Spring naar inhoud

Het Palestina conflict is simpel

Het viel me op dat de Israël-supporters allemaal dezelfde drogredenen gebruiken. Bijvoorbeeld Jessica V. Roitman, die bezwaar maakt tegen een academische boycot, zegt dat het conflict complex is. Ik zocht in de krantenbak op de woorden ‘complex en Israël’ en ik vond meer dan 300.000 resultaten, 6.015 in het Nederlands. Veel van deze stukken zijn interviews of opiniestukken van Israël-supporters. Dit is een retorische truc.

Contradictie

Ten eerste is het een contradictie. Israël-supporters beweren dat het conflict tegelijkertijd complex is als eenvoudig: zij menen dat Israël omringd is door vijanden die haar willen vernietigen. Israël handelt altijd uit zelfverdediging. Zo verklaren ze alles, de Israëlische invasies in buurlanden, zoals in Egypte in 1956 en 1967, de invasies in Libanon, maar ook de muur, de onteigeningen, de bezetting van de Golan en de Westelijke Jordaanoever. En de illegale nederzettingen. Gaza moet men blokkeren en met regelmaat bombarderen. Israël ontruimde haar kolonisten uit Gaza en kreeg raketten als dank. Israël, zeggen de supporters, heeft vele rechtvaardige vredesvoorstellen gedaan en de Arabieren zeggen altijd ‘nee’. Alle Palestijnen-supporters, joods of niet, de media, de mensenrechtenorganisaties, de VN, het Rode Kruis, het Internationaal Gerechtshof en het Internationaal Strafhof zijn Jodenhaters. Zo simpel presenteren de Israël-supporters het conflict: het is David tegen het gigantische wereldcomplot.

Complexiteit verlamt de publieke opinie

In zijn boek “Getting Things Done”, schrijft David Allen dat we de neiging hebben om grote, complexe projecten uit te stellen. Je stelt je boek, je promotiescriptie, of je garageopruiming voor jaren uit. Daarom is het handig om het publiek wijs te maken dat het probleem complex is. Waar moet ik aan beginnen, denk je als het probleem groot, ondoorgrondelijk en onoplosbaar lijkt? Daardoor voer je ook geen druk op de regering uit om in te grijpen in het Palestina conflict.

Collectieve handeling is nodig

Echter, collectieve acties van alle regeringen kunnen Israël dwingen om de bezetting te stoppen. Bovendien, zoals André Nollkaemper (juridische adviseur van het kabinet en decaan van de juridische faculteit van UVA) in het NRC schreef, zijn alle staten juridisch verplicht om zich te “onthouden van alles wat het voortbestaan van de situatie steunt, en moeten actief samenwerken om de situatie te beëindigen.” Maar, zonder publieke druk, talmen ook de regeringen, vooral omdat Israël onze vriend is.

We moeten geen illegaal gedrag belonen

Sterker nog, als Nederland academisch met Israël samenwerkt, alsof er niks aan de hand is, dan krijgt Israël de indruk dat we de bezetting accepteren en heeft minder motivatie om haar te beëindigen. Als we met instituten in de bezette gebieden samenwerken, dan moedigen we Israël aan om meer illegale nederzettingen te bouwen.

Ethos als manipulatietruc

Aristoteles onderscheidt drie technische overtuigingsmiddelen: ethos, pathos en logos. Logos is de logica, pathos speelt op emoties in. De ethos slaat op de spreker zelf. Het publiek vindt een argument overtuigender als de spreker betrouwbaar en deskundig lijkt. Bijvoorbeeld in India, waar men mannen als slimmer ziet, werd ontdekt dat het publiek dezelfde speech overtuigender vond als het door een man werd gehouden. Volgens Aristoteles is ethos het effectiefste overtuigingsmiddel. Ik vind ethos irrelevant, want slechts de inhoud van een argument, de logos, brengt ons dichter bij de waarheid.

Ook de Israël-supporters proberen zich als betrouwbaar en deskundig te verkopen. Zo lees ik interviews en opiniestukken van CIDI-medewerkers die beweren dat het publiek onwetend (en voorgelogen door de media) is en dat de lobbyisten zelf eigen betrouwbare bronnen hebben waarmee ze zich in het conflict hebben verdiept, tot in de Filistijnse epoche.

Vroeger hoorde men priesters roepen: “Gods wegen zijn ondoorgrondelijk.” Zij hielden de Bijbel in het Latijns zodat zij de enige duiders waren. Anderen hadden zelf contact met goden, zoals de sjamanen en het Orakel van Delphi. Zij hadden toegang tot ware kennis, voor ons ontoegankelijk. De Israël-supporters doen hetzelfde als ze beweren dat het conflict complex is. Ze willen je wijs maken dat zij een enorme kennis hebben en de intelligentie om die te analyseren. Zij bezitten de complete kennis en zij zien het grote plaatje. U, als dommerik, ziet alleen een baby in Gaza ontploffen, maar u weet niet dat er een complexe verklaring voor is.

Ironisch genoeg, vragen de Israël-supporters dat u de Palestijnse aanslagen veroordeelt. Maar als de complexiteit u verbiedt om een mening over de bezetting te hebben, zou deze complexiteit niet ook vereisen dat u ook de aanslagen negeert? Zou daar geen ondoorgrondelijke verklaring voor zijn?

In werkelijkheid is het conflict heel simpel. De Palestijnen hebben het zelfbeschikkingsrecht. Dit geeft hen het recht op een onafhankelijke staat in de bezette gebieden (dus op de Westelijke Jordaanoever) en in Gaza. De bezetting dwarsboomt deze staat al 54 jaar en alleen druk van iedereen kan Israël bewegen om de bezetting te stoppen. Alle landen hebben niet alleen het recht maar ook de plicht om de Palestijnen te helpen. De rest is alleen retoriek.


Geredigeerd door Pascale Esveld

Gepubliceerd inPolitiek

4 Reacties

  1. Partout Partout

    Het zou je redenering nog sterker sterker maken, wanneer je ook de illegale acties van mn Hamas en Jihad zou vermelden/veroordelen. Die schoten immers op hun beurt minimaal 1750 raketten af, met de bedoeling zoveel mogelijk schade aan te richten onder Israëlische burgers. Ter adstructie sluit ik een (Vertaalde) brief bij die ik destijds schreef aan Obama in dit verband.

    Open Brief aan de President van de VS,

    Mr. Barack Obama
    The White House

    1600 Pennsylvania Avenue NW

    Washington DC 20500
    United States of America

    SAVE US!

    Amsterdam, 7 maart 2011,

    Geachte mijnheer de President,

    Wij hoeven geen vriendjes van elkaar te worden. Ik zal met deze brief vooral respect voor mijzelf trachten te ontwikkelen. Mijn brief gaat over vrede, omdat we toegaan naar een oorlog. Dat woord vrede is al te lang door talloze valse teisteraars van de taal drooggelegd. Vrede zit, diep verborgen, nog steeds, in ons allemaal. Nooit hebben we de vrede werkelijk geoefend. Van jongsaf aan hebben we de vrede afgeleerd. Er bestaat geen budget voor vrede.
    Wapenhandelaren hebben het voor het zeggen in de wereld. En toch bestaat zij nog in ons, de vrede, en zij is het meest kostbaar van alles.
    Velen in het Midden-Oosten beweren de antwoorden te hebben, maar weten vaak niet wat de vragen zijn. Ga a.u.b. op zoek naar de juiste vragen. Ik schrijf dit omdat ik leef om te hopen.
    Wij leven in een tijd die in de wereldgeschiedenis waarschijnlijk uniek is: die oude wereld van ons zweeft wellicht op de rand van een kernoorlog, met als brandhaard: Israël en de problematiek van de Palestijnen. Zal de totale ontkenning van oude waarden op sociaal en moreel gebied aldaar leiden tot een monsterlijke ontketening van krachten die wij wereldwijd in het geheel niet meer in de hand zullen weten te houden? Laten we uit moedeloosheid en wanhoop over de uitzichtloosheid van dit eeuwig ontploffende kruitvat binnen afzienbare tijd de allerlaagste instincten de vrije loop? Kijken we straks gelaten toe hoe talloze verbrande levens knetteren? Komen we nu echt niet verder uit deze toestand van bewuste chaos?
    Is de boodschap van Geert Wilders, die de islam geen godsdienst, maar een politieke ideologie noemt, juist? Is een andere visie, niet zo’n eenzijdige en ontmenselijkte, mogelijk?
    In elk geval weerhoudt het mij er niet van te doen wat ik wil doen en dat nauwkeurig te doen. In 1993 schudden Yitzhak Rabin en Yasser Arafat elkaar nog de hand op het gazon van het Witte Huis in valse opgewektheid dat joden en moslims in vrede samen konden leven op die smalle strook land, – niet in volmaakte gerechtigheid, maar zonder bloedvergieten.
    Ik bepleit na het mislukken van de Oslo-akkoorden, na de doorgaande, steeds gewelddadiger intifada’s, en na deze reeds 2000 jaar durende tribale stammenoorlog niets meer en niets minder dan een werkelijk serieuze en duurzame wapenstilstand tussen Joden en Arabieren.
    Ooit was dit reeds eerder mogelijk: zo verhaalt het bijbelboek Genesis dat na Abrahams dood zijn beide van elkaar vervreemde zoons, Isaac, de vader van het Joodse volk, en Ismaël, de vader van Abu Hamads volk, bijeenkwamen om hun vader, ons aller vader, te begraven.
    Filosofie van de dood bracht hen nader tot elkaar, in de dood zijn wij immers allemaal gelijk?
    Er zijn minstens drie generaties nodig om de enorme trauma’s, die diep in de geesten van de strijdende partijen geslagen zijn, te boven te komen. Dus: een 100-jarige periode van vrede.
    Wellicht maken we daarna, in 2110, kans op een duurzamer vrede dan tot nu het geval was.
    Er moet voorgoed een einde komen aan het doden van Joden door Arabieren en aan het doden van Arabieren door Joden. Het is mijn mooie droom, alles beter dan deze nachtmerrie.
    Ik zal nu doen wat ik gedroomd heb, anders zal ik niets doen.
    Mijnheer de President, niets belet mij om niet alleen aan de voorzijde, maar ook aan de achterzijde van uw geest binnen te treden. Mijn droom zal aan u op gelijke voet met het leven verschijnen, ook al is dat leven in Palestina nog zo kwetsbaar, want immer gewelddadig.
    Een bestand van 100 jaar is wat ik verzoek, het lijkt utopisch, maar is het meest realistisch. Gebruik a.u.b. dit idee, als een breekijzer.
    Laten we wereldwijd een mediaoffensief starten. De publieke opinie zal uiteindelijk de doorslag geven, onder uw bezielende leiding.

    Mijn droom laat overigens de westerse luchtballon, de hoge dunk die het heeft van de eigen superioriteit, als eerste uiteen spatten. Hoe zit het met de geschiedenis van het conflict?
    De Europeanen hebben op het eind van de Eerste Wereldoorlog op hoogst ongelukkige wijze de kiem gelegd voor het Palestijnse dilemma. Zou schulderkenning geen opsteker zijn!?
    Laat deze schuldbekentenis zich straks dan ook materieel vertalen in hulp bij de wederopbouw van de Palestijnse samenleving? Er is straks veel, heel veel geld nodig!
    Europa, neem uw verantwoordelijkheid voor de neokoloniale wantoestand zoals die destijds door EU is geschapen en die uiteindelijk tot de oprichting van de staat Israël leidde in 1948.
    Ik geloof met heel mijn hart in de leer van het solutionisme: de nationale religie in de VS, die inhoudt dat er voor elk probleem, – hoe hardnekkig ook, een oplossing voorhanden is.
    De VS is in feite het enige land ter wereld dat zijn kernwapens tegen een ander land heeft gebruikt (in Japan, Hiroshima, 1945). Toegegeven, onder zeer specifieke omstandigheden.
    Er ligt een morele verantwoordelijkheid bij de VS om een nieuwe kernoorlog, die ongetwijfeld uit zal lopen op een massacre van ongekende omvang, niet te laten uitbreken. Ten koste van alles dienen we te voorkomen dat noch Israël, noch straks Iran, of anders een stel losgeslagen terroristen uit naam van Iran, na een zoveelste gewelddadig incident in Palestina, van welke zijde dan ook, in het wilde weg met hun atoombommen in de rondte kunnen gaan smijten. De tijdbom van dit conflict dient vakkundig te worden gedemonteerd.
    Laten we na de miljarden woorden die reeds gemorst zijn met betrekking tot de kwestie Palestina, nu voor de zoveelste maal in gesprek met elkaar gaan, maar dan niet onder het motto: welke partij in deze strijd beheerst de taal van het grofste geweld het allerbeste?
    Wie treedt het meest onbarmhartig op uit naam van de eigenmachtige, zuivere gerechtigheid?
    Aan beide zijden wordt immers gevochten om wie het meest fundamentalistisch is, als het om het gebruik van het de godheid tartende geweld in zijn meest absurd bloeddorstige vorm gaat?
    Roep partijen naar de onderhandelingstafel met de navolgende wijze, want ware woorden:
    de andere kant hunkert net zo hard naar vrede.
    De lijken van de Israëlische reservisten die in Ramallah ten prooi vielen aan een menigte die hen levend verscheurde, waarna de daders hun handen met het bloed van hun slachtoffers inwreven, en dit afgrijselijke tafereel de camera’s toonden, spreken voor zich.
    Evenals de beelden van de blauwige lichamen van Palestijnse kinderen in het lijkenhuis, bij wie door een zoveelste aanval met geleide Israëlische raketwapens, kaken, handen of voeten werden afgerukt. Talloze vermoorde onschuldigen, kinderen en burgers, aan beide zijden.

    Er is een morele wet die in elke cultuur of ideologie herkend wordt:
    wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
    Wie deze wet niet kan of wil onderschrijven verdient geen plek aan welke onderhandelings-tafel over vrede dan ook.
    Het heeft geen zin om nog langer spelletjes te spelen.
    Taqqiya, het loochenen van het eigen islamitische geloof, het verbergen van je echte overtuiging ten bate van eigen politiek voordeel, het wordt doorzien.
    Evenals het menefreghismo, de kunst om je nergens een reet van aan te trekken.
    Alleen wie werkelijk in vrede geïnteresseerd is, is vanaf nu welkom.
    Vrede stichten is het zoeken naar de juiste vragen. Verzoening vraagt om zoenoffers.
    Als je kunt herhalen wat een ander gezegd heeft, heb je naar hem geluisterd.
    Laat iedereen eerst maar eens vrijuit spreken, zonder discussie.
    Van mening verschillen hebben we genoeg gedaan, ten koste van zoveel bloed.
    Nu is – in plaats van de cultuur van de gewelddadige dood, de cultuur van de vrede, van het leven aan de beurt. Het zal bloed, zweet en tranen kosten, maar dit moet nu gebeuren.
    Om te bereiken: niet dat men vriendjes met elkaar wordt, maar dat de zolang verbeide idee van vreedzame co-existentie eindelijk recht wordt gedaan.
    Oplossingen?
    Kies niet alleen voor de twee staten oplossing, met de Westoever en Gaza voor de Palestijnen, bombardeer Jerusalem tot een onder auspiciën van de Verenigde Naties geneutraliseerd bedevaartsoord voor moslims, joden en christenen. Een religieuze enclave, voor alle gezindten.
    Men heeft minstens een eeuw lang veel te leren van elkaar, vooral op het gebied van de moraal. Geweld is uit den boze, en wat er nu reeds eeuwenlang zich voor het oog van God,
    de Ene, afspeelt is schaamteloos en zonder meer immoreel. Moge men tot inkeer komen!
    Ik heb ooit een oude indiaan horen vertellen over een traditie bij zijn stam. Als iemand een probleem heeft, steekt hij een steen, het liefst een zware, in zijn zak en sleept ermee rond totdat hij zijn probleem heeft opgelost. Dan kan hij de steen wegleggen en met hernieuwde lichtheid zijn weg in het leven vervolgen. Ik wens u veel wijsheid toe.

    Beste groet,

    Rutger Willem Weemhoff

    Auteur en filosoof te Amsterdam

    website: http://www.rutgerweemhoff.nl

    email: rutgerweemhoff@gmail.com

    PS. Ik werd bij de samenstelling van deze brief geïnspireerd door het boek van Jeffrey Goldberg met de titel “De Gevangenen”. Ik ben hem daar natuurlijk zeer erkentelijk voor.

  2. An An

    En wat was het antwoord van Obama?

    • Mihai Mihai

      Ik zou het niet weten, maar het centrum heeft de internetpagina verwijderd. Ik heb hen twee keer gemaild en gevraagd waarom ze het gedaan hebben, maar nooit een antwoord gekregen. In zijn boek schrijft Obama:

      Also, members of both parties worried about crossing the American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), a powerful bipartisan lobbying organization dedicated to ensuring unwavering U.S. support for Israel. AIPAC’s clout could be brought to bear on virtually every congressional district in the country, and just about every politician in Washington—including me—counted AIPAC members among their key supporters and donors. In the past, the organization had accommodated a spectrum of views on Middle East peace, insisting mainly that those seeking its endorsement support a continuation of U.S. aid to Israel and oppose efforts to isolate or condemn Israel via the U.N. and other international bodies. But as Israeli politics had moved to the right, so had AIPAC’s policy positions. Its staff and leaders increasingly argued that there should be “no daylight” between the U.S. and Israeli governments, even when Israel took actions that were contrary to U.S. policy. Those who criticized Israeli policy too loudly risked being tagged as “anti-Israel” (and possibly anti-Semitic) and confronted with a well-funded opponent in the next election.

      I’d been on the receiving end of some of this during my presidential campaign, as Jewish supporters reported having to beat back assertions in their synagogues and on email chains that I was insufficiently supportive of—or even hostile toward—Israel. They attributed these whisper campaigns not to any particular position I’d taken (my backing of a two-state solution and opposition to Israeli settlements were identical to the positions of the other candidates) but rather to my expressions of concern for ordinary Palestinians; my friendships with certain critics of Israeli policy, including an activist and Middle East scholar named Rashid Khalidi; and the fact that, as Ben bluntly put it, “You’re a Black man with a Muslim name who lived in the same neighborhood as Louis Farrakhan and went to Jeremiah Wright’s church.” On Election Day, I’d end up getting more than 70 percent of the Jewish vote, but as far as many AIPAC board members were concerned, I remained suspect, a man of divided loyalties: someone whose support for Israel, as one of Axe’s friends colorfully put it, wasn’t “felt in his kishkes”—“guts,” in Yiddish.

      Dus hij voelde wel druk van de lobby.

Geef een reactie