Nederland is schuldig aan de vernietiging van de Palestijnse staat en het Palestijnse volk. Die conclusie klinkt hard, maar de feiten dwingen ons tot die slotsom.
Al in 1971 schreef Lord George-Brown, de Britse minister van Buitenlandse Zaken in de nasleep van de Zesdaagse Oorlog, in zijn memoires: ‘The Israelis had by now annexed de facto if not formally, large new areas of Arab land, and there were now very many more refugees. It was clear that what Israel, or at least many of her leaders, really wanted was permanently to colonize much of this newly annexed Arab territory, particularly the Jordan valley, Jerusalem and other sensitive areas.’ Decennia later is die analyse niet wezenlijk veranderd. Israëlische regeringen voeren consequent beleid dat mikt op territoriale expansie en op het reduceren van de Palestijnse bevolking.
Een recente analyse van de Israëlische denktank Institute for National Security Studies, verbonden aan Tel Aviv University, bevestigt dat de huidige regering deze koers voortzet. Onder het mom van “absolute veiligheid” voert zij een strategie uit die neerkomt op feitelijke annexatie van de Westelijke Jordaanoever, het blokkeren van een tweestatenoplossing, het verzwakken van de Palestijnse Autoriteit en het uitbreiden van Israëlische controle en nederzettingen.
Volgens het rapport stoelt deze koers mede op het zogenoemde Decisive Plan van minister van Financiën Bezalel Smotrich. Dat plan beoogt Israëlische soevereiniteit over de gehele Westelijke Jordaanoever op te leggen en via grootschalige nederzettingen een onomkeerbare “feitelijke realiteit” te creëren die een Palestijnse staat uitsluit. Palestijnen krijgen daarin drie opties: blijven zonder politieke rechten onder Israëlisch gezag, emigreren met financiële steun, of verzet plegen dat militair wordt onderdrukt. Het doel is niet het conflict te beheren, maar het definitief te “winnen” door territoriale controle en het breken van Palestijnse nationale aspiraties. In de praktijk ontstaat zo een systeem van apartheid en de facto annexatie, ook zonder formele verklaring.
Het rapport wijst er bovendien op dat de veiligheidsrechtvaardiging van dit beleid op gespannen voet staat met militaire analyses. De uitbreiding van nederzettingen vergroot juist de veiligheidslast, verzwakt de operationele capaciteit en verhoogt het risico op escalatie. Tegelijkertijd ondermijnen bestuurlijke en economische maatregelen de Palestijnse Autoriteit, met als reëel risico institutionele instorting en een veiligheidsvacuüm. Daarnaast verschuift geweld door kolonisten de feitelijke machtsverhoudingen op de grond. Door gebrekkige handhaving en politieke tolerantie draagt dit bij aan de verdringing van Palestijnen en aan de verdere consolidatie van Israëlische controle.
De cumulatieve effecten van dit beleid leiden tot een structurele transformatie: van tijdelijk militair bestuur naar permanente civiele controle. Daarmee holt Israël de basis uit van eerdere akkoorden en raakt een tweestatenoplossing feitelijk buiten bereik.
En Nederland? Hoewel het Internationaal Gerechtshof in 2024 vaststelde dat de Palestijnen het onvervreemdbare en onvoorwaardelijke recht hebben op een onafhankelijke staat in 100% van de bezette gebieden en dat Israël de nederzettingen onvoorwaardelijk en onmiddellijk moet ontmantelen en de illegale bezetting moet beëindigen, stelt de Nederlandse regering voorwaarden aan de Palestijnen. De Palestijnse regering moet eerst hervormen en de staat moet via onderhandelingen tot stand komen. Daarmee geeft Nederland Israël een vetorecht over de Palestijnse staat. Dat is geen neutrale positie. Het is een truc om tijd te rekken, zodat Israël haar territorium kan maximaliseren en het aantal Palestijnen kan minimaliseren. Nederland is medeplichtig aan deze vernietiging.
Geredigeerd door Pascale Esveld
Scherpe analyse, Mihai. Israël is een settler-koloniale staat. Het verdringen en uitroeien van de inheemse Palestijnen is geen bijproduct, maar een voorwaarde voor het in stand houden van een geconstrueerde nationale identiteit. In de Israëlische samenleving groeit de tendens om zichzelf als inheems te presenteren. Kolonisten op de Westelijke Jordaanoever die zich als herders voordoen en de Palestijnse levenswijze nabootsen om authenticiteit te claimen, illustreren dat pijnlijk. Waar de stichters van de staat zichzelf nog als kolonisten zagen en het bestaan van de Palestijnen niet konden ontkennen, ontkent de huidige generatie settlers die realiteit openlijk: zij beschouwen zichzelf als de inheemse bevolking en bestempelen Palestijnen als indringers. Dat is geen toeval, maar het resultaat van decennialange ideologische vorming sinds 1948. Het gevolg is een gevaarlijke, geradicaliseerde genocidale samenleving waarin instituties het zionistische narratief actief reproduceren, en waarin kritische stemmen worden gesmoord of het land uit worden geduwd.Mijn ouders hebben de Nakba overleefd en zijn gevlucht naar Jordanië. De bewijzen van hun grondbezit heb ik nog steeds; ze hangen bij mij thuis in Nederland aan de muur.