Maarten Boudry’s claim in het NRC dat hij geen rechtse bekeerling is, maar een progressieve verdediger van de Verlichting, is quatsch.
In mijn stuk laat ik zien dat dit zelfbeeld slecht bestand is tegen controle. Wie Boudry’s boek, voetnoten en X-account naast elkaar legt, ziet een opvallend eenzijdig patroon: zijn kritiek richt zich vrijwel voortdurend op links, terwijl hij bij Israël en internationaal recht leunt op bronnen uit ultrarechtse, christenzionistische en pro-Israëlische lobbykringen.
Het meest sprekende voorbeeld is zijn beroep op ICJ-rechter Julia Sebutinde. Boudry verwijst naar haar alsof zij een serieuze juridische autoriteit is, maar haar dissenting opinion over Palestina blijkt zwaar te leunen op bronnen als Abraham Bell, Eugene Kontorovich, PragerU, Mitchell Bard en Douglas Feith. Dat zijn geen neutrale volkenrechtelijke autoriteiten, maar ideologische bronnen uit de periferie van het juridische debat.
