Liberalen aller landen, verenigt u! In een leesclub. En begin bij Adam Smith. Niet de vertaalde versie, van 200 pagina’s, maar de echte Engelse, want daar zal je de relevante passages zeker kunnen lezen. Dan zul je tot de conclusie komen dat Marx Rutte meer op Adam Smith lijkt, dan je lief is.
Adam Smith – een van de godfathers van het liberalisme – staat bekend voor zijn metafoor van de ‘onzichtbare hand’: als iedereen zijn eigen belang volgt, zonder bemoeienis van de staat, zullen we allemaal welvarend worden. Iedereen die meer marktwerking en minder staat wil, haalt Adam Smith aan. Dus laten we kijken wat voor soort regeerakkoord Adam Smith zou schrijven.
Nederland staat in brand. Want Mark Rutte slaapt stiekem met Das Kapital van Karl Marx onder zijn kussen. De Telegraaf heeft Rutte zelfs ‘Kampioen nivelleren’ genoemd. Nou heb ik de indruk dat Nederland kampioen mythevorming is.
Lodewijk Pessers beweert in een column in de Volkskrant dat het niet erg zou zijn als minder kinderen naar de universiteit gaan als gevolg van het leenstelsel. Ik ben het er mee oneens. Laten we voor het gemak veronderstellen dat een leenstelsel een afschrikwekkend effect zal hebben, zoals men in ScienceGuidebeweert.
Waarom op geld uitfilteren? Pessers beweert dat minder studenten het tekort aan vakmensen (zoals kappers, opticiens, loodgieters, timmerlieden, stratenmakers) zal verzachten. Laten we – for the sake of argument – deze premisse accepteren. Het is me echter onduidelijk waarom we op geld zouden willen filteren.
Het is schandalig dat ik – als allochtoon – sommige autochtonen de betekenis van het woord ‘tolerantie’ moet uitleggen. De autochtoon waant zich een almachtig opperwezen. Hij is iemand die vrijelijk over het lot van de allochtoon beslist. Hij bepaalt. Het is immers uit de goedheid van zijn hart dat hij wikt en beschikt. Want, laten we eerlijk zijn, wie weet er nou beter dan hij wat goed is voor de allochtoon?
Bovendien leeft de autochtoon met de indruk dat tolerantie een soort deugd is, een vrijwillig extraatje, een fooi die hij eenzijdig kan geven of ontzeggen, afhankelijk van zijn grillen. Als hij tolerant is, is hij gul, royaal en vrijgevig. Zijn beeld van het woord ‘tolerantie’ is een gevende hand in de richting van de bedelaar: de allochtoon.
Bart Jan Spruyt mag geen Kamervoorzitter worden. Waarom? Omdat ik het zeg. Wie ben ik? Mihai. Is dit een grap? Nee. Klinkt het monsterlijk? Ja. Want dat is het.
In De Dagelijkse Standaard geeft Spruyt Khadija Arib een Berufsverbot: ze mag geen Kamervoorzitter worden omdat ze een dubbel paspoort heeft. En zij heeft daardoor twee groepen mogelijk conflicterende plichten, aldus Spruyt.
Spruyt en Wilders zijn de grootste fans van de koning van Marokko, omdat die Mohammed alle telgen van alle Marokkanen als Marokkaanse burgers beschouwt – sinds de Big Bang tot in het hiernamaals. Handig hè, dat Marokkanen nooit meer dan pleepoetsers mogen worden? Wat moet Arib doen om enige functie in Nederland te bekleden? Naar Marokko gaan, een revolutie plegen, de wet veranderen en daarna terugkomen. Dit geldt ook voor haar hier geboren kleinkinderen.
Bert Brussen haat politieke correctheid. Sommige mensen zijn tegen het benoemen van de afkomst van een misdadiger, en deze (zelf)censuur is slecht. Waarom dan? Niet dat ik voor of tegen het onthullen van een identiteit ben, maar ik wil een argument krijgen als me iets wordt aangeraden.
Bert neemt de stelling van Halsema over, dat het in Haren om ‘jongens’ ging, niet om ‘jongeren’. Dus om het mannelijk geslacht en niet om het vrouwelijk. Bert geeft ons ook statistieken om te bewijzen dat mannen een monopoly op misdaad hebben. Dus je moet zeggen dat ze mannen zijn.
Ik denk echter dat men de politiek-correcte mensen fout heeft begrepen. Stel je voor dat we krantenkoppen zouden hebben:
“Jood Goldman Sachs licht ons op.” “Jood Bram Moszkowicz haalt koffers met geld bij Joden in Amerika om Wilders te verdedigen.” “Jood Bram Moszkowicz laat zich contant betalen en schrijft geen kwitanties uit.” “Jood Leon de Winter drogredeneert in de Volkskrant.”
Stiekem ben ik een vrijheidvanmeningsuitingsfundamentalist. Je moet alles, absoluut alles kunnen zeggen. Maar gelukkig luistert niemand naar mij. Laten we stil staan bij de reden waarom we vrijheid van meningsuiting willen.
Ik bekijk alle (morele) wetten – zeg maar de spelregels – vanuit de hemelpositie, en zie of ze goed of slecht zijn. De hemelpositie is een gedachte-experiment, geïnspireerd door filosoof John Rawls. De bedoeling van dit experiment is dat niemand regels in zijn eigen voordeel bedenkt; of in het nadeel van een ander.
Nadat Fitna geen kassucces boekte bij de islamieten, moest je zo nodig naar de nieuwe moslimpesterij linken, want “vrijheid van meningsuiting is ons grootste goed.” Wanneer heb ik jou als spreekbuis voor ‘ons’ geroepen? Of bedoel je met ‘ons’ de leden van jouw partij? Als ik de mensenrechten bekijk, zie ik daar groter goed. Ik zou bijvoorbeeld mijn recht op meningsuiting opofferen voor jouw recht op leven en het recht om niet gedeporteerd te worden. Om vrij te zijn van slavernij, van marteling, van gedwongen verdwijning, van gedwongen medische experimenten. En als jij jouw vrijheid van meningsuiting boven mijn genoemde rechten zet, vette pech voor jou. Want ik zou me nooit laten deporteren – bijvoorbeeld – zodat jij spitsvondige oneliners kan debiteren.
Stel je voor dat de Duitsers een dergelijk film hadden gemaakt over de Joden in 1950. Zou je de link op je site plaatsen? Is deze analogie goed? Ja. Ja zeker, als je de laatste 100 jaar geschiedenis bekijkt.
Volgens Han van der Horst rechtvaardigt geen belediging een moordpartij, dus de Libiërs mogen de Amerikaanse ambassadeur niet vermoorden. Dit argument is bijna juist.
Stel je voor dat de bestaande continenten in een natuurramp verdwijnen en er een nieuw continent ontstaat. Jij met andere overlevenden, uit alle hoeken van de wereld, koloniseren dit nieuw continent. In het begin is er geen wet, geen staat, geen politie, geen rechter. Het lukt jullie om het land onderling te verdelen en iedereen heeft zijn eigen boerderij.
Na twintig jaar communistische dictatuur in Roemenië, ontdekte ik in Nederland met bewondering de macht van het individu over de staat. Stel bijvoorbeeld dat je onterecht een boete krijgt. Op de achterkant van de thuisgestuurde bekeuring staat alles wat je dient te weten om in beroep te gaan. Hiermee stelt de staat zich kwetsbaar op. Want als je die kennis niet meteen zou hebben, zou het moeilijker voor je zijn om de strijd tegen onrecht te beginnen en sommigen zouden het opgeven.
Het is een liberaal principe: het individu moet vrij zijn en de staat moet hem met rust laten. Het is als een partijtje tennis met de staat. Zolang de bal op het veld van de staat is, kan je rustig door met je leven. En als de staat de bal kaatst wil je heel snel van de bal af. Tjup, tjup, klaar.
Maar nu wil de VVD aan de spelregels morrelen en je leven moeilijk maken, door de staat veel sterker te maken. De VVD wil de grondwet veranderen.
In het premiersdebat op RTL4 vroeg Frits Wester: “Meneer Samsom, wat vindt u van het leiderschap van Geert Wilders?” Samsom maakte een grote denkfout door te zeggen dat Wilders als geen ander voor ‘zijn zaak knokt’. Samson had alle lof voor zijn doorzettingsvermogen. Echter, doorzetten is niet genoeg en ik zal dat aantonen met een analogie.
Meindert Fennema suggereert in zijn column van vrijdag in de Volkskrant dat het niet zo erg is dat Wilders geld en steun in het buitenland verzamelt. Maar er bestaan grotere bezwaren dan de door Fennema afgewimpelde bedenkingen. Buitenlands geld in de Nederlandse politiek laten stromen is onrechtvaardig, verstoort de balans van belangen van Nederlanders en bevordert drogreden boven geldige argumenten. Het is dwang en oplichterij. In dit stuk veronderstel ik dat meer geld en steun uit het buitenland tot meer stemmen leiden.
Ik ben geslaagd voor mijn master in Internationaal Recht. Deze regering maakt het echter onmogelijk om een derde masterdiploma – in argumentatietheorie – te behalen. Voor een derde master zou ik €14.400 moeten betalen. Deze regering maakt het slechts voor rijken mogelijk om meerdere studies te volgen. Daarmee zullen de rijken hun greep op Nederland alleen maar versterken.
Van Baar produceert een rits drogredenen in een op-ed in de Volkskrant van vandaag: (‘Europa moet zijn ongemak niet op Israël projecteren’). Ik zal slechts 1 behandelen: de ad hominem. Van Baar gaat nergens op de argumenten tegen een Israëlische aanval op Iran in. Hij valt slechts personen aan, dus speelt op de man en niet op de bal.
Ik werd aangespoord om de documentaire “Vrijheid, gelijkheid en broederschap” van Pieter Hilhorst te bekijken. De nadelen van televisie: in 50 minuut kan men weinig argument produceren. Maar waarom ben ik tegen vrijheid?
Een paar dagen geleden heb ik een eenvoudige quiz beantwoord en daaruit bleek dat ik een soort linkse libertarier zou zijn. Ik ben echter beledigd als iemand mij links noemt, want in mijn denken komen bekende linkse thema’s niet voor. Ik ben tegen ontwikkelingshulp, solidariteit, multiculturalisme en andere dingen. Maar ik verzet me ook tegen de liberale vrijheid, en ook tegen markt libertarisme.
Waarom worden de onderhandelingen in het Catshuis in het geheim gehouden? Dit geeft valsspelers een onverdiend voordeel.
Een maatschappij lijkt op een gevangenendilemma. Er zijn spelers en spelregels. Voorbeelden van spelregels zijn de wetten, morele regels zoals het verbod op liegen etc. Als iedereen zich aan de regels houdt, gaat de hele maatschappij vooruit. Het is echter rationeler om vals te spelen. Want de valsspeler heeft een grotere baat met vals spelen dan door te regels te respecteren. Bijvoorbeeld als iemand de kans krijgt om te stelen, zonder risico’s om betrapt te worden, gaat die persoon veel meer vooruit dan de rest en de rest gaat soms achteruit. De maatschappij kan slechts vooruit gaan, als er voldoende mensen de regels naleven. Als er te veel valsspelers bestaan, gaat de maatschappij achteruit, eventueel ontaardt de maatschappij in een anarchie.
Emanuel Rutten reageerde op mijn twee vorige blogs [1, 2]– waar ik snel zijn argument weerlegde. Hij adviseerde dat ik zijn twee stukken zou lezen [1, 2]. In deze twee stukken zou hij mijn tegenargumenten hebben weerlegd. Ik heb nu de stukken gelezen en ik zie nergens een weerlegging van mijn tegenargumenten. Vandaag wil ik zijn eerste premisse op een andere manier weerleggen. Hier is zijn eerste premisse:
René van Leeuwen – masterstudent Sociologie – schreef een goed opiniestuk in de Volkskrant. Maar in zijn drang om een intelligente uitsmijter te schrijven, heeft hij een loze leuze geproduceerd:
“Zaak is dat de nieuwe garde zich niet verliest in elitaire-navelstaarderij zoals de bestuurlijke generaties voor hen dat hebben gedaan. Niet teveel zweverige ideologie alsjeblieft, en neem je sociaal-culturele maakbaarheidsidee mee naar dromenland, verschillen bestaan. Realistische duurzaamheid, in alles, daar ligt de grootste uitdaging.”
CDA-politica Mirjam Sterk twitterde vanavond na het inburgeringsdebat als gestoken door een wesp: “Debat over inburgering. Groen Links vindt kennis van de Nederlandse geschiedenis niet relevant en vergelijkt het met kennis van babysterfte.”
Inderdaad, kennis van geschiedenis is irrelevant. In Roemenië interesseerde me geen geschiedenis en ik zou ook geen andere Roemeen toestaan om mij met geschiedenis te indoctrineren. Waarom zou ik een Nederlander dat recht gunnen?
Bart Jan Spruyt schrijft een opiniestuk in het Reformatorisch Dagblad. Hij wil dat CDA zich slechts op christelijke waarden beroept. Hij verzet zich tegen het voorstel van een CDA-commissie om de Koran als gelijke bron van waarden te beschouwen. Dit zal geen goed stuk tekst worden, want ik schrijf het heel snel en ik ga het ook niet verder verwerken. Maar ik wil Bart Jan Spruyt snel weerleggen.
Emanuel Rutten – promovendus in de wijsbegeerte bij VU – heeft het nieuwste slechte bewijs dat God zou bestaan. Ik kwam niet verder dan de eerste paar pagina’s van zijn bewijs, dus ik zal ook geen fatsoenlijke tegenargument produceren. Dit is niet netjes – want iedereen heeft het recht op een fatsoenlijke weerlegging van zijn argument – maar ja, ik ben vandaag niet netjes.
Toen ik naar Nederland kwam, ontdekte ik hoeveel macht het individu over de staat heeft. Ik had wel in Roemenië met de revolutie meegedaan om een democratie en rechtsstaat te veroveren, maar de democratie en de rechtstaat waren begrippen in mijn hoofd op een heel hoog niveau. Ik dacht dat vrije verkiezingen voldoende waren om het staatsbeest te temmen. Niets is minder waar – de macht wordt verdeeld tot in de kleinste details. Ik denk dat de Nederlanders zo gewend zijn aan de werking van het systeem, dat ze het niet eens in de gaten hebben. Daardoor zijn zij ook minder bewust van de mogelijke verliezen.
MTNL/AT5 vroeg me wat de toekomst is van de multiculturele Nederlandse samenleving. En dit is mijn antwoord:
De Franse toneelschrijver Eugéne Ionesco – zelf een allochtoon want hij was van Roemeense afkomst – schreef in zijn toneelstuk Rhinocéros: “You can only predict things after they’ve happened.” Dus we moeten ons bewust blijven dat mijn visie op het toekomstige Nederland slechts een speculatie is.
Ik zie twee mogelijke scenario’s, een positieve en een negatieve. Ze zijn beide afhankelijk van de economische ontwikkelingen in de wereld. Maar voordat ik deze twee scenario’s beschrijf, wil ik inzicht geven over hoe technologie de machtsstructuren in de wereld verandert.
We voeren vandaag dezelfde strijd als vele malen in het verleden. Het is de strijd van Copernicus en van Darwin. Dezelfde angst. Copernicus beweerde dat de Aarde niet meer in het midden van het heelal was. Darwin beweerde dat de mens niet meer in het midden van het heelal was. Vandaag zien we ontelbare soldaten die de mens nog steeds in het centrum van de wereld willen plaatsen en houden. De mens is speciaal – weten zij. De mens heeft liefde, moraal, bewustzijn. De mens is anders dan de rest. De mens is superieur. De mens is tussen beesten zoals een Nederlander tussen allochtonen. Zoals de blanke tussen negers. Zoals het Westen tussen de Derde Wereld. Dat is de mens.
Sander Terphuis – ontvlucht uit Iran – schrijft een open brief aan Mark Rutten in de Volkskrant. Maar hij haalt zijn eigen argument onderuit. Eerst zegt hij dat een liberale rechtsstaat alle burgers gelijkwaardig behandelt. Daarna vraagt hij Rutte om bij Wilders te lobbyen om Sander te zien als een ‘verrijking’ voor de samenleving. Wat Sander niet weet is dat deze twee criteria – gelijkheid en verrijking – met elkaar botsen.
Nu dat Tariq Ramadan zijn stokpaardje heeft bereden en Nausicaa Marbe haar merrie, laat ik het ook doen en jullie vertellen hoe het precies zit. Merah is slechts een symptoom van twee grote kwalen in Internationaal Recht: soevereiniteit en statisme.
Een 45-jarige man heeft bekend 16 auto’s te hebben bekrast in Alphen aan den Rijn. De homegrown wijkterrorist, zeg maar. Het ging vooral om benzine slurpende auto’s zoals SUV’s. Nou is de vraag of deze man het recht in eigen hand mag nemen?
Marcel Bullinga schrijft in zijn column dat Nederland failliet gaat. Hij tast in de goede richting, maar legt de vinger nog niet op de zere plek. Nederland gaat failliet om een andere reden: omdat de wereld ook failliet gaat. Wat is de oorzaak en wat is de oplossing?
Andreas Kinneging beweerde in Pauw & Witteman dat in de politiek inhoud vitaal moet zijn en vorm secundair. Zijn stelling geldt voor meer situaties, maar we verliezen dat uit het oog terwijl we steeds meer belang aan uiterlijk hechten.
Laat ik het argument illustreren met de werking van de rechtspraak. Stel je voor dat jij door het OM van een moord wordt beschuldigd. Je bent onschuldig. En je wilt zeker niet dat de rechter je achter de tralies zet, slechts omdat de aanklager een geniaal PowerPointje presenteert. Is dat denkbaar? Ja.
Naema Tahir en Andreas Kinneging willen asociale journalisten van het Binnenhof afweren en vertelden hun verhaal in Pauw & Witteman van gisteren. Paul Witteman, echter, verdedigt de slechte journalistiek en politiek, met een drogreden.
Menig politieke commentaar verwijt de exit van Cohen aan zijn charme.1 Men weet geen enkele voorbeelden van zijn slechte argumenten, bijvoorbeeld wat te doen met Nederland, met de economie, met de gezondheidszorg, met het onderwijs; men weet slechts voorbeelden van zijn slechte optreden in de media en debatten. Hij kan zichzelf niet verkopen. Zijn mediatrainer had hem geen effectieve trucjes tegen Castricum geleverd. Tegen de Wilders t-shirt-trekkerij kreeg ook zijn debatcoach hem niet geharnast. Deze nadruk groeit wereldwijd – op de vorm en ontkenning van de inhoud – en zal uiteindelijk tot de ondergang van de mensheid leiden.
De rechters van het Internationaal Gerechtshof zijn vijftien stoffige lullen, uit vijftien verschillende culturen. Daarom was ik verbaasd dat veertien daarvan in lachen uitbarstten bij een grapje van de Franse advocaat. De vijftiende werd door dit kabaal uit zijn schoonheidsslaapje gewekt.
Dus humor in het Hof mag. Ook rechter Kenneth Keith doorspekte zijn presentatie aan ons – de studenten – met humor. En soms mislukte het, maar hij gaf het niet op. Dus humor in het Hof mag.
Er is iets fundamenteel mis met de studie rechten. Nou ja, ik generaliseer nu, uitgaande van één voorval, maar ik doe het toch. Wat is er mis? Men schrijft lelijk en probeert dat ook aan anderen op te leggen.
Ik heb in dit blok een college Moot Court gevolgd. Dat is rechtbankje spelen. Men verdeelt de studenten in groepen – de advocaten. Zij moeten een land verdedigen in een rechtszaak. Andere studenten zijn rechters. De rechtszaak heeft twee stappen. Eerst schrijft men een memorial, een stuk waarin je juridisch beargumenteert waarom jouw land de rechtszaak moet winnen. Daarna krijg je de kans om je memorial ook mondeling te presenteren.
Mensen die aan de linkerkant van de weg rijden zijn heel goed in cultuur-relativistische logica. En ik zal een voorbeeld geven.
Deze zomer heeft Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens uitspraak gedaan in de zaak Al-Skeini v. UK. Een aantal Irakezen heeft Groot Brittannië aangeklaagd voor schendingen van mensenrechten in Irak, onder bezetting.
Wacht even, zei GB voor de rechter, je kan het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens niet zomaar in Irak toepassen: “The rights protected by the Convention, as interpreted by the Court, reflect the particular values of the contracting states and are not universal norms.” Waarna GB een uitspraak van hun eigen rechter citeerde:
Het is Wilders gelukt om op de tweede dag van de Algemene Beschouwingen vier drogredenen binnen slechts één enkele minuut te produceren. Hieronder komt hun algemene beschouwing.
Op de eerste dag van de Beschouwingen speelde Wilders niet op de bal maar op de man, met ad hominems zoals ‘grote gedoger’, ‘mede-klungelaar’, ‘schoothondje’ en ‘bedrijfspoedel’ aan het adres van Cohen. Daarop kwam veel kritiek uit de Tweede Kamer, vooral van Emile Roemer.
Volkskrantcolumnisten Arie Elshout, Amanda Kluveld, Paul Brill, Nausicaa Marbe, Tim Sweijs en Stephan De Spiegeleire herinneren me aan de Iraakse minister van informatie die de overwinning op Amerika uitriep, seconden voordat de Amerikaanse soldaten zijn deur intrapten. Deze columnisten zijn vastgeroest in de werkelijkheid van 1918, toen kolonialisten 85% van de aarde en 70% van haar bevolking controleerden. Toen was het modieus om machtsdenker te zijn. Onze columnisten missen het inzicht dat technologie de machtsstructuren in de wereld volstrekt verandert, zowel binnen de staten als internationaal.
Opiniestukken bevatten veel te veel drogredenen. Dat heeft twee nadelen: het belemmert de maatschappelijke vooruitgang en tast gerechtvaardigde belangen van individuen of groepen aan.
Wat is een drogreden? Een drogreden is slechts een denkfout, al dan niet opzettelijk. Het is een premisse (veronderstelling) of argumentatiestap (bewering), irrelevant voor de beoogde conclusie. Neem bijvoorbeeld het volgende argument:
Pietje: Je moet me 10.000 euro geven. Jantje: Hoezo? Pietje: Omdat het gras groen is. Jantje: Nou en? Waarom is de graskleur relevant?
Stel je voor, zei Robert Nozick, dat je een ervaringsmachine zou hebben, die al je begeerten, in een virtuele wereld, tot “werkelijkheid” zou kunnen omtoveren.1 Zou je dan je huidige leven voor een leven in deze machine omruilen? Nozick geeft ons drie tegenargumenten2 en concludeert dat DE MEESTE MENSEN niet voor de machine zouden kiezen. Hij viel hiermee de utilitaristen en de hedonisten aan, die van mening zijn dat we het plezier zoeken in alles wat we doen. David Cronenberg, in zijn film eXistenZ, herinnert Nozick een aantal dingen:
plezier is verslavend.
DE MEESTE MENSEN zijn geen Nozick
een ervaringsmachine zou ons bewustzijn radicaal veranderen.
Likoed Nederland vervangt de ene drogreden met de andere, even grote drogreden. In mijn vorige blog heb ik aangetoond dat Likoed bezig was met een red herring, een afleidingsmanoeuvre. Zijn reactie daarop was:
Hierbij verzoek ik Likoed Nederland vriendelijk om een drogreden niet meer te herhalen nadat ik deze al drie keer heb weerlegd. Na één of twee keer weerleggen begrijp ik dat iemand dezelfde denkfout per ongeluk maakte, maar na drie keer begin ik te vermoeden dat men opzettelijk gebruik maakt van Chutzpah, een schaamteloze brutaliteit.
In zijn column over Antoine Bodar schrijft Afshin Ellian het volgende:
“De Gazavloot vaart richting Israël. Waarom eigenlijk? Komen de Palestijnen om van honger? Nee, ze hebben geen tekort aan voedsel. De winkels liggen vol. Er is ook geen blokkade meer. De Egyptische grens is al weken open.”
We weten niet waar Afshin Ellian zijn informatie vandaan haalt, maar de laatste tijd zijn er allerlei sites opgedoken, met vermoedelijk recente foto’s uit Gaza. Het onderstaande youtube filmpje is er een voorbeeld van:
In zijn column over Antoine Bodar schrijft Afshin Ellian het volgende:
“Bij de herdenking van de Bolsjewistische revolutie in 1919 noemde Grigory Zinoviev de strijd tegen het kapitalistische westen ‘een jihad tegen imperialisme en kapitalisme’. Het is merkwaardig hoe de Bolsjewistische anti-democratische krachten zich bedienden van islamitische terminologieën.”
Het bovenstaande stuk tekst interpreteer ik als volgt: Ellian beweert dat ‘Bolsjewistische anti-democratische krachten’ zich van ‘islamitische terminologieën’ bedienden in hun normale omgang onderling, met elkaar. Bovendien suggereert de tekst dat de deze ‘krachten’ geïnspireerd zouden zijn door het extremisme en fanatisme dat wij gebruikelijk met het woord ‘jihad’ associëren. Daarmee suggereert Ellian dat ‘de linksige Europeaan’ een antisemitische fanaticus is. Ik meen dat het bovenste stuk tekst misleidend is.
Afshin Ellian doet me denken aan een mop, die we elkaar vertelden onder communistische dictator Ceausescu. Een mop die in slechts één enkele zin de hele perversiteit van het regime beschreef: “De Roemeense en de Amerikaanse burger hebben dezelfde rechten; ze mogen allebei de Amerikaanse president bekritiseren.” Op dezelfde manier eist Ellian van Antoine Bodar dat hij slechts de officiële vijand bekritiseert, de islam en islamitische dictaturen, maar niet Israël. Vijf punten voor wie deze drogreden bij naam kan noemen.
Ik moet toch een keer uit de kast komen en bekennen: IK BEN EEN RACIST! Een ras zal de aarde overheersen en het andere ras zal uitsterven. Cliffhanger: voordat we ontdekken welk ras zal overheersen en welke ras zal uitsterven, laat ik de twee rassen beschrijven. Vertel me of je die in je omgeving herkent.
Een spiksplinter nieuwe drogreden rolde van de overuren draaiende lopendeband uit de pro-kolonialistische drogredenfabriek. Slow down jongens, vooral met deze slechte economie; dat kunnen jullie ons niet verkopen. Het nieuwe model drogreden roept dat het onrealistisch is om te verwachten dat kolonisten zich terug zullen trekken, binnen de grenzen van wat ze na 1967 hebben geroofd.
In your “1998 Frankel Lecture: Bringing International Human Rights Home” you urged us “to promote obedience to international law” and told us that “we have a duty not simply to observe transnational legal process, but to try to influence it.” This is what I’m going to do, try to influence the U.S. through you. As a philosopher I am not convinced by your above arguments. I’ll have a couple of questions and two suggestions for improvement of the International Law.
Imagine that the relatives of Osama bin Laden disagree with your legal argument and wish to challenge it in a court of law, as they told New York Times. Is there any court where they can do that?
Volkskrant heeft mijn onderstaand ingezonden stuk niet geplaatst. Daarentegen publiceerde VK twee bla-bla columns van Thomas von der Dunk en Stieven Ramdharie, over hetzelfde onderwerp. Give me a break guys. Je moet me niet vertellen dat deze stukken beter zijn dan het mijne.
Zij herkauwen banaliteiten en clichés, houden de lezers binnen veilige denkramen, zoals imampreken in een Afghaans dorp, waar nooit een auto is geweest. Hun stukken bevatten gossip en drogredenen. Mijn stuk is een onweerlegbaar rationeel argument, origineel, out of the box, afwijkend van het officiële dogma.
Stel je voor dat Saudi-Arabië Nederland zou bezetten. Meer dan honderdduizend Nederlanders zullen sneuvelen. Twintig procent wordt vluchteling. Vier miljoen lijdt aan honger en veertig procent heeft geen veilig drinkwater. Vijfduizend lijdt aan cholera, 75% van de artsen, apothekers en verpleegkundigen stopt met werken, de helft emigreert, 60-70% van de kinderen lijdt aan psychologische problemen, het aantal alcoholisten stijgt met 34%. De Saudi’s blazen je bruiloftsfeest met drones op en martelen je broer op afgelegen eilanden.
Een van de drogredenen van pro-Israëlische debatteerders is een extremistische form van scepticisme. Ze roepen dat hun tegenstanders nooit in Israël of de bezette gebieden zijn geweest. So what? Waarom is dat relevant?
Er waren eens twee jongens, een met een honkbalknuppel en de andere zonder. En ze hadden ruzie. De jongen zonder honkbalknuppel pakte een steen om te gooien, maar de jongen met de honkbalknuppel riep: “Met stenen gooien is oneerlijk! Je bent een lafaard! Echte gevechten tussen echte mannen worden slechts met honkbalknuppels uitgevochten.” Voor de jongen met de honkbalknuppel is dat is misschien slim te roepen, maar de andere jongen is niet dom, noch verplicht om zich te laten doodknuppelen.
Net zoals de jongen met de honkbalknuppel, probeert Likoed ons de regels van een gevecht te verkopen waarin Israël altijd wint. Regels waarmee Israël de Palestijnen etnisch kan zuiveren van hun grond, ongehinderd door onwelwillende Palestijnen. Likoed wil dat de Palestijnen geen aanslagen op burgers plegen.
Gisteren heeft een pro-Israëlische debatteerder, Likoed, mij een gunst gedaan om een andere drogreden van pro-Israëlische debatteerders verder uit te leggen. Helaas is de nieuwe verklaring alweer een nieuwe drogreden. Zelfs twee.
Een drogreden van pro-Israëlische debatteerders is dat hun tegenstanders zich over andere volkeren niet bekommeren. Slechts over de Palestijnen. Hier een voorbeeld:
“Maak jij je (wellicht elders, want hier hoor ik jou daar niet over) ook zo druk over het recht op externe zelfbeschikking van de Koerden, die dus wel een echt apart volk vormen, in tegenstelling tot de zg. ‘Palestijnen’? En de Koerden worden in de diverse staten die zich over hun aloude grondgebied uitstrekken wel gruwelijk gediscrimineerd.”, AJ-Raalte
Een van de drogredenen van de pro-Israëlische debatteerders is dat in 1948 Joden de Arabische landen zijn ontvlucht. Kijk naar het opiniestuk van Wilders, waar het argument is als volgt:
Premisse 1: “Er vluchtten méér Joden uit de Arabische landen dan de 710.000 Arabieren die uit Israël vluchtten.” Andere premissen…. Conclusie: Palestijnen hebben geen recht op een eigen staat in de gebieden die Israël heeft veroverd in 1967.
Blogger Likoed kopt vandaag “Géén Israëlische oorlogsmisdaden in GAZA.” Tijd voor een quick fact check.
Likoed schrijft het volgende: “Hij [Goldstone] pleit Israel [sic] nu vrij” en citeert zijn opiniestuk uit Washington Post als volgt: “Burgers zijn geen opzettelijk doelwit als gevolg van het Israelische [sic] beleid geweest. Wel zijn er in enkele gevallen door individuele soldaten fouten gemaakt.”
Twee dingen zijn belangrijk in de argumentatie: de waarheid en het overtuigen. Maar welke van de twee is belangrijker? “In een debat gaat het om overtuigen. Meer mag je niet verwachten,” zegt een van mijn discussiepartners. Ik wil hier aantonen dat de waarheid belangrijker is.
We zijn een land met een groot internationaal juridische bek. Iedere Nederlander kent artikel 90 van de Grondwet uit zijn hoofd: “De regering bevordert de ontwikkeling van de internationale rechtsorde.” Den Haag, roepen we trots, is de mondiale hoofdstad van Het Internationaal Recht, Nederland is de zetelplaats van Het Internationaal Gerechtshof (ICJ), Het Internationaal Strafhof (ICC), Het Permanent Hof van Arbitrage, Het Speciaal Hof voor Sierra Leone en Het ex-Joegoslavië Tribunaal. We hebben van Scheveningen het levenslange vakantieoord gemaakt voor allerlei ongure types, zoals Milosevic. Ten minste dat is wat we blaffen. Daarom is er nu de tijd gekomen om juridisch zwaar te bijten: Nederland zou Kenya bij Het Internationaal Gerechtshof moeten aanklagen.
Volkskrant heeft een wekelijkse stelling van de week. Dit was mijn inzending voor vorige week, op de stelling: “Er wordt veel te veel verwacht van buitenlandse druk op het bewind van Kadhafi. De Libiërs moeten zichzelf bevrijden.”:
Er bestaan twee soorten buitenlandse interventies: de goede en de interessante.
Blogger Mike Bing valt journalist en blogger Maarten Jan Hijmans aan over zijn weergave van de uitspraak van de Reclame Code Commissie met betrekking tot misleidende reclame van het Israëlische verkeersbureau. Laten we even een fact check doen.
Sommigen vergelijken de steeds groter wordende anti-islamitische propaganda en sentimenten met de opkomst van het antisemitisme voor de tweede wereld oorlog. Dus laten we voor…
Mannen! Bevrijd jezelf van het vrouwenjuk! Kijk naar jezelf en zie wat je geworden bent: een meesterlijk gedresseerd schoothondje. Je bent zo geïndoctrineerd dat je…
Beste negatief regeerders, Het tegenovergestelde van liefde is niet haat, maar verwaarlozing. (Het zijn niet mijn woorden, maar ze zijn waar.) Dit is ook de…
Een half-meter hoge jongen, bij het aanzien van de hondenpoep, op de stoep, voor een winkel, vloog als een arend zijn prooi op. NEE!!!! gierde zijn moeder WIJ NEDERLANDERS doen dat niet!
Op dat moment, kwam alles weer naar boven: hoe wij als kind alles met hondenpoep beleefden. Ga maar lekker naar buiten, met hondenpoep spelen riep mijn moeder altijd als ik te lastig was. En dat was ook onze voornaamste bezigheid. We waren te arm om komputerspelletjes te hebben, zo arm dat we niet eens “computer” konden spellen. Bovendien bestonden toen helemaal geen computers.
We hadden niet eens een TV op de kamer, en als we dat zouden gehad hebben, wat zouden we ermee gedaan hebben? Er was slechts één zwart-witte net. De uitzendingen duurden dagelijks twee uur, vijf minuut tekenfilms, en de rest DE KOP VAN DE LEIDER.
Dus hondenpoep bleek onze grootste jeugdherinnering te zijn. Ik weet het nog toen ik met drie grote drollen heb leren jongleren. Met tranen in mijn ogen zag ik weer voor mijn ogen, in de verse, knapperige sneeuw, de dikke bruine, lange worsten, in december. Hun dampende warme, witte, prille nevels vervoerden ons als golvende vliegende tapijten in de richting van de poep. Stel je je voor als kind met blauw bevroren handjes, de zachte verzachtende warmte in je palmen voelen. En dan het tussen je paarse lippen de opluchting. Natuurlijk kreeg de in een witte pegel betoverde neus zijn opwarmingsbeurt. En dan de heerlijke aroma na de eerste beet in de drol. De ronde knapperige kop ging als een Cubaanse sigaarenkop eerst op.
