Skip to content

Category: Politiek

Likoed overtreft Franz Kafka

Er waren eens twee jongens, een met een honkbalknuppel en de andere zonder. En ze hadden ruzie. De jongen zonder honkbalknuppel pakte een steen om te gooien, maar de jongen met de honkbalknuppel riep: “Met stenen gooien is oneerlijk! Je bent een lafaard! Echte gevechten tussen echte mannen worden slechts met honkbalknuppels uitgevochten.” Voor de jongen met de honkbalknuppel is dat is misschien slim te roepen, maar de andere jongen is niet dom, noch verplicht om zich te laten doodknuppelen.

Net zoals de jongen met de honkbalknuppel, probeert Likoed ons de regels van een gevecht te verkopen waarin Israël altijd wint. Regels waarmee Israël de Palestijnen etnisch kan zuiveren van hun grond, ongehinderd door onwelwillende Palestijnen. Likoed wil dat de Palestijnen geen aanslagen op burgers plegen.

Drogredenen van pro-Israëlische debatteerders (5)

Een drogreden van pro-Israëlische debatteerders is dat hun tegenstanders zich over andere volkeren niet bekommeren. Slechts over de Palestijnen. Hier een voorbeeld:

“Maak jij je (wellicht elders, want hier hoor ik jou daar niet over) ook zo druk over het recht op externe zelfbeschikking van de Koerden, die dus wel een echt apart volk vormen, in tegenstelling tot de zg. ‘Palestijnen’?
En de Koerden worden in de diverse staten die zich over hun aloude grondgebied uitstrekken wel gruwelijk gediscrimineerd.”, AJ-Raalte

Drogredenen van pro-Israëlische debatteerders (4)

Een van de drogredenen van de pro-Israëlische debatteerders is dat in 1948 Joden de Arabische landen zijn ontvlucht. Kijk naar het opiniestuk van Wilders, waar het argument is als volgt:

Premisse 1: “Er vluchtten méér Joden uit de Arabische landen dan de 710.000 Arabieren die uit Israël vluchtten.”
Andere premissen….
Conclusie: Palestijnen hebben geen recht op een eigen staat in de gebieden die Israël heeft veroverd in 1967.

Put your money where your mouth is.

We zijn een land met een groot internationaal juridische bek. Iedere Nederlander kent artikel 90 van de Grondwet uit zijn hoofd: “De regering bevordert de ontwikkeling van de internationale rechtsorde.” Den Haag, roepen we trots, is de mondiale hoofdstad van Het Internationaal Recht, Nederland is de zetelplaats van Het Internationaal Gerechtshof (ICJ), Het Internationaal Strafhof (ICC), Het Permanent Hof van Arbitrage, Het Speciaal Hof voor Sierra Leone en Het ex-Joegoslavië Tribunaal. We hebben van Scheveningen het levenslange vakantieoord gemaakt voor allerlei ongure types, zoals Milosevic. Ten minste dat is wat we blaffen. Daarom is er nu de tijd gekomen om juridisch zwaar te bijten: Nederland zou Kenya bij Het Internationaal Gerechtshof moeten aanklagen.

Ook de moeder van Paul Brill

Paul Brill produceert in zijn laatste column een bijzondere tu quoque. Het is bijzonder omdat het heel goed illustreert waarom deze drogreden een drogreden is. Hier komt het:

Achtergrond
Brill reageert op een kritische column in het dagblad Le Monde waar een groep anonieme “hoge Franse diplomaten de vloer aan[veegde] met het buitenlandse beleid van president Nicolas Sarkozy.” Deze (voormalige) diplomaten en hoge ambtenaren bekritiseren Sarkozy ook voor de steun aan de Arabische tirannen.

En hier komt de tu quoque:

“Maar wat het artikel in Le Monde vooral ongeloofwaardig maakt, is dat volledig voorbij wordt gegaan aan het feit dat de wel zeer hartelijke relatie met allerhande Arabische potentaten, die de regering-Sarkozy nu wordt nagedragen, haar oorsprong vindt in het beleid van vorige Franse presidenten. Op dit punt is er juist sprake van een grote mate van continuïteit. Zowel François Mitterrand als Jacques Chirac onderhield een nauwe band met Hosni Mubarak. Mitterrand was het eerste Europese staatshoofd dat Yasser Arafat officieel ontving, Chirac was dik met Abdelaziz Bouteflika van Algerije en toonde zich diep bedroefd toen Arafat overleed (waar anders dan in Parijs).”

Argumentatie en overleven

Een vaak voorkomende drogreden op het internet is fascinerend door haar ultieme kwaadaardigheid. Want als je de gevolgen van deze drogreden accepteert, dan is alles toegestaan, leugen, roof, moord, slavernij en genocide. Sterker nog niet alleen toegestaan, maar ook aanbevolen. Het is een vorm van naturalistische drogreden (Argumentum ad Naturam, appeal to nature), een “is-ought” probleem, een drogreden die het recht van de sterkste veronderstelt, sociaaldarwinisme en machiavellisme mogelijk maakt. Het is de bedoeling van dit stuk om een mogelijke weerlegging van deze drogreden aan te reiken. Daarna zal ik in grote lijnen vertellen waarom deze drogreden fout is, niet vanuit het gezichtspunt van argumentatieregels, maar vanuit het inzicht dat gedragsregels bedoeld zijn voor overleving en om fundamentele biologische en psychologische behoeftes te vervullen.

Nausicaa Marbe versus Tariq Ramadan

Nausicaa Marbe heeft een column geschreven over Tariq Ramadan. Er zijn veel drogredenen in deze column, zoals vele petitio principii, maar wat het opvalt is vooral de stroman. Laten we naar een voorbeeld kijken.

Nausicaa Marbe meent Ramadan te kunnen beoordelen op een citaat, weergegeven zonder context in een column van Ian Buruma in NY-Times. Ramadan zou daar hebben gezegd: ‘Ik zal de wet eerbiedigen, maar niet als die me dwingt iets te doen dat tegen mijn geloof ingaat.’ Nausicaa Marbe reageert verontwaardigd: ‘De klimaatgevoelige denker Buruma denkt dan niet: Amice, wat is dat voor tunnelvisie die een particulier religieus belang boven het algemeen belang stelt? Wat is dat voor willekeur? Waarom zouden moslims anders moeten zijn dan gewone burgers? Geen enkele kritische vraag.’