard voor de geleden schade. Arafat wees het gewoon af. Dat was de kans van hun leven. Je kunt zeggen dat je je een keer kunt vergissen, maar in 2001 wezen ze eenzelfde soort voorstel af. In 2008 heeft Olmert nog eens zoiets gedaan en in 2009 Netanyahu. In 2013 en 2014 was het Obama. Deze mensen willen dus niet. De Palestijnen worden gewoon opgesloten in deze gebieden door de Arabieren zelf, want zij willen gewoon van de Joodse staat af.

    # 01/08/2025 Reply

Leave a Reply