Hebben zeemeerminnen bestaansrecht?

Op 3 juli stemde het parlement bijna unaniem op een motie dat de ‘Tweede Kamer het onvoorwaardelijke bestaansrecht van de staat Israël erkent en bevestigt.’ Echter in het volkenrecht bestaat zo’n recht niet.

Er bestaat geen bestaansrecht voor staten

De erkende rechtsgeleerde Professor John Dugard was lid van de gezaghebbende International Law Commission, leidde een VN-mensenrechtencommissie en was ook VN-speciaal rapporteur in de Palestijnse gebieden. Zijn uitgebreide publicaties over het conflict bewijzen zijn expertise.

Dugard stelt dat staten volgens het internationaal recht geen ‘recht op bestaan’ hebben. Staten hebben wél recht op territoriale integriteit en politieke onafhankelijkheid en andere staten mogen hen niet aanvallen. Dit is echter iets anders dan een bestaansrecht. Staten kunnen verdwijnen door ontbinding (Joegoslavië, Tsjechoslowakije), door vereniging (Oost- en West-Duitsland) of kunnen opgaan in een andere staat (Somaliland in Somalië), zonder dat dit een schending van rechten is. Als alle Nederlanders, op Thierry Baudet na, in een referendum besluiten om Nederland af te schaffen, kan Baudet niet beweren dat Nederland een bestaansrecht heeft en dat het referendum ongeldig is.

Palestina was een mandaatgebied van de Volkerenbond. Tijdens een burgeroorlog in 1948, verklaarden Joden Israëls onafhankelijkheid. James Crawford, een toonaangevend jurist uit de vorige eeuw, stelt: ‘Israël werd effectief en rechtmatig als een staat gevestigd door afscheiding van Palestina in de periode 1948-1949. Het oorspronkelijke grondgebied was het wapenstilstandsgebied.’

Dugard meent dat Israël vandaag de dag niet als staat erkend zou worden als de gebeurtenissen van 1948 zich nu zouden voordoen, gezien de ontkenning van het zelfbeschikkingsrecht van de Palestijnen, een recht dat pas na 1945 is ontstaan. Hij vergelijkt dit met Rhodesië, waar de ontkenning van zelfbeschikking leidde tot niet-erkenning. Dus als Israël nu nog niet zou bestaan en Palestina nog een mandaatgebied zou zijn, zou Israël geen recht hebben om te ontstaan, terwijl de bevolking van Palestina wél het recht zou hebben om een staat te stichten.

Daarna kan men stellen dat binnen Israël het Israëlische volk zelfbeschikkingsrecht heeft, wat vrij zijn van buitenlandse inmenging inhoudt. De VN gebruikt het begrip ‘volk’ voor de gehele bevolking van een gebied, wat in Israëls geval Joden, Arabieren, Druzen en andere minderheden omvat. Daarom bekritiseerde de wereld Israël toen het de grondwet wijzigde en stelde dat alleen Joden zelfbeschikkingsrecht in Israël hebben.

Daarnaast betekent ‘soevereiniteit’ in het volkenrecht dat een staat volledige en exclusieve controle heeft over zijn grondgebied en bevolking, zonder inmenging van buitenaf.

Dus in het volkenrecht zijn er vier belangrijke elementen die een staat beschermen tegen buitenlandse vernietiging: het recht op territoriale integriteit en politieke onafhankelijkheid, soevereiniteit en zelfbeschikkingsrecht. Maar zoals John Dugard zegt: ‘Het recht van een staat om te bestaan is geen concept dat door het internationaal recht wordt erkend.’

De parlementariërs zijn hypocriet

In 2024 stemde een meerderheid tegen een motie waarin stond dat ‘de Kamer het bestaansrecht en het recht op zelfbeschikking van de Palestijnen erkent’.

In tegenstelling tot het vermeende recht van staten om te bestaan, hebben de Palestijnen wél recht op een onafhankelijke staat. Het Internationaal Gerechtshof oordeelde in 2004 al dat het Palestijnse volk bestaat en recht heeft op zelfbeschikking. In 2024 bevestigde het hof dat dit recht ook het recht op een onafhankelijke staat, op 100% van Gaza en de Westelijke Jordaanoever inhoudt.

Zo erkent het parlement dingen die niet bestaan en ontkent het dingen die wel bestaan. Straks stemmen de Kamerleden dat zeemeerminnen, eenhoorns of boskabouters recht hebben om te bestaan, dat de aarde plat is en dat de maanlanding nooit heeft plaatsgevonden. Voor dit parlement betekent democratie dat je feiten per stemming uit je duim mag zuigen. Het parlement leeft in een parallel universum.

Daarna hanteren de politici een tweede dubbele standaard. De Kamer nam een motie aan waarin staat dat de regering de IHRA-definitie van antisemitisme moet steunen. Volgens deze definitie is het ontkennen van het zelfbeschikkingsrecht van het Joodse volk een vorm van antisemitisme. Tegelijk vindt de Kamer dat het ontkennen van het Palestijnse recht op zelfbeschikking wél onderdeel is van een rationeel democratisch debat.

Sterker nog, het parlement ontzegde de Palestijnen het recht om te bestaan. Stel je voor dat iemand zou ontkennen dat Joden het recht hebben om te bestaan. Die persoon zou allang in de gevangenis zitten.