Spring naar inhoud

Palestijnen hebben recht op de bezette gebieden

Sacha Kester beweert over haar artikel: “Alles wat u moet weten over het conflict tussen Israël en de Palestijnen.” Ze vergeet echter de belangrijkste vraag: wie heeft het recht op de bezette gebieden? Hieronder zal ik aantonen dat de Palestijnen dat zijn.

Het zelfbeschikkingsrecht

Alle staten erkennen dat de Palestijnen het recht op zelfbeschikking hebben. Ik heb echter geen enkel stuk in de media gezien dat uitlegt wat dit recht inhoudt. Hieronder een uitleg. Als we over rechten praten stellen we drie vragen: wie, wat en hoe.

Wie heeft het zelfbeschikkingsrecht?

Volkeren hebben zelfbeschikkingsrecht. Maar het woord ‘volk’ betekent in volkenrecht iets anders dan een volk in volkenkunde. Zelfs de VN heeft hier geen ultieme definitie van. In de praktijk ziet men een volk als de volledige bevolking binnen een administratief territorium. Minderheden hebben geen apart recht op zelfbeschikking.

Bijvoorbeeld Mauritius. Volkenkundig leven daar meerdere volkeren, zoals creolen uit Oost-Afrika, Indianen, Chinezen, Britten en Fransen, allemaal diverse etnische groepen, met andere huidskleur, religie en taal. Maar voor volkenrecht is er alleen één volk: het Mauritiaanse volk.

Hetzelfde geldt voor de Palestijnen in Israël, ze zijn geen apart volk, maar ze zijn het Israëlische volk, samen met Joden, Christenen, Druzen en andere minderheden. Het Palestijnse volk bestaat alleen in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever, inclusief Oost-Jeruzalem.

Buiten de staten bestaan er volkeren in non-zelf-regerende territoria, in kolonies, mandaten van het Volkerenbond en volkeren onder militaire bezetting. Ook volkeren onder apartheid en buitenlandse overheersing hebben dit recht. De mandaten waren daarvoor Duitse en Ottomaanse kolonies en later zijn ze trustschappen van de VN geworden. Ook Palestina was een Ottomaanse kolonie en later een mandaat.

Het Internationaal Gerechtshof heeft de Palestijnse bezette gebieden conceptueel behandeld als een gebied dat nog gedekoloniseerd moet worden, als oude Ottomaanse kolonie en mandaatgebied. Het Hof concludeerde daardoor en door de unanieme internationale opinie dat Palestijnen zelfbeschikkingsrecht hebben. Maar de Palestijnen hebben dit recht ook omdat ze bezet zijn. En misschien ook omdat ze onderworpen aan apartheid en aan een buitenlandse overheersing zijn.

Wat houdt het zelfbeschikkingsrecht in?

Binnen een staat betekent dit twee dingen: het volk is vrij van buitenlandse inmenging en heeft het recht om de beslissingen binnen de staat te nemen.

Buiten staten, in alle andere territoria, betekent het zelfbeschikkingsrecht dat het volk het recht heeft om in vrijheid zijn eigen politieke status en economische, sociale en culturele ontwikkeling te bepalen. Ook beschikken volkeren over hun natuurlijke rijkdommen en hulpbronnen.

Hoe vervult men zijn zelfbeschikkingsrecht?

Volkeren kunnen hun zelfbeschikkingsrecht als volgt vervullen: men wordt een onafhankelijke staat; sluit zich bij een staat aan; associeert zich met een staat; of kiest vrijelijk voor iets anders.

Op welke manier kiest een volk vrijelijk? De VN zag referenda als een ideaal vertoon van de volkswil, maar men aanvaardde dat koloniën ook op een andere manier konden beslissen, zoals verkiezingen.

De gevolgen

Dus zelfbeschikkingsrecht betekent dat het volk de baas over een territorium is. Echter, juristen ontdekten dat sommige staten een rechtmatige titel over kolonies hebben (bijvoorbeeld Frankrijk vond Mauritius zonder bevolking); en deze rechtmatige titel is in strijd met het zelfbeschikkingsrecht. Wie is de baas dan? In zulke gevallen kwijnt de titel van de staat. Het zelfbeschikkingsrecht schept ook recht op territorium. Dus zelfbeschikkingsrecht heeft voorrang op andere rechten. Hieruit volgt dat Palestijnen het recht op de bezette gebieden hebben, ongeacht wie de voormalige rechtmatige titelhouder zou zijn. Dit is het belangrijkste wat u over dit conflict moet weten.


Geredigeerd door Pascale Esveld

Gepubliceerd inBeste BlogsInternationaal RechtOpiniePolitiek

9 Reacties

  1. het is jammer dat je in jouw blog geen noten en citaten gebruikt. Ik weet nu niet welk artikel van het internationaal recht je aanhaalt. Zijn het meningen of op internationaal recht gebaseerde wetten en regels?

  2. Zusionista Zusionista

    Alsof uitgerekend Kees Broer iets op heeft met op Internationaal recht gebaseerde wetten en regels! Hij doet niets anders dan alles en iedereen die opkomt voor Palestijnse mensenrechten te stalken en te beschadigen door leugens over hen rond te strooien en dat is ook geen opinie.

  3. Juist als je het over Internationaal Recht hebt, zou je er de nummers van de resoluties en de namen van verdragen bij moeten schrijven, want ik ga niet een hele scriptie lezen om erachter te komen wat je bedoelt

  4. Mihai Mihai

    De regels over de dekolonisatie (en zelfbeschikkingsrecht) staan in hoofdstuk 1. 18 pagina’s. Als je niet wil snappen hoe dat werkt, kan ik je hier ook uitleggen. Waar twijfel je aan in dit stuk?

  5. Ik vind dat jet het geval Mauritius te gemakkelijk op één lijn met het Mandaat voor Palestina stelt.
    De uitspraken van de Verenigde Naties en het verdelingsplan van 1947 kan je niet zomaar naast je neer leggen.

  6. Mihai Mihai

    Ben je het met mij eens dat de Palestijnen het zelfbeschikkingsrecht hebben?

  7. Ik wil je vragen je aan het Internationaal Recht te houden. Daar staat niets over “Palestijnen”.

  8. Mihai Mihai

    Hier uit de Adviesopinie van het Internationaal Gerechtsof: “As regards the principle of the right of peoples to self-determination, the Court observes that the existence of a ‘Palestinian people’ is no longer in issue. Such existence has moreover been recognized by Israel in the exchange of letters of 9 September 1993 between Mr. Yasser Arafat, President of the Palestine Liberation Organization (PLO) and Mr. Yitzhak Rabin, Israeli Prime Minister. In that correspondence, the President of the PLO recognized ‘the right of the State of Israel to exist in peace and security’ and made various other commitments. In reply, the Israeli Prime Minister informed him that, in the light of those commitments, ‘the Government of Israel has decided to recognize the PLO as the representative of the Palestinian people’. The Israeli-Palestinian Interim Agreement on the West Bank and the Gaza Strip of 28 September 1995 also refers a number of times to the Palestinian people and its ‘legitimate rights’. The Court considers that those rights include the right to self-determination, as the General Assembly has moreover recognized on a number of occasions (see, for example, resolution 58/163 of 22 December 2003).”

Geef een reactie