Sylvain Ephimenco klaagde dat het Amnesty rapport over het ‘afschrikwekkend sadisme met genocidaal oogmerk’ van Hamas karige media-aandacht zou hebben gekregen. Ik zocht het na in LexisNexis en zag het tegendeel. Karig was het dus niet. Wat wel karig bleef was de bereidheid om consequent te denken over recht en verantwoordelijkheid.
De Adviesraad Internationale Vraagstukken (AIV) waarschuwde al in 2013 dat: ‘een voortzetting van de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden, gepaard gaande met politieke repressie en een blijvende beperking van de bewegingsvrijheid en economische bestaansmogelijkheden van de Palestijnse bevolking (in Gaza nog sterker dan op de Westoever), maakt het waarschijnlijk dat het conflict – vroeg of laat – uitmondt in een ongekende uitbarsting van geweld, met noodlottige humanitaire en politieke gevolgen.’
Hamas gaf in zijn propagandafolder ‘Our Narrative’ precies hetzelfde aan als de AIV als reden voor de aanval, inclusief het ontbreken van een Palestijnse staat. Hamas pleitte ook voor berechting van alle oorlogsmisdaden in Palestina door het Internationaal Strafhof. Dat is rationeel en rechtvaardig. Precies daar verzetten veel Israël-supporters zich tegen. Zij vallen het Strafhof aan met drogredenen, sancties, chantage en spionage.
Oud-minister Uri Rosenthal schreef in Trouw dat het Strafhof het beginsel van morele equivalentie zou schenden door op dezelfde dag arrestatiebevelen uit te vaardigen voor Israëlische leiders en drie Hamasleden. Die redenering faalt op twee punten. Ten eerste is het een non sequitur. Dat twee besluiten op één dag vallen betekent niet dat de aanklager morele gelijkstelling nastreeft. Stel dat een officier van justitie in Jeruzalem op één dag een tasjesdief en Adolf Eichmann aanklaagt. Niemand concludeert daaruit dat hij beiden moreel gelijkstelt. Ten tweede is het een ad hominem. De aanklager wordt impliciet beschuldigd van antisemitisme zonder bewijs.
Professor Adil Haque, een vooraanstaande autoriteit in het oorlogsrecht, ontkrachtte dit helder. Het Strafhof vergelijkt geen staten of groeperingen. Het beoordeelt individuen aan de hand van hun juridische verplichtingen. Het weegt niet of misdaden van de een erger zijn dan die van de ander. Een oorlogsmisdaad is een oorlogsmisdaad.
Ook voormalig ICC-president Chile Eboe Osuji fileerde de redenering. De datum van arrestatiebevelen is juridisch irrelevant. Zelfs als de aanklager deze op verschillende dagen had uitgevaardigd zouden de feiten gelijk blijven. De onderliggende logica suggereert dat Israëlische leiders nooit vervolgd zouden mogen worden. Wie alleen de tegenpartij strafwaardig vindt, verklaart slachtoffers aan eigen kant waardevoller dan die aan de andere kant. Dat is discriminatie.
Opvallend is de herkomst van deze drogreden. Benjamin Netanyahu sprak als eerste van een ‘twisted and false moral equivalence’. Het argument verspreidde zich razendsnel. Joe Biden nam het over gevolgd door AIPAC en regeringsleiders van Duitsland, Groot-Brittannië, Canada, Australië, Mark Rutte, Ruben Brekelmans, leden van het Amerikaanse Congres en zelfs de hoofdredactie van de Washington Post. Ook Ephimenco herhaalde het. Donald Trump stelde sancties in tegen het Strafhof onder verwijzing naar deze ‘shameful moral equivalency’. Groot-Brittannië dreigde het Strafhof niet langer te financieren en zelfs te verlaten.
Fatou Bensouda, voormalig ICC-aanklaagster, stelde in 2015 al dat er voldoende reden was om de Israëlische nederzettingen als oorlogsmisdaad te berechten. Als het Strafhof toen had doorgepakt was er nu een Palestijnse staat geweest en was de aanval van Hamas nooit gebeurd.
Israëlische leiders worden echter niet aangepakt, terwijl Palestijnen massaal worden gearresteerd, opgesloten of gedood, schuldig of onschuldig, met of zonder rechtsgang. Dat geeft Israël de vrijheid om landjepik en etnische zuivering te plegen. Daarom willen de Israël-aanhangers niet dat het ICC de oorlogsmisdaden in Palestina berecht. In dat licht is het pleidooi van Hamas voor het Strafhof rationeler dan de houding van veel westerse Israël-supporters.
Geredigeerd door Pascale Esveld
Quote uit de Palestijnse folder mbt 7 okt.
Het vermijden van schade aan burgers, in het bijzonder kinderen, vrouwen en ouderen, is een religieuze en morele verplichting voor alle strijders van de Al-Qassam Brigades. Wij herhalen dat het Palestijnse verzet tijdens de operatie volledig gedisciplineerd was en zich hield aan islamitische waarden, en dat de Palestijnse strijders uitsluitend de bezettingssoldaten en degenen die wapens tegen ons volk droegen als doelwit namen. Ondertussen probeerden de Palestijnse strijders burgers niet te schaden, ondanks het feit dat het verzet niet beschikt over precisiewapens. Bovendien, als er sprake was van het treffen van burgers, dan gebeurde dit per ongeluk en in de context van de confrontatie met de bezettingsmacht.
Tja er gebeurde wel erg veel ‘per ongeluk’. Onhoudbaar Mihai!
Er is niets tegen het berechten van alle oorlogsmisdaden door het ICC in Palestina. De Palestijnen en Hamas zijn ervoor; Israël en de Israël-supporters zijn ertegen. Als X gelooft dat Y misdaden tegen hem pleegt, en Y gelooft dat X misdaden tegen hem pleegt, dan mag geen van beiden bezwaar hebben tegen een onafhankelijke rechter die één van hen of beiden berecht.
Dit is toch overduidelijk geflatteerd door Hamas, en daarmee hoogst misleidend.
Ik vind het juist moedig van Amnesty: man en paard noemen naar zeer grondig onderzoek, alle hulde!
Internationaal recht betekent: gelijke monniken, gelijke kappen.