Pieter Klok presenteert de motie van Kati Piri als een conflict binnen de PvdA-GL, een botsing tussen fracties waar compromissen nodig zijn. Hij miskent daarmee:
1. Dat het niet om een beleidsverschil gaat, maar om fundamentele rechten en internationaal recht.
2. Dat de Palestijnen geen object zijn van discussie, maar een direct getroffen partij met erkende rechten.
3. Dat compromissen over mensenrechten (zoals bij oorlogsmisdaden, apartheid of bezetting) moreel en juridisch onhoudbaar zijn.
Rechtse partijen gebruiken valse beschuldigingen van antisemitisme om linkse critici van Israël, zoals PvdA-GL en Tofik Dibi, te delegitimeren en electoraal te ondermijnen. Deze strategie weerspiegelt de Britse hetze tegen Jeremy Corbyn en ondermijnt het democratisch debat over Palestina.
Ik weerleg de stelling van Mirjam van Praag dat een academische boycot van Israël averechts zou werken. Zij beweert dat kritische Israëlische academici invloed hebben op het beleid van Netanyahu, maar daarvoor levert ze geen bewijs. De realiteit is dat deze kritische stemmen, hoe deskundig ook, al decennialang geen effect hebben op het Israëlische beleid. De regering luistert liever naar ideologische juristen die de kolonisatie verdedigen.
Emile Schrijver schreef onlangs in het Parool dat hyperpolarisatie het publieke debat beheerst. Hij stelt dat nuance en vrijheid van meningsuiting dreigen te verdwijnen. Schrijver pleit voor wederzijds respect en een herwaardering van het genuanceerde midden. Dit klinkt sympathiek maar bevat fundamentele denkfouten. Hij gebruikt verschillende retorische trucs om Israël te helpen meer territorium te veroveren en meer Palestijnen te verdrijven.
