In mijn vorige stuk liet ik zien hoe media vol met onzin van de Israël-lobby het publiek én de wetgever bespelen. In een debat beweerde…
Politiek, filosofie, argumentatie, internationaal recht
Author: Mihai
Jolande Withuis maakt zich druk over de misdaden van Hamas. Dan moet ze zich er ook voor inzetten dat het Internationaal Strafhof álle oorlogsmisdaden in Palestina berecht. En ze moet de Nederlandse regering aansporen om het ICC tegen aanvallen te verdedigen.
Matthijs de Blois vindt dat Nederland zijn voorgenomen boycotmaatregelen tegen producten uit Israëlische nederzettingen moet heroverwegen. Het kabinet baseerde zich op de adviesopinie van het Internationaal Gerechtshof uit 2024. Volgens De Blois zijn zulke adviezen niet bindend, want het gaat ‘slechts’ om een advies. Dat is een halve waarheid. De Blois vertelde trouwens zeven leugens in zijn stuk. Mag dat zomaar van de Bijbel?
Steeds meer kranten schrijven over Israëlisch expansionisme. Maar ze maken allemaal dezelfde denkfout: ze schrijven het toe aan de huidige alliantie tussen Netanyahu en extremisten. Daarmee suggereren ze dat het alleen aan die extremisten ligt en dat toekomstige regeringen het anders zouden doen. Maar ook binnen de Israëlische mainstream bestaan er al veel langer stromingen die meer territorium willen. De redenen lopen uiteen: soms zijn ze Bijbels of historisch, zoals het idee dat de Volkenbond de Joden ook Jordanië zou hebben beloofd, soms gaat het om ruimte of veiligheid.
De droom van een Groot-Israël is nooit verdwenen en ook de Israëlische oppositie denkt er niet wezenlijk anders over. Juist daarom moet het Westen de Palestijnse staat nú erkennen en niet wachten op een of andere toekomstige regering die het misschien wel beter zal doen.
Israël-lobbyisten Ruben Baumgarten en Chris Stoffer maken zich zorgen. Nederland zou zich ten onrechte van Israël vervreemden, van wat zij de ‘enige stabiele democratische rechtsstaat’ in het Midden-Oosten noemen. Hun recept is simpel: minder sancties, meer kletsen. Want praten, zo luidt de gedachte, levert resultaten op. Onzin. Het is een leugen dat Israël een rechtsstaat is en dat men Israël met rationele argumenten kan overtuigen.
Politici, journalisten en columnisten zwaaien de laatste tijd met een rapport van José Hak en Maaike van Charante. Daarin beweren de auteurs dat de NOS-kinderprogrammering…
Maarten Boudry’s claim in het NRC dat hij geen rechtse bekeerling is, maar een progressieve verdediger van de Verlichting, is quatsch.
In mijn stuk laat ik zien dat dit zelfbeeld slecht bestand is tegen controle. Wie Boudry’s boek, voetnoten en X-account naast elkaar legt, ziet een opvallend eenzijdig patroon: zijn kritiek richt zich vrijwel voortdurend op links, terwijl hij bij Israël en internationaal recht leunt op bronnen uit ultrarechtse, christenzionistische en pro-Israëlische lobbykringen.
Het meest sprekende voorbeeld is zijn beroep op ICJ-rechter Julia Sebutinde. Boudry verwijst naar haar alsof zij een serieuze juridische autoriteit is, maar haar dissenting opinion over Palestina blijkt zwaar te leunen op bronnen als Abraham Bell, Eugene Kontorovich, PragerU, Mitchell Bard en Douglas Feith. Dat zijn geen neutrale volkenrechtelijke autoriteiten, maar ideologische bronnen uit de periferie van het juridische debat.
Een kritiek op On Bullshit geïnspireerde “bullshit”-retoriek van Maarten Boudry, waarin wordt betoogd dat hij zich in het Israël-Palestina debat ten onrechte presenteert als de redelijke middenweg terwijl hij volgens de auteur drogredenen, simplificaties en pro-Israëlische propagandanarratieven reproduceert.
Toen Dries van Agt in 2016 aangaf dat Netanyahu door het Internationaal Strafhof (ICC) voor de nederzettingen zou moeten worden veroordeeld, vroegen journalisten zich af of hij ziek was. Deze week meldde de Britse nieuwssite Middle East Eye dat het ICC mogelijk een arrestatiebevel voorbereidt tegen de Israëlische minister Bezalel Smotrich. Dat betreft ook illegale nederzettingenpolitiek. Dus Van Agt wist waar hij het over had.
De Britse nieuwssite Middle East Eye meldt dat het Internationaal Strafhof (ICC) mogelijk een arrestatiebevel voorbereidt tegen de Israëlische minister Bezalel Smotrich. De aanklacht: oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid op de bezette Westelijke Jordaanoever, waaronder apartheid, verdrijving van Palestijnen en illegale nederzettingenpolitiek. Laten we hopen dat het zover komt. Want zolang het ICC de nederzettingen niet vervolgt, blijft de grootste misdaad onaangetast.
Jerome Slater schrijft in het boek Mythologies Without End:
“The Arab-Israeli or Israeli-Palestinian conflict is one of the most studied international conflicts—by historians, political scientists, psychologists, journalists, and in the extensive memoirs and analyses of former political and military leaders. Yet it continues to be misunderstood, especially by the Israelis and their supporters, largely because their dominant historical narrative is the product of mythologies that are misleading or flatly wrong.”
Een van deze mythes is dat de Arabieren oorlogszuchtig zouden zijn en dat vier tot zes Arabische landen Israël in 1948 aanvielen met als doel het “in zee te drijven”. In werkelijkheid vielen de Arabische landen pas binnen nadat er al een paar honderdduizend Palestijnse vluchtelingen waren, en op verzoek van de Palestijnen. Dat wordt gezien als een vorm van collectieve zelfverdediging. Ook Nederland zou samen met Oekraïne tegen Rusland mogen vechten.
Bovendien wilden de Arabische landen in 1947 en 1948 het conflict vreedzaam beslechten via het Internationaal Gerechtshof, maar de Europese kolonisten kozen voor lobby en oorlog.
Israël presenteert zijn militaire operaties in Zuid-Libanon als veiligheidsmaatregelen tegen Hezbollah. Maar wie de geschiedenis van het zionistische en Israëlische denken over Zuid-Libanon kent, ziet een terugkerend patroon. Israëlische leiders en strategen spraken al meer dan een eeuw over uitbreiding tot aan de Litani-rivier. En telkens wanneer Israël gebieden langdurig wil controleren, verschijnt hetzelfde mechanisme: de bevolking wordt verdreven, huizen worden vernietigd en terugkeer wordt praktisch onmogelijk gemaakt.
Nederland is schuldig aan de vernietiging van de Palestijnse staat en het Palestijnse volk.
Stel u voor: een krant die schrijft over een zakenman die zijn fabriek met harde hand bestuurt en zijn secretaresse verkracht. Die zakenman bevindt zich op dat moment in Auschwitz. Zou u die krant prijzen om haar moed? Nee, u zou zich afvragen waarom zij inzoomt op één man, terwijl om hem heen een Holocaust plaatsvindt. Zo’n krant helpt, bedoeld of onbedoeld, de grootste machthebbers door de aandacht af te leiden van het grootste onrecht. Precies dat deed NRC met haar artikel ‘Misbruik, manipulatie en achterdocht in de top van het Internationaal Strafhof in Den Haag’. 7.555 woorden lang. En zelfs vertaald in het Engels, alsof de wereld dringend moest weten wat er mis zou zijn met aanklager Karim
In zijn jaarverslag over 2025 waarschuwt de AIVD dat demonstraties voor Palestijnse rechten kunnen leiden tot verdeeldheid in de samenleving. Opvallend genoeg ontbreken de pro-Israël-demonstraties in dat rijtje — die leiden kennelijk slechts tot verbinding. De AIVD spant hier het paard achter de wagen. Niet de demonstraties voor Palestijnse rechten splijten dit land, maar het feit dat Nederland zijn eigen juridische plichten weigert na te komen. Als Israël-supporters kwaad worden van de demonstraties, zijn ze irrationeel; het is niet de schuld van de demonstranten.
Ook in het AIVD-verslag zien we de westerse mentaliteit om werelddominatie na te streven.
Hak en Van Charante beweren in hun rapport dat de NOS ten onrechte de term ‘bezetting’ gebruikt voor de Palestijnse gebieden, maar hun claim wordt weerlegd door het gangbare Nederlandse mediagebruik, het officiële Nederlandse standpunt én door hun eigen kroongetuige Kretzmer, wiens artikel juist aantoont dat de Westoever volkenrechtelijk wel degelijk bezet gebied is.
Palestina-supporters op sociale media linkten vorige week extatisch naar een column van Rosanne Hertzberger in het NRC. Zij schrijft dat ze zich schaamt voor het huidige Israël, dat met leugens eindeloos geweld en onderdrukking rechtvaardigt, terwijl extremisten als Ben-Gvir en Smotrich elke kans op vrede begraven. Echter, Hertzberger is zelf medeplichtig aan de Israëlische misdaden, omdat ze in haar eerdere columns burgers en de regering met drogredenen manipuleerde om niets te doen tegen de illegale bezetting.
De onlangs overleden, gevierde filosoof Jürgen Habermas is het bewijs dat zelfs de meest intelligente westerse intellectuelen niet in staat zijn om deugdelijke argumenten te formuleren of te begrijpen. Na de aanval van Hamas beschuldigde hij de Palestijnse supporters van antisemitisme, zonder enig bewijs.
En hij drogredeneerde dat Duitsland Israël blindelings moet steunen als gevolg van de Holocaust.
Hij schreef een verklaring, Grundsätze der Solidarität. Eine Stellungnahme, maar hij toonde alleen solidariteit met Israël en de Joden en geen solidariteit met de Palestijnen, die sinds 1948 van hun land worden verdreven.
Hij stelt dat de Duitse staat berust op de plicht om de menselijke waardigheid te respecteren, behalve die van de Palestijnen. De elementaire rechten op vrijheid en fysieke integriteit, evenals bescherming tegen racistische laster, zijn ondeelbaar en gelden gelijk voor iedereen, behalve voor de Palestijnen en de moslims die met islamofobie te maken kregen na de aanval van Hamas.
Hiermee schond Habermas zijn eigen theorie van communicatieve handelen. Hij bouwde zijn hele intellectuele leven aan één groot idee: dat mensen samen tot rechtvaardige beslissingen kunnen komen, mits zij eerlijk, rationeel en oprecht met elkaar communiceren. Geen manipulatie, geen macht, geen drogreden, alleen het betere argument. Het is een mooi ideaal. Het is ook precies het ideaal dat Habermas zelf met voeten trad.
Door zijn zware intellectuele gewicht oneerlijk in het debat te gooien, manipuleerde hij de Duitsers en veel andere mensen in de wereld om partijdig te zijn in het Israëlisch-Palestijnse conflict en om het Westen medeplichtig te houden aan alle Israëlische schendingen.
Sinds de recente illegale aanvallen op Venezuela en Iran waart er een nieuwe, gevaarlijke drogreden rond op sociale media en in praatprogramma’s. De stelling luidt dat het Westen het volkenrecht mag schenden, omdat dit recht dictators zou beschermen. Dit argument is echter pure valsspelerij. De huidige schenders van het volkenrecht hebben deze regels immers zelf opgesteld. Nu deze regels hen even niet uitkomen, beroepen zij zich op de gebreken ervan om ze straffeloos te kunnen breken.
Daarom lanceer ik hierbij de eerste Mihai juridische maxime: Wie een rechtsregel of gedragsregel met gebreken maakt of in stand houdt omdat die gebreken hem onverdiende voordelen opleveren (zoals illegitieme macht of de onterechte vrijheid om misdaden te plegen), kan zich nimmer op diezelfde gebreken beroepen om die wet te schenden.
In het artikel “VN-rapporteur Francesca Albanese ontmaskerd als Hamas-vertegenwoordiger” schrijft De Telegraaf dat Albanese in een Al-Jazeera-forum zou hebben gezegd dat de mensheid aan Israël…
De Taskforce Antisemitismebestrijding stelt in haar rapport ‘Gevangen in vrijheden’ dat antizionisme een antisemitisch karakter krijgt wanneer het gepaard gaat met de ontkenning van het recht op zelfbeschikking van Joden. De Taskforce trapte in een frame van de Israël-lobby, die als doel heeft de onteigening van de Palestijnen te legitimeren.
Het stuk betoogt dat het menselijke brein geen geschikt model is voor kunstmatige intelligentie, omdat menselijke intelligentie vooral steunt op evolutionair gevormde heuristieken die gericht zijn op overleving en sociale winst, niet op waarheidsvinding. Diezelfde shortcuts veroorzaken cognitieve biases, groepsdenken en hardnekkige drogredenen, wat verklaart waarom mensen slecht zijn in het herkennen en corrigeren van ondeugdelijke argumenten. Moderne taalmodellen blijken juist wél sterk in het expliciteren van argumenten en het blootleggen van drogredenen, waardoor het verstandiger is AI te ontwikkelen als rationele aanvulling op het menselijk denken in plaats van als kopie ervan.
De stelling dat het recht van de sterkste nog altijd de wereld regeert klinkt stoer maar is analytisch zwak. Bart Funnekotter suggereert in NRC dat er sinds de klassieke Oudheid fundamenteel weinig is veranderd in internationale relaties. Daarmee negeert hij hoe rechtssystemen juist veranderen door strijd en institutionele opbouw.
Na de Amerikaanse illegale aanval op Venezuela, die ook nog een oorlogsmisdaad is, begonnen de westerse machtsdenkers (vooral rechtspopulisten) opnieuw te roepen dat het volkenrecht niet bestaat. Dit doen ze zodat zij de wereld kunnen leegroven en domineren. Zij willen de wereld in een conservatieve heilstaat te veranderen. Zij willen drie rechtse waarden – die in de tijd terrein hebben verloren – doen herleven: hiërarchie, tribalisme en sociaaldarwinisme. Zowel nationaal als internationaal. Ze streven naar de vroegere ordelijke anarchie – nationaal en internationaal – met als grondrecht het recht van de sterkste. Conservatieven sleutelen aan een tribalistische, hiërarchische en sociaaldarwinistische conservatieve utopie. En ze verkopen haar als bevrijding van de islam, de linkse kerk, woke, de politiekcorrecte multiculturele elite, de verdorven EU, de onderdrukkende VN en de soevereiniteit beperkende internationale hoven.
Met de Amerikaanse invasie in Venezuela zijn de machiavellisten weer hard bezig om uit te leggen dat het volkenrecht niet bestaat. Maar hun argumenten zijn zelfweerleggend.
Sylvain Ephimenco klaagde dat het Amnesty rapport over het ‘afschrikwekkend sadisme met genocidaal oogmerk’ van Hamas karige media-aandacht zou hebben gekregen. Ik zocht het na…
Op 10 december staat de wereld stil bij mensenrechten, maar één schending blijft systematisch buiten beeld: de aantasting van de rechten van Palestina-supporters in opiniestukken. Zij worden geregeld, zonder enig bewijs, weggezet als antisemieten. Dat is een ernstige beschuldiging: het gaat om een strafbaar feit en dus om smaad en laster.
Antisemitisme is racisme en racisme draait om het ontnemen van rechten op basis van vermeende biologische kenmerken. Wie iemand van antisemitisme beschuldigt, moet aantonen dat Joden door die uiting daadwerkelijk rechten verliezen. Toch worden deze beschuldigingen vaak uitsluitend gebaseerd op drogredenen en feitelijke onjuistheden. Daarmee worden de mensenrechten van Palestina-supporters zelf geschonden.
Hoewel Hak en Van Charante stellen dat de Oslo-akkoorden Israëlische aanwezigheid in Gebied C legitimeren, concludeert deze factcheck op basis van internationaal recht en juridische interpretaties dat de nederzettingen illegaal blijven en Oslo deze status niet heeft veranderd.
José Hak en Maaike van Charante beweren in een rapport dat de NOS en het Internationaal Gerechtshof anti-Israël zijn. Hier volgt een factcheck.
Op 4 november, dertig jaar geleden, schoot een Israëlische rechtenstudent premier Yitzhak Rabin dood tijdens een vredesdemonstratie. Zijn dood voedde in Israël en het Westen de mythe dat Rabin een vredesduif was die streefde naar een Palestijnse staat. Volgens dit beeld belichaamde Rabin dialoog en vertrouwen, in tegenstelling tot Benjamin Netanyahu. Veel westerlingen dromen van een post-Netanyahu-tijdperk, maar wie de feiten bekijkt ziet vooral continuïteit in het beleid.
Emile Schrijver stelt dat Joden zelf mogen bepalen wat zij als antisemitisch ervaren. Dan heb ik ook het recht om rechter te zijn in alle rechtszaken waarbij ik betrokken ben. Gelijke monniken, gelijke kappen.
In de strijd om nationalistische stemmers, beconcurreren rechtse partijen elkaar op het thema migratie. Op 15 oktober publiceerde BBB een islamofoob pamflet waarin de vrijheid…
Ik begreep dat de Vrijdenkersvereniging De Vrije Gedachte Theodor Holman heeft uitgeroepen tot Vrijdenker van het Jaar 2025, dus mailde ik de vereniging waarom hij geen denker is, maar een bullshitter.
Er staat weer poep in de krant. Het AD beweert dat Yitzhak Rabin een vredesduif was, en dat Israël daarom zo’n leider nodig heeft om vrede te bereiken. In werkelijkheid was Rabin erger dan Netanyahu, want hij deed hetzelfde, maar dan in het geheim. Netanyahu is om twee redenen beter:
1. Hij is tenminste eerlijk over zijn doelen.
2. Hij toont het ware gezicht van Israël, waardoor het Westen steeds minder de pretentie kan volhouden dat Israël een normaal land is en dat het Westen het internationaal recht hoog in het vaandel draagt.
Martine van den Berg schrijft dat Joden en Christenen hun overtuigingen over Israël moeten herzien om duurzame vrede mogelijk te maken (Trouw, 10 oktober). Volgens…
In het hoofdredactioneel commentaar van 10 oktober gebruikt de Volkskrant twee keer de termen ‘genocide’ en ‘genocidaal’ om het Israëlische geweld in Gaza te beschrijven.…
Jessica Durlacher stelt in NRC (7 oktober) dat de erkenning van de Palestijnse staat een beloning zou zijn voor de terreur van Hamas op 7…
Het blog betoogt dat Israëliërs en westerlingen geen moreel of juridisch recht hebben om Palestijnen iets te eisen of te bekritiseren, omdat er geen wederkerigheid bestaat in rechten en plichten. Zowel Israël als het Westen schenden fundamentele rechten van de Palestijnen, terwijl de Palestijnen geen vreedzame middelen hebben om hun rechten af te dwingen.
Minister Van Weel zei bij de VN dat Nederland Palestina pas “in een later stadium” wil erkennen en de erkenning voorlopig als drukmiddel achterhoudt. Dat klinkt diplomatiek maar in werkelijkheid betekent het uitstel dat Israël meer tijd krijgt om nederzettingen uit te breiden en de Westoever te annexeren.
De SGP schrijft in haar verkiezingsprogramma dat zij kiest voor “de enige democratische rechtsstaat in het Midden-Oosten”. Daarmee neemt de partij kritiekloos een frame van…
Pieter Klok, hoofdredacteur van de Volkskrant, trapt opnieuw in een drogreden van de Israël-lobby: dat Israël een democratie zou zijn. Daarmee herhaalt hij een klassieke drogreden van Israël-supporters.
Vandaag zocht ik in LexisNexis op de term “enige democratie in het Midden-Oosten” en vond 741 artikelen, grotendeels afkomstig van Israël-supporters. Dit is een retorische truc. Zij gebruiken deze uitdrukking om het publiek op twee manieren te manipuleren:
1. Door Israël als superieur en de Palestijnen als inferieur neer te zetten, wekt men de indruk dat Israël recht heeft op de bezette gebieden.
2. Democratie wekt vertrouwen. Wie Israël als democratie ziet, gelooft sneller dat zijn daden legitiem zijn, ook wanneer het mensenrechten schendt of het internationaal recht overtreedt. Democratieën zouden immers geen oorlogsmisdaden plegen.
Opinieredacties zouden zulke evidente drogredenen uit ingezonden stukken moeten verwijderen. Deze retoriek misleidt het publiek, beïnvloedt regeringen die beslissingen nemen ten nadele van Palestijnen en stuurt zelfs journalisten, die vervolgens binnen het frame van Israël-supporters naar het conflict kijken.
Jessica V. Roitman herhaalt de hardnekkige mythe dat Arafat in 2000 een genereus vredesaanbod van Ehud Barak afwees en zo de Tweede Intifada ontketende. Historicus Jerome Slater toont in Mythologies Without End echter aan dat dit narratief geen stand houdt: contemporaine berichtgeving, latere analyses en getuigenissen van betrokken Israëlische, Palestijnse en Amerikaanse officials maken duidelijk dat het beeld van een gul Israëlisch aanbod en Palestijnse weigering niets met de werkelijkheid te maken heeft.
In Trouw beweerde Bernd Timmerman dat Westerlingen niet alleen Israël op haar gedrag moeten aanspreken, maar ook eisen aan Hamas moeten stellen. Ik beweer dat Westerlingen niet het recht hebben om de Palestijnen te vertellen hoe zij zich van de illegale bezetting moeten bevrijden.
Het NRC publiceerde een opiniestuk van Jessica V. Roitman, vol met drogredenen en leugens, waarin zij lijkt te denken dat zij de baas van de wereld is.
Jolande Withuis is een islamofoob.
Een recent artikel in De Volkskrant stelt de vraag: “Waarom liggen sancties tegen Israël zo ingewikkeld?” Helaas geeft het artikel geen antwoord. De werkelijke redenen zijn machtsdenken, religieus fanatisme, invloed van de Israël-lobby en moslimhaat.
Het parlement erkent het bestaansrecht van Israël, maar ontkent dat van de Palestijnen.
Pieter Klok presenteert de motie van Kati Piri als een conflict binnen de PvdA-GL, een botsing tussen fracties waar compromissen nodig zijn. Hij miskent daarmee:
1. Dat het niet om een beleidsverschil gaat, maar om fundamentele rechten en internationaal recht.
2. Dat de Palestijnen geen object zijn van discussie, maar een direct getroffen partij met erkende rechten.
3. Dat compromissen over mensenrechten (zoals bij oorlogsmisdaden, apartheid of bezetting) moreel en juridisch onhoudbaar zijn.
Rechtse partijen gebruiken valse beschuldigingen van antisemitisme om linkse critici van Israël, zoals PvdA-GL en Tofik Dibi, te delegitimeren en electoraal te ondermijnen. Deze strategie weerspiegelt de Britse hetze tegen Jeremy Corbyn en ondermijnt het democratisch debat over Palestina.
Ik weerleg de stelling van Mirjam van Praag dat een academische boycot van Israël averechts zou werken. Zij beweert dat kritische Israëlische academici invloed hebben op het beleid van Netanyahu, maar daarvoor levert ze geen bewijs. De realiteit is dat deze kritische stemmen, hoe deskundig ook, al decennialang geen effect hebben op het Israëlische beleid. De regering luistert liever naar ideologische juristen die de kolonisatie verdedigen.
Emile Schrijver schreef onlangs in het Parool dat hyperpolarisatie het publieke debat beheerst. Hij stelt dat nuance en vrijheid van meningsuiting dreigen te verdwijnen. Schrijver pleit voor wederzijds respect en een herwaardering van het genuanceerde midden. Dit klinkt sympathiek maar bevat fundamentele denkfouten. Hij gebruikt verschillende retorische trucs om Israël te helpen meer territorium te veroveren en meer Palestijnen te verdrijven.
De Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding beschuldigde Volkskrantjournalist Peter Giesen met leugens van antisemitisme.
In zijn opiniestuk pleegt Rob Oudkerk karaktermoord op de media en Palestina-supporters. Hij beticht hen van antisemitisme omdat zij Palestijnen meer aandacht geven dan andere slachtoffers. Volgens Oudkerk heeft deze selectieve aandacht geleid tot de moord op twee Israëlische diplomaten in Amerika en dreigt hierdoor zelfs geweld in Nederland. Zijn argument berust op een verkeerd begrip van racisme, hypocrisie en discriminatie.
In dit stuk laat ik zien wat er mis is met Oudkerk’s whataboutisme, dat veel door Israël-supporters wordt gebruikt. Zij willen niet dat men meer aandacht geeft aan de Oeigoeren en andere slachtoffers, maar juist dat men ook bij de Palestijnen de andere kant opkijkt, zodat Israël haar territorium kan vergroten en meer Palestijnen kan verdrijven. Zij willen Israël de ruimte geven om misdaden te begaan.
Sommige Palestina-supporters noemen zichzelf antizionisten. Daarmee lopen ze het risico om voor antisemieten gehouden te worden. Ik beargumenteer dat men zijn hele leven voor Palestijnse rechten kan opkomen zonder het woord ‘zionisme’ te gebruiken. Het is dus onnodig en riskant om jezelf antizionist te noemen.
Thought for 4 seconds
Nederland mag de illegale bezetting niet negeren of faciliteren, zegt het Internationaal Gerechtshof in zijn advies van 19 juli 2024. Dat oordeel verplicht staten om economische en academische samenwerking met Israël te herzien zolang die de bezetting ondersteunt. Winst of wetenschappelijk nut weegt niet op tegen de juridische plicht om het Palestijnse recht op zelfbeschikking te beschermen.
Simon Schama zegt in het interview met de Volkskrant het volgende: ‘Zionist zijn betekent voor mij geloven in het bestaansrecht van de staat Israël.’ Hij kletst uit zijn nek, want staten hebben volgens het volkenrecht geen recht op bestaan.
Een reactie op Domicela Heijmeriks’ betoog in De Volkskrant tegen de academische boycot van Israël: waarom haar argumenten neerkomen op drogredenen zoals whataboutisme en het rechtvaardigen van onderdrukking omwille van profijt.
Theodor Holman is geen columnist die zoekt naar waarheid maar een bullshitter die feiten offert aan zijn politieke agenda. In mijn blog leg ik uit hoe zijn sofisterijen niet alleen het debat vergiftigen maar ook het recht ondermijnen.
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu reageerde op de verklaring van de Franse president Emmanuel Macron om Palestina te erkennen als volgt: “Wij accepteren geen morele preken over een Palestijnse staat van mensen die onafhankelijkheid weigeren aan Corsica, Nieuw-Caledonië en Frans-Guyana.” Dit is een drogreden: een whataboutisme. Daarom is er geen vrede in het Midden-Oosten, omdat noch Israël, noch de Israël-supporters in het Westen rationele argumenten kunnen maken of begrijpen.
Uri Rosenthal beschuldigde de aanklager van het ICC van leugens en antisemitisme, om ervoor te zorgen dat Netanyahu straffeloos oorlogsmisdaden kan plegen.
Sylvain Ephimenco stelt dat rechters zich niet moeten uitspreken over controversiële columns. Ik beweer het tegenovergestelde: wanneer columnisten laster verspreiden en daarmee individuen of groepen onterecht schaden, moeten mensen hun rechten bij de rechter kunnen verdedigen.
Israël-supporters zijn boos omdat de UvA de samenwerking met een Israëlische universiteit voorlopig heeft stopgezet. Ze beweren dat de UvA voor geweld is gezwicht. Ik…
Ik hoor steeds vaker in het publieke democratische debat dat Palestina-supporters in gesprek moeten gaan met Israël-supporters. Dat is zinloos. Palestina-supporters hebben sinds 1899 rationele argumenten aangedragen, maar Israël-supporters hebben altijd gekozen voor geweld en politieke macht. Wat heeft het voor zin om te praten als de gesprekspartners niet voor rede vatbaar zijn?
In de Nederlandse media worden Palestina-supporters vaak beschuldigd van antisemitisme, terwijl Israël-supporters zelden op dezelfde manier worden aangevallen. Dit duidt op een dubbele standaard in de journalistiek: opinies waarin Palestina-supporters worden neergezet als haatzaaiers krijgen volop ruimte, terwijl opiniestukken die Israël-supporters kritisch benaderen nauwelijks verschijnen.
De media hanteren een pro-Israëlische dubbele standaard: progressieven moeten zich uitspreken over vermeende misstanden, zoals antisemitisme, terwijl rechts nooit hoeft te reageren op Israëlische oorlogsmisdaden.
In haar dissenting opinion over de juridische status van Israëls bezetting van Palestijnse gebieden heeft ICJ-rechter Julia Sebutinde plagiaat gepleegd. Haar argumenten blijken grotendeels overgenomen uit pro-Israëlische lobbybronnen zoals Abraham Bell, Eugene Kontorovich, Mitchell G. Bard, PragerU en Douglas J. Feith—zonder bronvermelding. Deze lobbyisten en organisaties staan bekend om het verspreiden van juridische en historische verdraaiingen ter rechtvaardiging van Israëls nederzettingenbeleid. De Israël-lobby verwelkomde Sebutinde’s benoeming als president van het Internationaal Gerechtshof, en haar opinie weerspiegelt hun standpunten eerder dan een onafhankelijke juridische analyse. Haar gebruik van het uti possidetis juris-principe als rechtvaardiging voor Israëls aanspraken wordt door serieuze volkenrechtjuristen nauwelijks serieus genomen. Sebutinde’s dissenting opinion roept vragen op over de invloed van lobbygroepen op het ICJ en de integriteit van internationale rechtspraak.
Rechtse drogredenaars raakten opgefokt nadat rechters twee mannen tot gevangenisstraf veroordeelden voor het projecteren van racistische leuzen, waaronder “White Lives Matter,” op de Erasmusbrug. Dit leidde tot felle discussies. Rechtspopulisten beschuldigden de rechtbank van “anti-blank racisme,” maar negeerden cruciale feiten.
Steije Hofhuis beweert in NRC dat de macht van rechters moet worden ingeperkt. Ik pleit juist voor het tegenovergestelde: we hebben sterke rechters nodig om te voorkomen dat we in een “wolvendemocratie” belanden, waar de machtigen de zwakken overheersen. Onafhankelijke, krachtige rechters zijn cruciaal om rationele beslissingen te garanderen en de machtelozen te beschermen, zoals de Palestijnen, wier rechten bedreigd worden door machtige politieke netwerken.
Vrijheid van meningsuiting is een hoeksteen van de democratie, maar wordt vaak misbruikt door machthebbers om kwetsbare minderheden aan te vallen. In mijn opiniestuk analyseer ik de zaak rond minister Mona Keijzer, die haar omstreden uitspraken over moslims en antisemitisme verdedigt onder het mom van vrije meningsuiting, terwijl ze zelf juridische stappen onderneemt tegen kritiek. Ze is hypocriet.
Ik laat zien hoe Europese rechtspraak vrijheid van meningsuiting inperkt voor machtigen en deze beschermt voor minderheden.
Keijzers uitspraken passen in een zorgwekkende trend van islamofobie en intimidatie, met schadelijke gevolgen voor moslims en het maatschappelijk debat over Palestina.
Op 21 december 1989 riep ik in mijn geboortestad in Roemenië: “Weg met de dictator!” Mijn angst was groot, zeker nadat een buurvrouw me waarschuwde: “Ze filmen jullie en jullie verdwijnen spoorloos, of erger.” Die angst was terecht. Alleen al in mijn stad werden 79 mensen door kogels gedood; landelijk vielen 1.104 doden.
Politici eisen dat migranten Nederlandse normen en waarden omarmen. Migranten die strafbare feiten plegen, riskeren het verlies van hun paspoort. Waarom geldt dit niet voor autochtonen met een dubbele nationaliteit?
Onlangs schreef Laurens Kok een opiniestuk over het arrestatiebevel tegen de Israëlische premier Netanyahu. Het stuk bevatte vier drogredenen. Hier wil ik me richten op…
Het Internationaal Strafhof (ICC) vervolgt Netanyahu en Gallant voor misdaden tegen de menselijkheid, maar negeert de grootste dreiging: de Israëlische nederzettingen, die een onafhankelijke Palestijnse staat onmogelijk maken. Het ICC moet prioriteit geven aan de vervolging van deze oorlogsmisdaad.
In mijn nieuwste blog bespreek ik hoe Dilan Yesilgöz-Zegerius (VVD) en Mirjam Bikker (CU) antisemitisme inzetten als politiek wapen om de Israëlische bezetting te verdedigen en kiezers van links te trekken. Ondanks hun beweringen dat antisemitisme vooral voorkomt bij linkse Palestina-supporters, blijkt uit onderzoek dat rechts-conservatieve groepen en Israël-supporters vaker antisemitische uitspraken doen. Ook wordt in hun antisemitismenota onterecht gewezen naar organisaties als The Rights Forum en de Britse Labour Party. Ik betoog dat als VVD en CU werkelijk de strijd tegen antisemitisme willen leiden, ze ook de Israëlische bezetting en het antisemitisme binnen hun eigen achterban moeten aanpakken.
Dilan Yesilgöz verheerlijkt in haar tweets het doden van mensen en papegaait de propaganda van het CIDI na, zonder oog te hebben voor de onderliggende oorzaken van het conflict: de voortdurende Israëlische bezetting van Palestijns gebied.
Dit stuk is een reactie op het recente debat in Trouw tussen Dick Pruiksma en Ruben Vis over de houding van christenen ten opzichte van Israël. In mijn betoog wijs ik op twee denkfouten die beide heren maken: ten eerste dat religieuze verbondenheid met Israël betekent dat christenen alle daden van de Israëlische staat moeten steunen en ten tweede dat religieuze overwegingen de basis kunnen vormen voor het kiezen van een zijde in dit conflict.
Religieus gedreven steun leidt onvermijdelijk tot het recht van de sterkste. Internationaal recht, zoals onlangs bevestigd door het Internationaal Gerechtshof, moet de basis vormen voor een rechtvaardige oplossing van het conflict.
In mijn opiniestuk bekritiseer ik de schijnbare bereidheid van media, zoals Trouw, om te luisteren naar hun lezers. Hoewel Trouw benadrukt open te staan voor dialoog, merk ik in de praktijk dat kritiek op het publiceren van drogredenen vaak wordt genegeerd. Met name in het debat over het Israëlisch-Palestijnse conflict blijven dezelfde misleidende argumenten decennialang circuleren.
Ik bespreek het concept van “argumentdarwinisme”, het idee dat valide argumenten vanzelf winnen en drogredenen uitsterven doordat lezers intelligent genoeg zijn om het verschil te zien. Deze theorie houdt echter geen stand, aangezien drogredenen niet alleen blijven bestaan, maar ook beleidsbeslissingen beïnvloeden die de rechten van Palestijnen schenden.
Historische en recente voorbeelden tonen aan hoe drogredenen doorwerken van opiniepagina’s tot politieke arena’s, zowel nationaal als internationaal. Ik roep media op om hun verantwoordelijkheid te nemen en actief drogredenen te weren uit hun publicaties. Tot slot vraag ik me af: als rationele kritiek geen effect heeft, zijn er dan wel voorbeelden waarbij lezersfeedback daadwerkelijk tot verandering heeft geleid?
De Universiteit van Amsterdam heeft het proefschrift van Martin Bosma voor de tweede keer afgewezen. Dit roept vragen op over de verantwoordelijkheid van politici die zich op het wetenschappelijke terrein begeven.
In dit stuk leg ik uit waarom de Israëlische nederzettingen ongetwijfeld oorlogsmisdaden zijn. Deze uitleg zou ook handig zijn voor de burgers, omdat de media daar niet over schrijven. Burgers kunnen slechts een objectieve mening over het conflict vormen als ze alle feiten kennen, waaronder het feit dat de nederzettingen oorlogsmisdaden zijn.
Kranten plaatsen vaak ongegronde antisemitisme-beschuldigingen tegen Palestina-supporters, maar zelden persoonlijke aanvallen op Israël-supporters. Dit toont vooringenomenheid en belemmert een eerlijk debat.
In dit stuk deel ik mijn ervaring met censuur op social media, nadat ik de intelligentie van Nederlanders in twijfel trok. Dit roept vragen op over de inconsistenties in de handhaving van vrijheid van meningsuiting en de bescherming van minderheden.
Ik betoog dat minderheden vrij moeten zijn om kritiek te uiten om machtsverhoudingen te corrigeren, vooral in een politiek klimaat waarin extreemrechtse stemmen toenemen. Ik verwijs naar jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens die aantoont dat bijdragen aan het democratische debat bescherming verdienen. Daarbij onderstreep ik het belang van rationele, drogreden-vrije discussies voor een gezonde democratie.
CIDI-medewerker Freek Vergeer vertelt onzin over het advies van het Internationaal Gerechtshof.
In deze blog wordt onderzocht of het Internationaal Gerechtshof (ICJ) Israël expliciet heeft beschuldigd van apartheid in hun recente advies. Terwijl sommige media, zoals de Volkskrant, hebben gerapporteerd dat de rechters stelden dat Israël schuldig is aan apartheid, toont een diepgaande analyse van de uitspraak aan dat dit niet het geval is. Het ICJ heeft vastgesteld dat Israël artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie (CERD) schendt, wat rassenscheiding en apartheid omvat. Echter, het Hof heeft niet expliciet bepaald welke van de twee Israël schendt. Verschillende rechters hebben hun eigen opinies gegeven, waarbij sommigen stelden dat Israël apartheid pleegt, terwijl anderen het Hof bekritiseerden voor het gebrek aan duidelijke kwalificatie. De blog biedt een gedetailleerde bespreking van deze uiteenlopende standpunten en concludeert dat het debat over Israëls beleid en de kwalificatie ervan als apartheid nog steeds openstaat.
Op 19 juli zal het Internationaal Gerechtshof een baanbrekende adviesopinie uitspreken over de Israëlische bezetting. Deze uitspraak kan fundamentele vragen beantwoorden over de legaliteit van de langdurige bezetting, de kolonisatie en annexatie van Palestijns gebied sinds 1967. De VN wil weten of deze bezetting illegaal is, of Israël zich schuldig maakt aan apartheid, en welke juridische consequenties dit heeft voor de internationale gemeenschap. De uitspraak kan leiden tot strengere maatregelen tegen Israël en meer druk op westerse landen om actie te ondernemen. Lees verder om te ontdekken waarom deze adviesopinie van cruciaal belang is voor de toekomst van het internationaal recht en de Palestijnse kwestie.
In dit artikel weerleg ik de bewering van brigadegeneraal Ari Singer dat Israël historische rechten heeft op de Westbank gebaseerd op de Bijbel. Ik leg uit waarom territoriale rechten uitsluitend door het volkenrecht worden bepaald en niet door religieuze teksten. Historische claims van 2000 jaar geleden zijn ongeldig; anders zouden inheemse volkeren wereldwijd aanspraak kunnen maken op hun vroegere gebieden.
Als universiteiten de banden met Israël niet verbreken, kan Nederland zijn juridische plichten niet vervullen. Volgens het Internationaal Gerechtshof moeten staten niet bijdragen aan de situatie veroorzaakt door de bouw van de muur en moeten ze samenwerken om deze illegale situatie te beëindigen. De Adviesraad Internationale Vraagstukken adviseerde in 2012 dat de EU haar betrekkingen met Israël zou moeten beperken als Israël de kolonisering van de bezette gebieden niet stopt. Vooraanstaande hoogleraren benadrukten dat het nederzettingenbeleid van Israël een schending is van internationaal recht en dat Nederland verplicht is bij te dragen aan Palestijnse zelfbeschikking. Nederland heeft tijdens zittingen van het Internationaal Gerechtshof erkend dat annexatie van bezet gebied illegaal is en dat nederzettingen in bezet gebied oorlogsmisdaden zijn. Als universiteiten en bedrijven blijven samenwerken met Israël alsof er niets aan de hand is, komt Nederland zijn verplichtingen niet na en blijft de bezetting voortduren.
In mijn nieuwste column richt ik de aandacht op de echte schuldige in het Israëlisch-Palestijns conflict: Israël. Harrie Verbon beweert in het AD dat de Palestijnen de enige schuldigen zijn, maar de historische feiten vertellen een ander verhaal. Vanaf de vroege dagen van het politieke zionisme streefde Israël naar expansie en dominantie in Palestina. Van Ben-Gurion’s onverzettelijke visie op een Joodse staat tot Sharon’s invasieplannen in Libanon, de geschiedenis is doordrenkt van pogingen om meer grondgebied te veroveren en de Palestijnen te marginaliseren. Pas wanneer de wereld grenzen stelt aan Israëlisch expansionisme, zal er echte vrede mogelijk zijn. Lees verder om de gedetailleerde historische context te ontdekken die Verbon over het hoofd ziet.
In mijn nieuwste blog bespreek ik hoe Kustaw Bessems, net als vele anderen, zich laat misleiden door de Israël-lobby. In zijn artikel in de Volkskrant stelt hij dat de historische band van Joden met Palestina betekent dat Israël geen koloniaal project kan zijn. Deze gedachtegang wordt vaak gebruikt door de Israël-lobby om de legitieme dekolonisatiebeweging van Palestijnen te delegitimeren. Echter, volgens het internationaal recht is de situatie in Palestina een onderbroken proces van dekolonisatie. Het recht op zelfbeschikking van de Palestijnen wordt erkend en ondersteund door het internationaal recht, wat inhoudt dat de bezetting van de Westbank en Gaza illegaal is. Bessems’ misvattingen zijn een duidelijk voorbeeld van hoe de Israël-lobby invloed uitoefent op de media en publieke opinie.
Ruben Brekelmans, verantwoordelijk voor het buitenlands beleid bij de VVD, werd door journalist Sven Kockelmann op Radio 1 gevraagd naar het verzoek tot arrestatiebevel van…
Dat privépersonen staten in internationale hoven zouden moeten kunnen aanklagen, was de stelling van mijn masterscriptie in filosofie. Waarom kunnen de Oekraïners niet naar een…
Israël-supporters beschuldigen de ICC-aanklager van anti-Israëlische bias, maar hij trekt juist Israël voor.
**Exerpt: Pieter Klok trapt in drogredenen Israël-lobby**
In zijn reactie op de lezerskritiek over het opiniestuk van de Israëlische ambassadeur, beweert Pieter Klok, hoofdredacteur van De Volkskrant, dat de krant onbeperkte interesse heeft in de belevingswereld van anderen. Dit argument negeert echter de kernkritiek dat het stuk van de ambassadeur vol drogredenen zit, die de Israëlische bezetting legitimeren.
Een voorbeeld hiervan is de stelling dat er geen Palestijns volk bestaat, zoals geuit door PVV’er Raymond de Roon en voormalig Israëlisch premier Levi Eshkol. Deze drogreden is al decennia oud en beïnvloedt zelfs intellectuelen, waardoor kolonialisme in Palestina gerechtvaardigd lijkt.
Daarnaast trapt Klok in een drogreden door het vergelijken van de Israëlische ambassadeur met Hitler als antisemitisch te bestempelen, volgens de IHRA-definitie. Dit argument wordt misbruikt om analogieën te diskwalificeren en kritiek op Israël monddood te maken. Hierdoor worden opinies gepresenteerd die de rechten van Palestijnen ondermijnen.
Kortom, door drogredenen te publiceren, draagt De Volkskrant bij aan de manipulatie van publieke opinie en de rechtvaardiging van de Israëlische bezetting.
PVV’er Raymond de Roon ontkent het bestaan van een Palestijns volk. Dit is historisch en juridisch onjuist. Het Internationaal Gerechtshof en Israël zelf erkennen het Palestijnse recht op zelfbeschikking. Tijd voor feiten boven mythes!
De Volkskrant publiceerde een opiniestuk vol drogredenen van de Israëlische ambassadeur over Pro-Palestijnse demonstraties.
In haar opiniestuk van 13-05 in het NRC, schrijft Jessica V. Roitman dat het Israëlisch-Palestijns conflict onterecht door de bril van het kolonialisme wordt bekeken. Dit is een betwistbare claim. Volgens het Internationaal Gerechtshof is de situatie in Palestina een onderbroken geval van dekolonisatie, veroorzaakt door oorlogen en bezetting, die hebben geleid tot ontzegging van het recht op zelfbeschikking voor het Palestijnse volk.