Op deze manier kan je iedereen kleineren. Dat komt omdat ons brein niet gemaakt is voor verbale argumentatie. Tijdens verbale discussies ontstaat wat we zeggen automatisch en we worden pas achteraf bewust van onze tekst. “How can I tell what I think until I see what I say?”, zei F. M. Forster en hij had gelijk.

Het is daardoor ook niet wonderlijk dat Castricum geen parate antwoorden heeft op mensen die van alle kanten schieten, met uitspraken zoals “zeiktelevisie”, “er moet nog een kilootje af” en dit soort dingen. Daar kan hij ook moeilijk een antwoord op hebben, want het medium is er niet voor gemaakt. Als iemand “zeiktelevisie” zegt, praat men in een conclusie. Er gaat geen argument aan vooraf. Noch wordt er een argument achteraf gepresenteerd. Men dwingt Castricum automatisch in een hoek. Hij moet zich plotseling verdedigen, terwijl de bewijslast niet bij hemzelf ligt, maar bij de steller.

Bovendien heeft hij daar ook geen ruimte om iets te argumenteren, want het medium is slechts geschikt voor oneliners tussen reclameonderbrekingen, niet voor argumenten langer dan drie zinnen. Het is daardoor ook te verwachten dat Castricum slechts flauwe reacties kan geven, zoals “dat is jouw opinie” of “iedereen met zijn mening”.

Doet Castricum dat zelf ook met zijn gasten? Ja, maar zijn televisie is ook niks waard.

Ik begrijp dat het vermakelijk is om mensen af te slopen: TV is schoolplein voor het volk. Het zou niet erg zijn mits er ook serieuze debatten, discussies en argumenten in het land gevoerd zouden worden. Maar dat is niet het geval. De televisie is zo. De opiniepagina’s van de kranten zijn ook zo. De opiniebladen zij gevuld met clichés. Er is geen argumentatie in Nederland, er zijn geen debaters. De netwerken zijn verstrikt in netwerkende spitsvondisten: discussie-castrerende Castricums.

En dat is slecht. Het is slecht omdat het hele land een grote vooruitgang zou kunnen boeken door serieus met elkaar te argumenteren. Waar zijn we allemaal mee bezig? Wat willen we? Waar willen we naartoe?

Er is niks veranderd op de televisie sinds vijftien jaar geleden, behalve de gepeste koppen en de pestkoppen. Geen uitzending gemist.

Premisse 1: Er bestaat geen bewijs dat Tariq Ramadan met dubbele tong spreekt.
Conclusie 1 en Premisse 2: Het is dus onzeker dat Tariq Ramadan met dubbele tong spreekt.
Premisse 3: Over onzekere dingen mag je van mening verschillen.
Premisse 4: Vrijheid van meningsuiting houdt in dat je je mening in het openbaar mag openbaren.
Conclusie 2: Dus je mag in een blog schrijven dat Tariq Ramadan met dubbele tong spreekt.

Op het eerste gezicht is dit de drogreden met de naam ad ignorantiam. Maar het gaat niet hierom, maar om een verklaring te zoeken voor een dergelijk argument. Ik zie hier drie mogelijkheden:

Hypothese 1: De argumentator is niet zo intelligent.
Hypothese 2: Hij is een racist.
Hypothese 3: Hij is een Machiavellist.

Een combinatie van de drie is ook mogelijk.

Stel je voor dat we zijn argument op iedereen zouden toepassen. Ik zou bijvoorbeeld een blog kunnen schrijven met de titel: “Wilders is een pedofiel”. Als het bovenste argument geldig zou zijn, dan zou iedereen alles over iedereen mogen beweren. Ik zou over mijn buurman kunnen schrijven dat hij uit de winkels steelt. Over de buurvrouw dat ze vreemd gaat met een hond. Alles. Immers ik heb geen enkel bewijs dat Wilders pedofiel zou zijn, dat mijn buurman uit de winkel steelt etc. En volgens de argumentator, als je geen bewijs hebt van iets, mag je je eigen mening over iets hebben en je mening als een feit presenteren. Welnu, ik denk dat de argumentator het oneens zou zijn als ik dat zou doen. Als ik zonder bewijs zou roepen dat Wilders een pedofiel zou zijn, dan zou dat smaad zijn.

Wat is dan het verschil tussen de twee? Waarom is het volgens sommigen toegestaan om over Ramadan te zeggen dat hij met dubbele tong spreekt – zonder enig bewijs – en niet toegestaan te zeggen dat Wilders een pedofiel is? Waarom heeft het recht op meningsuiting voorrang op de rechten van Ramadan en niet van Wilders?

We komen bij de hypothese 2. De argumentator gelooft bewust of onbewust dat donkere, islamitische, niet-Nederlanders op een inferieur niveau zijn aan blanke, christelijke Nederlanders. Daardoor, als twee rechten met elkaar conflicteren, dan heeft de blanke, christelijke Nederlander voorrang op de andere. De vrijheid van meningsuiting van de blanke, christelijke Nederlander heeft voorrang op het recht om vrij te zijn van smaad van de gekleurde, islamitische niet-Nederlander. Maar als de smaad gericht is op een blanke, christelijke Nederlander, heeft zijn/haar recht voorrang op de vrijheid van opinie.

We komen bij hypothese 3: De argumentator probeert ons te bedriegen om voor zichzelf (en zijn geallieerden) onverdiende voordelen te bemachtigen, of voor de ‘anderen’ onterechte nadelen te veroorzaken. Met andere woorden hij gelooft dat je vals mag spelen, dat je in twee vergelijkbare situaties tegenovergestelde argumenten mag gebruiken, en zo voordelen te bemachtigen boven mensen die daarin trappen. Dus Machiavellisme.

In conclusie: Of je behandelt Ramadan op dezelfde manier als Wilders, of anders: go fuck yourself.

Nou stel je voor als ik op de kunst, intuïtie of godsdienst van de fabrikant zou moeten vertrouwen.

Stewardess: Welkom aan boord van ons nieuw passagiersvliegtuig, de Boeing 787.

Mihai: Is ie nou veilig?

Stewardess: Natuurlijk, hij is getekend door Jackson Pollock en gebouwd door Anish Kapoor. Hij is gezegend door de Paus en we serveren geen varkensvlees tijdens de vlucht. Bovendien, tijdens de vlucht bidden er 72 professionele maagden altijd voor ons voorspoed.

Mihai: Sorry dat ik zo lastig ben, maar ik zie in de cockpit geen ruiten, noch radar, noch vluchtinstrumenten. Slechts zo’n joystick. Hoe kan de piloot zo vliegen?

Stewardess: Geen zorgen. Onze piloten hebben 10 jaar in Tibet aan hun intuïtie gewerkt. Mijn vrouwelijke intuïtie zegt dat het goed moet gaan.

Mihai: Wat is er dan met ouderwetse Newtoniaanse mechanica mis? Met radar, gps, vliegtoren, baanverlichting, software op basis van wiskunde?

Stewardess: Security! Security! Security! We have a fundamentalist on board!

Jurisdictional Immunities of the State (Germany v. Italy: Greece intervening)

Waar gaat deze rechtszaak over? Duitsland is in de WWII een beetje stout geweest, gewoon hele dorpen uitgeroeid, miljoenen mensen voor dwangarbeid naar Duitsland vervoerd etc. Onder andere in Italië en Griekenland, maar ik zal slechts het Italiaanse aspect van het conflict beschouwen.

Luigi Ferrini wordt naar Duitsland gedeporteerd waar hij dwangarbeid in de oorlogsindustrie moet verrichten. In 1998 klaagt hij Duitsland aan in de Italiaanse rechtbanken. Hij wint. Tot aan het hooggerechtshof toe. Vele anderen volgen zijn voorbeeld en Italië begint de Duitse villa’s te verkopen om de schadeclaims te betalen.

Duitsland stapt naar Het Internationaal Gerechtshof (ICJ) en wint op 3 februari 2012. De meerderheid van de rechters stelt vast dat Duitsland van staatsimmuniteit geniet en niet in Italiaanse rechtbanken aangeklaagd kan worden.

Staatsimmuniteit

Laat ik maar een stuk uit een boek citeren:

“Het beginsel van staatsimmuniteit vloeit direct voort uit de soevereine gelijkheid van staten. Het zou in strijd zijn met de soevereine gelijkheid indien een staat een andere staat onderwerpt aan zijn rechtsprekende of handhavende rechtsmacht. Dit wordt wel uitgedrukt in het Latijnse par in parem non habet imperium: gelijken hebben geen gezag over elkaar…De belangrijkste manifestatie van het beginsel van staatsimmuniteit is dat een nationale rechter in beginsel geen rechtsmacht kan uitoefenen over een andere staat. Indien een particulier in staat A een civiele procedure voert tegen staat B, dient de rechter van staat A in beginsel vast te stellen dat staat B immuniteit toekomt en dat hij om die reden onbevoegd is.”¹

Met andere woorden de Italiaanse rechter had tegen Ferrini moeten zeggen: “Vette pech voor jou, maar ik ben onbevoegd om over Duitsland te oordelen. Daaag.”

Er zijn uitzonderingen voor privé en economische handelingen (acta iure gestionis). Maar niet voor handelingen die met het publieke gezag van een staat te maken hebben (acta iure imperii). Dus je kunt in theorie een staat voor een parkeerbon aanklagen, maar niet voor het uitroeien van een dorp.

Een beetje lollig

Soevereiniteit betekent absolute macht hebben over een territorium, en de macht om wetten uit te schrijven en te handhaven. Maar als staat heb je niet meer 100% soevereiniteit als een andere staat je rechten komt schenden, dus als een staat komt moorden, martelen en verkrachten op je territorium. Omdat de staten gelijk zijn. Dus de slechterik mag niet beperkt worden in zijn vrijheid, maar het slachtoffer moet zijn vrijheid opgeven en alles slikken.

Laten we een analogie maken. Stel je voor dat je me in je huis ontdekt, waar jij de ultieme baas bent, terwijl ik mijn boodschappentas met je juwelen vul. Omdat we gelijk zijn, heb jij geen vrijheid om mijn vrijheid te beperken en mij voor een rechter te slepen. Logisch toch?

Tegenmaatregelen

Ik heb gelogen. Een slachtoffer-staat mag volgens IR tegenmaatregelen nemen. Het confisqueren van de Duitse villa’s was een tegenmaatregel omdat Duitsland geen schadeclaims wilde betalen. Om terug te komen op onze analogie, je mag me niet voor de rechter slepen, want dat beperkt mijn vrijheid, maar je zou wel vrij zijn om mij naakt te strippen; en dat zou mijn vrijheid miraculeus NIET beperken. En als ik het oneens ben met het ontkleden en ik geloof oprecht dat de juwelen van mij zijn, mag ik je niet voor een rechter slepen om je te stoppen, want dat zou je vrijheid beperken; maar ik mag tegen-tegenmaatregelen nemen, bijvoorbeeld door je tafelzilver ook in te laden.

Je snapt dat met zulke regels de machtige en rijkere staten altijd een langere adem hebben.

Wat doe je als je uitgeroeid bent?

Wat kan je als individu doen als een staat je iets aandoet? Niks. Volgens IR heb je in een dergelijk geval twee opties.

Ten eerste mag je wel een staat in zijn eigen rechtbanken aanklagen. Dus de Italianen moesten in Duitsland procederen. Maar dat werkte niet, want volgens de Duitse wetten kon dat niet. En daar zijn meer voorbeelden van. Bijvoorbeeld de Duitser Khalid El-Masri was door de CIA ontvoerd, naar Afghanistan gevlogen, verkracht en voor maanden gemarteld. Toen heeft de CIA ontdekt dat El-Masri een heel andere El-Masri was dan de gezochte. Dus ze hebben onze El-Masri alweer in Macedonië gedumpt. El-Masri heeft eindeloos in Amerikaanse rechtbanken geprocedeerd, maar dat ging niet zo goed: immers Amerika is een democratie. En in een democratie bestaat er een scheiding der machten. Rechters mogen daardoor geen oordeel geven over de buitenlandse politiek, noch over de oorlogsbeslissingen. Dat heet The Political Question Doctrine. Ook andere principes van het Amerikaanse recht maken een rechtszaak van een buitenlander tegen de Amerikaanse staat vrijwel onmogelijk in gevallen van schending van IR.

Ten tweede mag je vaderland voor je opkomen. Maar dat komt niet altijd voor. Duitsland kwam niet voor El-Masri op. Groot-Brittannië liet de gemartelde Al-Adsani in de steek, omdat GB olie van Koeweit wil en veel wapens aan dat land verkoopt. En de Arabische dictaturen komen niet voor de mensen in Guantánamo op, want de tirannen in die landen worden door de V.S. in het zadel gehouden.

Dus wat kan je als individu doen als je eigen land geen reet om je geeft, en je ook niet de mogelijkheid hebt te procederen in het land dat je mensenrechten schendt? Niks.

De revolte van de rechters

Sommige rechters verzetten zich tegen deze toestanden in het IR. Een aantal van de ICJ rechters heeft gepleit dat individuen staten in internationale rechtbanken zouden moeten kunnen aanklagen. Dat was ook de stelling van mijn masterscriptie: dat individuen staten moeten kunnen aanklagen in internationale rechtbanken, de bestaande of nieuwe nog te bouwen, bijvoorbeeld mensenrechtenhoven. Voorbeelden van ICJ-rechters die zoals ik denken zijn: Taslim Olawale Elias, Humphrey Waldock, Thomas Buergenthal, Hersch Lauterpacht en Dame Rosalyn Higgins.

Hersch Lauterpacht schreef een dik boek waarin hij pleitte voor een Internationaal Hof voor de Rechten van de Mens, waar alle individuen alle staten zouden kunnen aanklagen. Hij was niet erg gecharmeerd van het IR zoals het nu is: “Once the cobwebs of that antiquated theory have been swept aside, the procedural incapacity of individuals is deprived of its logical foundation.”² Zijn idee was niet nieuw: Lauterpacht was eerst sceptisch maar daarna bekeerd door een Australisch voorstel. Het Australische voorstel was afgekeurd door de veto-nomenklatoera: de Sovjets, Amerikanen, Britten en Fransen.

Dame Rosalyn Higgins schreef ook dat de principes van International Recht helemaal niet uitsluiten dat individuen staten in internationale rechtbanken zouden mogen aanklagen:

“Power, to be sure, rests still to a substantial degree with sovereign states: it is within their power, for the moment, to block the access of the individual to certain international tribunals …. But the very notion of international law is not predicated upon this assumption, and the international legal system survives conceptually even were this to change. Additionally, these assumptions about access to international tribunals and force are in fact changing rapidly, with significant consequences in the delicate balance between the state and the individual.”³

De dappere Antônio

Maar deze rechters hebben deze dingen slechts gezegd toen ze geen ICJ-rechter (meer) waren. Anders zouden ze zich en het ICJ belachelijk maken, en niet herkozen worden. Antônio is nu de allereerste opstandeling in dienst, terwijl hij net in zijn functie is benoemd.

Hij was eerst president van het Inter-Amerikaanse Hof voor de Mensenrechten (CIDH). Daar lukte hem regelmatig om staten in hun soevereine ego te krenken. Bijvoorbeeld verschillende Zuid-Amerikaanse junta’s dachten zichzelf amnestie te mogen verlenen, na vele jaren van moorden, verdwijningen, folteringen en andere Zorreguieta-praktijken. Maar CIDH verklaarde deze amnestiewetten rechts-ongeldig, een regelrechte dolk in rug van het huidige Internationaal Recht: want soevereiniteit betekent dat je als staat thuis de broek draagt. Exclusief.

Antônio verzet zich tegen de slechte regels in IR. Deze regels beschadigen mensen van vlees en bloed om onverdiende voordelen aan fictieve constructies te geven: de staten.

In de rechtszaak Germany v. Italy heeft hij ook tegen de meerderheid gestemd en een eigen dissenting opinion geschreven. Hij riep om de staats-centrische visie op IR naar de prullenbak te verwijzen: “State immunities has nowadays to be reassessed in the light of fundamental human values.” Hij concludeert dat dit al het geval is: “contemporary international legal doctrine,[…], gradually resolves the tension between State immunity and the right of access to justice rightly in favour of the latter, particularly in cases of international crimes.”

Mensen zijn volgens hem de ultieme dragers van rechten en staten kunnen dat niet zomaar naast zich neerleggen. Staten kunnen geen afstand doen van onze mensenrechten in hun relatie met andere staten, zoals Duitsland deed met El-Masri en GB met Al-Adsani. Want het zijn onze rechten en niet de rechten van onze staat; en niemand kan de rechten van een ander weggeven. Als staten onze rechten opgeven dan schenden ze de allerhoogste normen van IR, de jus cogens normen.

Duitsland beargumenteerde dat de naoorlogse vredesverdragen alle claims hadden opgelost, dus dat de individuele rechtszaken tegen Duitsland Internationaal Recht zouden destabiliseren. Bovendien zou men het algemeen belang beschadigen en mensenrechten kunnen dat belang niet overtreffen. Toen brak Antônio’s klomp:

“In my understanding, what jeopardizes or destabilizes the international legal order, are the international crimes, and not the individual suits for reparation in the search for justice. In my perception, what troubles the international legal order, are the cover-up of such international crimes accompanied by the impunity of the perpetrators, and not the victims’ search for justice. When a State pursues a criminal policy of murdering segments of its own population, and of the population of other States, it cannot, later on, place itself behind the shield of sovereign immunities, as these latter were never conceived for that purpose. Grave breaches of human rights and of international humanitarian law, amounting to international crimes, are not at all acts jure imperii. They are anti-juridical acts, they are breaches of jus cogens, that cannot simply be removed or thrown into oblivion by reliance on State immunity. This would block the access to justice, and impose impunity. It is, in fact, the opposite [that] should take place: breaches of jus cogens bring about the removal of claims of State immunity, so that justice can be done.”

Maar laten we een kleine tijdsreis maken. In 1920 maakte Duitsland een voorstel voor het statuut van het Het Permanent Hof van Internationale Justitie, de voorganger van ICJ. In dit voorstel riep Duitsland op om niet alleen staten tot het hof toegang te geven, maar het moest ook het volgende behandelen: “Complaints of private persons against foreign States and heads of States, when the State tribunals have declared their incompetency.”⁴ Dus, Antônio gaf Duitsland wat ze altijd wilde: de kans om door individuen buiten haar eigen lebensraum te worden aangeklaagd.

In conclusie

Antônio vindt dat het individuele recht tot toegang tot een rechtbank voorrang moet hebben op alle rechten en immuniteit van een staat. Tenminste in gevallen van grove schendingen van mensenrechten en humanitair recht. De meerderheid van de ICJ-rechters heeft anders besloten en Professor Andrea Bianchi beweerde in een blog dat 100% van de juristen het met het ICJ eens zullen zijn. De meerderheid heeft het alweer mis.

Geredigeerd door Pascale Esveld

[1] P.A. Nollkaemper. Kern van het internationaal publiekrecht. 3de ed: Den Haag : Boom Juridische uitgevers, 2007: p.84.
[2] H. Lauterpacht, International law and human rights. Archon Books, 1968, p.57.
[3] R. Higgins, ‘Conceptual Thinking about the Individual in International Law,’ 24 N. Y. L. Sch. L. Rev. 11 (1978): p.15.
[4] Advisory Committee of Jurists, Documents presented to the Committee relating to existing plans for the establishment of a permanent court of international justice. The Hague: 1920, p.29.

De stroman of de gladiool
Simon Admiraal en de omgekeerde wishful thinking

Dus George Knight: bewijs het of stop met liegen!

De iPad is geen e-Reder
De iPad valt als snelste uit de boot. Het heeft een computerscherm, geen e-Ink. Een computerscherm heeft de volgende drie nadelen ten opzichte van e-Ink.

Het scherm flikkert en straalt licht uit
Het beeld op een computerscherm wordt een aantal keer per seconde ververst. Bovendien straalt een computerscherm licht uit. Beiden zijn slecht voor je gezondheid en vermoeiend. Bij langdurig lezen worden je ogen slechter en sommigen krijgen koppijn.

Het beeld is minder scherp
Dat heeft iets met de grootte van de pixels te maken, hun aantal en hun dichtheid op elkaar. E-Ink wint voorlopig van de computerschermen.

Wetenschappelijke literatuur
Tot nu toe heb ik drie e-Readers gehad, een Sony PRS-650, een Sony PRS-T1 en een Entourage eDge. Geen daarvan voldoen aan mijn manier van lezen. Het probleem is als volgt:

(1) Ik wil een volledige pagina in een keer zien, want ik wil ook naar de voetnoten kunnen kijken. Ik leer veel meer van de voetnoten dan uit de tekst. Om een volledige pagina te lezen moet het scherm zo groot mogelijk zijn, anders zijn de letters veel te klein om te lezen. De Entourage eDge heeft één van de grootste schermen tegenwoordig: 9,7 inch. Er zijn andere readers in ontwerp geweest, met grotere schermen, maar de betreffende bedrijven zijn gestopt. 11,5 inch is zou het beste zijn. Nu ontwikkelen ze in Rusland een heel grote 10,7 inch, met de bedoeling dat elk kind een reader gratis van de staat krijgt. Hij is onverwoestbaar. Die reader zal waarschijnlijk ook op de Westerse markt komen, en als ik jou was zou ik daarop wachten. De Entourage eDge heb via mijn zus in Canada besteld, want hij is pas later in Europa te koop gekomen en gelukkig zei mijn zus dat het een cadeau was, want zij is rijk en kan zich permitteren. Maar ik zou het zelf nu niet meer kopen; ik vind het niks.

(2) Ik wil snel kunnen markeren. Ik ben getraind in snellezen en mijn pen/stylus zweeft heel snel over de tekst. Als ik een geschikt citaat vind, wil ik snel het scherm aanraken en markeren, zonder veel te veel tijd te verliezen. Daarom wil ik een touch screen, niet een scherm met knoppen onderin. Snel-markeren kon mijn oude Sony PRS-650 doen. De eDge doet het een beetje, maar niet zo goed. Bij de nieuwe Sony PRS-T1 moet ik eerst een word aanklikken en een tijdje wachten. Pas daarna kan ik markeren. Deze wachttijd hebben ze ingebouwd omdat je de pagina kan omdraaien met de stylus, dus de reader wacht even om te kijken wat je wil doen. Wat mij betreft ontzettend vervelend. De Sony PRS-T1 heeft ook een bug. Ik zweef millimetrisch boven het scherm, zonder het aan te raken. Op een of andere manier pikt de sensor alsnog mijn beweging en denkt dat ik wil bladderen, dus hij gaat ongevraagd naar een andere pagina. Er zijn ook andere bugs met deze Sony, dus voordat je het koopt, moet je kijken of ze opgelost zijn. Bijvoorbeeld hij verdubbelt mijn markeringen iedere keer dat ik met de pc synchroniseer. Na een paar keer synchroniseren is het maximum aantal markeringen bereikt, dus ik kan niet meer markeren.

(3) Ik wil de markeringen in een keer op mijn pc krijgen. Ze zijn immers quotes uit een boek/artikel, die ik later wil herlezen, hergebruiken voor andere dingen, of citeren in een stuk. Dat kunnen de Sony’s doen, maar de eDge niet. De nieuwe Kindle kan dat, denk ik, want ze adverteren dat ze Whispersync hebben. Voor zover dat ik heb begrepen, alles wat je op je reader doet, wordt onmiddellijk via draadloze netwerk gesynchroniseerd met je andere apparaten. Dus als je een stukje tekst markeert of een notitie doet, heb je dat meteen op je pc.

(4) Dan heb je Kindle DX met een 9,7 inch scherm, dus een groot scherm. Het is echter geen aanraakscherm, dus je kan met de stylus geen tekst markeren. Dat moet je met de knoppen doen. Het is irritant en het duurt oneindig. Probeer maar met je toetsenboord naar een stukje tekst te gaan en dat met de toetsen te markeren.

(5) Kindle Touch, dus met een aanraakscherm, mag vanaf 3 februari ook in Nederland verkocht worden. Tot nu toe kon het door EU privacy wetgeving niet. Je spullen worden namelijk ook op een centrale server opgeslagen en Kindle zou in theorie je gegevens aan andere Amerikaanse bedrijven of overheid kunnen doorspelen. Ik denk dat ik één ga kopen, totdat er grotere touch readers op de markt komen, want ik ben moe geworden van de bugs in de PRS-T1.

(6) Kindle kan echter geen ePub boeken weergeven. EPub is een beetje het meest geliefde formaat bij eBoeklezers. Daar is de tekst probleemloos in grootte in te stellen, zonder afgebroken regels op rare plekken te hebben. Bij PDF’s gaat dat niet zo goed, want in PDF is elke regel een uitzonderlijke stukje tekst, met een regeleindeteken. De readers kunnen daar niet zo goed mee omgaan, als je de tekst in grotte en lettertype verandert. Dus als je ePub boeken hebt, moet je die eerst converteren.

(7) Ik wil kunnen zoeken, in één of meerdere boeken tegelijk. Echter sommige readers kunnen niet zoeken. Het zoeken in één stuk is belangrijker dan in meerdere, want de laatste komt minder vaak voor en ik kan daarvoor de computer gebruiken.

(8) Het is soms handig naar de woordenboeken te kijken. Als ik op Sony op een woord klik, verschijnt meteen een woordenboek en je kan daar ook meertalige woordenboeken kiezen, tussen Engels, Duits en Nederlands. Veel eReaders hebben geen woordenboek.

(9) De reader moet redelijk snel bladderen.

In het kort, op dit moment kan je kiezen tussen de Sony en de Kindle, maar kan beter wachten op grotere touch-schermen. De lezers van romans hebben als alternatief de Cybook Odyssey, die zich onderscheid in snelheid.

Neem bijvoorbeeld de PVV-érs en hun aanhangers. Met drogredenen brengen ze het levensniveau naar beneden. Niet alleen het feit dat ik sinds een tijdje voor deportatie mag vrezen, maar ook als ik in Nederland geboren Nederlander zou zijn, zou ik vrezen voor de mensenrechten. Ook voor de achteruitgang voor het hele land als gevolg van beslissingen stoelend op drogreden [zie bijvoorbeeld hier en hier]. Ik heb het recht om in een staat te leven, waar men beslist op basis van correcte rationele argumenten, niet op basis van drogredenen; want drogredenen zijn oplichting en roof. En ik heb het recht om vrij te zijn van oplichting en roof.

Neem ook Wouter Bos. Hij sloot een deal met Balkenende om in de regering te komen. In ruil daarvan zou Bos geen parlementaire enquête steunen naar de beslissing om achter de Amerikaanse invasie in Irak te staan. Bos heeft zijn carrière een impuls gegeven door medeplichtig te worden aan de moord op ontelbare Irakezen. Als je denkt dat er in Nederland rond 170 moorden per jaar plaats vinden en je veronderstelt dat al die moorden door Oost-Europeanen gepleegd zouden zijn, dan heeft Bos meer moorden gepleegd, voor materieel gewin, dan alle Oost-Europeanen in 1000 jaar. Oh ja, de Shell-aandelen waren in het jaar voor de invasie tot een dieptepunt gekelderd, door de leugens over hun reserves. Een jaar na de invasie, boekte Shell recordwinsten. Ja, daar heb ik last van, want ik heb het recht om in een niet misdadige staat te leven. Misdaad is misdaad ook als men kleurlingen vermoordt om hen van hun olie te beroven.

Dus waarom geen meldpunt Nederlanders? Dat is discriminatie.

Dus humor in het Hof mag. Ook rechter Kenneth Keith doorspekte zijn presentatie aan ons – de studenten – met humor. En soms mislukte het, maar hij gaf het niet op. Dus humor in het Hof mag.

In mijn laatste blog schreef ik over het laatste college Moot Court, over de memorial – het geschreven verdedigingsstuk – en de onenigheid over de te gebruiken schrijfstijl. Ik wilde informeel en literair schrijven. Nou ja, niet als een roman, maar ook niet als een tekst uit het conservenblik. Ik wilde niet dat mijn stuk eruit zag zoals Gerry Spence het beschrijft:

“When it comes to plain talk, lawyers are the worst. Most speak and write as if they live in a repository for dead bodies. When they write briefs that some poor trapped judge must read, they fill them with heavy, gray, lifeless, disgustingly boring word gravel —piles of it, tons of it. When I read most briefs I want to scream. I want to throw the brief out the window and jump.”

Ik wilde zeker humor in mijn stuk. Mijn medeauteur was geschokt van mijn taboe aanrakende schending.

Maar ik had ook een ander probleem. Ten eerste zou de nagespeelde rechtszaak worden uitgevoerd alsof voor het Internationaal Gerechtshof. Mijn rechters waren echter niet de vijftien stoffige lullen, maar vier studenten in hun laatste jaar. Als ik grapjes voor studenten zou schrijven, dan zou dat echt niet in zo’n juridisch stuk passen, het zou een echte stijlbreuk zijn. Het alternatief was dat de grap begrepen moest worden door veertien wakkere rechters, uit veertien verschillende culturen.

De poging

Stukken voor een rechtszaak zijn argumentatieve stukken: een rechtszaak is niets anders dan een debat, gevoerd volgens bepaalde argumentatieregels, met twee debaters en scheidsrechters. Hier geldt dezelfde retorische regel als bij toespraken: maak een grap voor insiders, vooral als het publiek moet kiezen tussen jouw argument en van een tegenstander. Bijvoorbeeld als je een toespraak houdt voor een vissersdorp, moet je de grappen relateren aan hun dagelijkse ervaring, hun zware leven, afhankelijk van de wispelturigheid en wreedheid van moeder natuur. Iets dat slechts zij kennen en begrijpen. Als je zo’n ‘insider joke’ maakt, ziet het publiek je als één van hen en dat maakt je argument overtuigender. Dat is natuurlijk zuivere manipulatie. En – vanuit een zuiver argumentatieve techniek bekeken – is het een drogreden; want de argumenten zijn slechts geldig als ze overtuigend zijn voor een neutraal publiek, emotieloos en belangenloos.

Welke erfenis zouden veertien wakkere rechters, uit verschillende culturen, met elkaar delen? Wat dit soort internationale juristen met elkaar gemeen heeft, is passie voor geschiedenis. Het koloniale tijdperk heeft veel stof in het internationaal recht doen opwaaien. Ook onze rechtszaak was een nalatenschap van dit tijdperk. Tijdens de dekolonisatie heeft Groot Brittannië slechts een gedeelte van Mauritius onafhankelijk laten worden en pikte de Chagos-archipel voor zichzelf in, omdat een Amerikaanse admiraal Diego Garcia op een wereldkaart keek en riep: “I want that island!” De Britten riepen niet alleen ‘Yes Sir’, maar deporteerden ook alle mensen, om plaats te maken voor bommenwerpers en onderzeeërs.

Dat was een schending van internationaal recht, want het is verboden voor koloniale machten om stukjes uit landen te rukken en voor zichzelf te behouden. Laat staan dat de deportaties schendingen van mensenrechten zijn. Dit was niet honderden jaren geleden, maar gewoon in 1965, toen je als staat al niet meer alles met mensen mocht doen.

Deze tragedie van de mensen op Mauritius en Diego Garcia was niet de eerste op die eilanden.

De Chagossians zijn nakomelingen van slaven ontvoerd over de hele wereld en naar een bar eiland verscheept. En niet zomaar slaven, maar slaven met lepra, ongewenst en verbannen van Mauritius naar plantages op eilandjes 2000 kilometer verderop. Zo konden ze tenminste niet terug zwemmen en anderen aanraken.

Mauritius dankt haar naam aan Wybrand van Warwijck, die een heel eiland naar prins Maurits doopte. Wat zou er gebeurd zijn als de Sovjet-Unie Nederland had veroverd en omgetoverd in Stalinsoord? Dat is net zoiets als een vrouw met opzet verkrachten en zwanger maken; haar kind, haar schat, zal haar voor de rest van haar leven herinneren aan je misdaad.

De tragedie stopt niet hier, want toen de VOC haar ankers op Mauritius liet zakken, was het een ongerept natuurgebied. Hier leefde de Dodo, een vogel zonder natuurlijke vijanden. Naïef liet de Dodo zich aanraken door de mens, de onnatuurlijke vijand. In 1690 was de Dodo uitgestorven en een paar jaar later trokken de aanrakers verder, naar interessantere oorden.

Dus de Dodo was het uitstekende symbool van een tijdperk en ik durfde te wedden dat die veertien stoffige rechters dit verhaal zouden kennen. Nou wilde ik met mijn grap ook de Nederlanders een beetje in de maling nemen, de tragiek met humor vermengen. Ik wilde iets absurdistisch, in de stijl van Boris Vian (Het schuim der dagen), Samuel Becket, Franz Kafka, Eugène Ionesco, gemengd met George Orwell en de film Brazil van Terry Gilliam. En gaf de geschiedenis als volgt weer:

“The Dutch came; tagged Mauritius after their prince Maurice in 1598, they touched the Dodo and, when they finished the touching, they left.”

Als je de humor van deze tekst niet begrijpt, ben je niet de enige. Ik heb het aan verschillende mensen opgestuurd en niemand begreep het. Behalve mijn vriendin. Nou ja, daarom is ze mijn vriendin: om mijn grapjes te begrijpen.

De deadline van de memorial kwam en ik had al meer dan duizend woorden teveel. Ik geraakte aan mijn Dodo en hij kon terug in het niets.

Geredigeerd door Pascale Esveld

Ik heb in dit blok een college Moot Court gevolgd. Dat is rechtbankje spelen. Men verdeelt de studenten in groepen – de advocaten. Zij moeten een land verdedigen in een rechtszaak. Andere studenten zijn rechters. De rechtszaak heeft twee stappen. Eerst schrijft men een memorial, een stuk waarin je juridisch beargumenteert waarom jouw land de rechtszaak moet winnen. Daarna krijg je de kans om je memorial ook mondeling te presenteren.

De rechtszaken zijn in ons geval echte rechtszaken, die binnenkort voor een internationaal hof uitgevochten zullen worden. Het is dus extra leuk want we zien ook of we de uitkomst kunnen voorspellen. Mijn duo moest Groot Brittannië verdedigen tegen Mauritius, in een rechtszaak waar GB de slechterik is. Want GB heeft gewoon de Chagos-archipel ingepikt en de mensen van Diego Garcia gedeporteerd, om een Amerikaanse militaire kamp te kunnen bouwen.

Oorspronkelijk dachten mijn collega en ik om de hele memorial als één stuk in te dienen, dat we dan samen een cijfer zouden krijgen; nou ja, niet gedeeld door twee natuurlijk. Maar we konden geen overeenstemming bereiken over de stijl. Ik schreef informeel en literair, zij haar gedeelte formalistisch en legalistisch. De eerste zes paragrafen waren in lijdende zinnen geschreven. Mij commentaar was bijna net zo lang als haar stuk. Sommige zinnen heb ik gewoon met 50% gereduceerd. Hier een paar voorbeelden:

Origineel: “Conventions that are applicable to the BIOT are:”
Mijn commentaar: waarom kan men niet actiever schrijven, zoals “The following conventions apply:”

Origineel: “provide for the possibility of”
Commentaar: vervangen met “grant the state”, “afford the state”

Origineel: “is of utmost importance”
Commentaar: vervangen met “is vital”, “is paramount”, “is cardinal”

Origineel: “The Chagos has very diverse marine ecosystems, accommodating the healthiest and most resilient coral reefs in the world.”
Commentaar: men kan “accommodating” vervangen met “sheltering”: “The Chagos has very diverse marine ecosystems, sheltering the healthiest and most resilient coral reefs in the world.”

Origineel: “finds its origin in”
Commentaar: vervangen met “flows from”, “arises from”, “emanates from”, “commences from”, “originates in”

Origineel: “The instruments which specifically refer to MPAs include various quasi legal or policy instruments.”
Commentaar: vervangen met “Various soft law and policy instruments refer specially to MPA’s.”

Origineel: “While the Stockholm Declaration is not a legally binding document, it has proven to be particularly conducive to the further development of international environmental law.”
Commentaar: omdat we toch doen alsof we milieuvriendelijk zijn in ons stuk, kunnen we het vervangen met bomenknuffelaarstaal: “While the Stockholm Declaration is not legally binding, it has proven to be particularly fertile to the blossom of international environmental law.”

Origineel: “Within the jurisprudence of international courts and tribunals, this obligation has been referred to in relation to the customary obligation of States not to cause transboundary environmental harm.”
Commentaar: vervangen met: “The jurisprudence of international courts and tribunals stresses this obligation, in relation to the customary obligation of States to avert transboundary environmental harm.”

Omdat we vast liepen hebben we zelfs de opperprofessor gemaild en gevraagd, welke stijl we moesten hanteren. Zijn antwoord was redelijk diplomatiek, het juridische argument was het belangrijkste; maar het antwoord was beter te interpreteren als dat hij mijn collega gelijk gaf. Staten eisen immers respect voor zo’n hof, zegt hij. Dus formeel.

“Ik weet het beter dan de professor – zei ik – maar ik wil niet de verantwoordelijkheid voor jouw cijfer nemen. Laten we onze stukken apart indienen.”

Toen hebben we dat maar gedaan, onze namen achter ons eigen gedeelte gezet. Tijdens de cursus moesten we ook de stukken van andere studenten lezen. Ze waren allemaal zoals van mijn collega: de universiteit heeft haar doel in vier jaar goed bereikt.

Gisteren hadden we een bespreking over onze kunst met de docent die ons groep heeft geleid, niet de überprofessor. Mijn stuk was goed, zei hij, maar soms informeel. Nou was ik voorbereid op zulk commentaar: “Ik heb het met opzet fout geschreven,” zei ik en trok mijn eReader uit mijn tas, precies op een pagina van het boek van Eugene Volokh’s “Academic legal writing”. En Volokh geeft mij gelijk:

A.    Legalese/Bureaucratese
Write like normal people speak, not like lawyers or bureaucrats tend to write. Don’t write “Opposition to the bill is needed on the grounds that the means will produce little or no desirable ends.” Saying “We should oppose the bill because it won’t [fill in the goal, e.g., reduce violence],” “Legislators should oppose the bill because it won’t reduce violence,” “The proposal won’t reduce violence,” or even the “The proposal won’t do what it’s supposed to do” would make the same point in plain English.

Likewise, replace “Guns have a far greater utilitarian value than …” with “Guns are far more useful than ….” Instead of “could negatively affect the accessibility of handguns,” write “could make handguns less accessible.” Replace “made through this form of behavior” with “made this way.”

B.    Nominalization
The three examples in the preceding paragraphs illustrate one common cause of legalese: “nominalization”—turning verbs, adjectives, and adverbs into nouns or noun phrases. The verb-heavy phrase “we should oppose” becomes the noun-focused “opposition to the bill is needed.” The adverb phrase “are far more useful than” becomes the noun-focused “have a far greater utilitarian value than.” The adjective phrase “could make handguns less accessible” becomes the noun-focused “could negatively affect the accessibility of handguns.”

Nominalization tends to add words, which makes text longer, and to add prepositional or verb phrases, which makes text more complex. It also tends to make the writing less concrete and thus less lively, because the new nouns (“opposition,” “value,” and “accessibility”) generally tend to be more abstract than the concrete actions (“should oppose”) and attributes (“more useful” or “less accessible”) that they replace. If you see an abstract noun, ask whether you can replace it with the concrete verb, adjective, or adverb that the noun phrase embodies.

C.    Long Synonyms for Short Phrases (or for Single Words)
Legal writers also tend to use long phrases instead of their short synonyms. Instead of “many,” lawyers often write “a large number of.” “Near” becomes “in close proximity to.” “The legislature” turns into “the legislative branch of government.”

Sometimes the long phrases might seem to add some important nuance: For instance, a person may write “the legislative branch of government” to highlight the distinction between the legislature and other branches of government. But even then, simpler versions—such as “the executive,” “the legislature,” and “the judiciary”—can often express the nuance equally well. If you see a formal-sounding phrase that seems to represent just one basic concept, ask whether one word could do the job instead.

Nou ga ik afwijken, want ik haat Volokh en zijn vriendjes die op zijn blog schrijven, want ze zijn Machiavellisten. Maar in dit geval heeft hij gelijk.

Na de bespreking heb ik de docent nog een boek gemaild en hem verteld op pagina 154 te lezen. Het is het boek van Ross Guberman: “Point made: how to write like the nation’s top advocates”. Niet het minste boek want het is gepubliceerd door Oxford University Press. Daar citeert Guberman iemand anders:

“When it comes to plain talk, lawyers are the worst. Most speak and write as if they live in a repository for dead bodies. When they write briefs that some poor trapped judge must read, they fill them with heavy, gray, lifeless, disgustingly boring word gravel —piles of it, tons of it. When I read most briefs I want to scream. I want to throw the brief out the window and jump. If I could find the author and had the power, I would make the villain eat the thing a page at a time without salt or catsup.”

Ietsje verderop citeert Guberman een rechter: “If neither you nor anyone you know would ever utter a sentence like the one you have written, head back to the drawing board.” En een andere rechter: “Good legal writing does not sound like it was written by a lawyer.”

Ik heb nog geen reactie van mijn docent gehad, maar hoop dat mijn lesje geen grote gevolgen voor mijn cijfer zal hebben. Ik heb spijt dat ik dat moet hopen maar ik hoop dat hij mijn blog niet leest. En mijn stukjes zijn niet meer te verbeteren, want ik ben klaar met de studie. De scriptie is mijn laatste kans om lelijk te schrijven.

Geredigeerd door Pascale Esveld

Deze zomer heeft Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens uitspraak gedaan in de zaak Al-Skeini v. UK. Een aantal Irakezen heeft Groot Brittannië  aangeklaagd voor schendingen van mensenrechten in Irak, onder bezetting.

Wacht even, zei GB voor de rechter, je kan het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens niet zomaar in Irak toepassen: “The rights protected by the Convention, as interpreted by the Court, reflect the particular values of the contracting states and are not universal norms.” Waarna GB een uitspraak van hun eigen rechter citeerde:

“The essentially regional nature of the Convention is relevant to the way that the court operates. It has judges elected from all the contracting states, not from anywhere else. The judges purport to interpret and apply the various rights in the Convention in accordance with what they conceive to be developments in prevailing attitudes in the contracting states. This is obvious from the court’s jurisprudence on such matters as the death penalty, sex discrimination, homosexuality and transsexuals. The result is a body of law which may reflect the values of the contracting states, but which most certainly does not reflect those in many other parts of the world.”

Bla, bla, bla. En als het Europees Hof de conventie in Irak zou toepassen, zei het Britse Hooggerechtshof, dan zou dat mensenrechtenimperialisme zijn: “If it went further, the court would run the risk not only of colliding with the jurisdiction of other human rights bodies but of being accused of human rights imperialism.” De Britse advocaten vonden dat argument prachtig en onderstreepten het zelf nogmaals:

“Further, if the Court were to hold that contracting states are obliged to secure Convention rights in territories where the Convention does not already apply, and over which they exercise temporary but effective control, this would risk requiring the state to impose culturally alien standards in relation to the governance of the territory, in violation of the principle of sovereign self-determination.”

Met andere woorden, de Britten zijn vrij te moorden en te martelen in Irak, want anders zouden ze mensenrechtenimperialisten zijn, en waarden aan Irakezen opleggen, die zij niet hebben. Als je geen Irakezen vermoordt is het zelfs een schending van hun recht op zelfbeschikking. Snap je? Nou ja, ik ben niet altijd zo overtuigd van waarderelativisme geweest, maar zo’n argument is onweerlegbaar. En niet alleen de Britse advocaten geloven dat, maar andere geleerden denken ook zo.

Stel je de discussie voor die er aan vooraf zou gaan tussen de Britse soldaten en het veertienjarig meisje, als de Britten in de plaats van de Amerikanen waren geweest in dit waar gebeurd verhaal. Klop, klop, klop op de deur. Het meisje doet open:

Soldaat: Goede middag meisje.

Meisje: Goede middag meneer.

Soldaat: We zijn gekomen uit de naam van Hare Majesteit, Koningin Elizabeth II, om jou  groepsgewijs te verkrachten, je jongere zus en je ouders dood te schieten en je huis in de fik te steken.

Meisje (pienter) haalt een iPad van onder haar rokje, surft snel naar de site van het Europese Hof en laat de soldaat het verdrag zien.

Meisje: Volgens het verdrag zou dat een schending van allerlei mensenrechten zijn.

Soldaat: Meisje, je vergist je. We leven nu niet meer in de tijd van het Imperialisme. Vroeger dachten we ook zo, dat wij als blanke ras onze superieure cultuur aan negers moesten opleggen. “The White Man’s Burden”, zeg maar. Maar daar zijn we vanaf. We zijn ondertussen politiek correcte waarde- en cultuurrelativisten. We kunnen jullie hier in Irak niet zomaar onze Europese normen en waarden opleggen. Als we jou niet zouden verkrachten en je familie vermoorden zouden we imperialistje spelen en dan krijgen we de hele wereld op ons dak. Wij kunnen er ook niks aan doen.

Meisje met een plotseling eureka-gezicht: Dat klinkt logisch. Ram me dan.

Geredigeerd door Pascale Esveld