Jolande Withuis maakt zich druk over de misdaden van Hamas. Dan moet ze zich er ook voor inzetten dat het Internationaal Strafhof álle oorlogsmisdaden in Palestina berecht. En ze moet de Nederlandse regering aansporen om het ICC tegen aanvallen te verdedigen.
Matthijs de Blois vindt dat Nederland zijn voorgenomen boycotmaatregelen tegen producten uit Israëlische nederzettingen moet heroverwegen. Het kabinet baseerde zich op de adviesopinie van het Internationaal Gerechtshof uit 2024. Volgens De Blois zijn zulke adviezen niet bindend, want het gaat ‘slechts’ om een advies. Dat is een halve waarheid. De Blois vertelde trouwens zeven leugens in zijn stuk. Mag dat zomaar van de Bijbel?
Steeds meer kranten schrijven over Israëlisch expansionisme. Maar ze maken allemaal dezelfde denkfout: ze schrijven het toe aan de huidige alliantie tussen Netanyahu en extremisten. Daarmee suggereren ze dat het alleen aan die extremisten ligt en dat toekomstige regeringen het anders zouden doen. Maar ook binnen de Israëlische mainstream bestaan er al veel langer stromingen die meer territorium willen. De redenen lopen uiteen: soms zijn ze Bijbels of historisch, zoals het idee dat de Volkenbond de Joden ook Jordanië zou hebben beloofd, soms gaat het om ruimte of veiligheid.
De droom van een Groot-Israël is nooit verdwenen en ook de Israëlische oppositie denkt er niet wezenlijk anders over. Juist daarom moet het Westen de Palestijnse staat nú erkennen en niet wachten op een of andere toekomstige regering die het misschien wel beter zal doen.
Israël-lobbyisten Ruben Baumgarten en Chris Stoffer maken zich zorgen. Nederland zou zich ten onrechte van Israël vervreemden, van wat zij de ‘enige stabiele democratische rechtsstaat’ in het Midden-Oosten noemen. Hun recept is simpel: minder sancties, meer kletsen. Want praten, zo luidt de gedachte, levert resultaten op. Onzin. Het is een leugen dat Israël een rechtsstaat is en dat men Israël met rationele argumenten kan overtuigen.
Politici, journalisten en columnisten zwaaien de laatste tijd met een rapport van José Hak en Maaike van Charante. Daarin beweren de auteurs dat de NOS-kinderprogrammering…