Er is net een boek van Antônio Augusto Cançado Trindade verschenen, waar hij hetzelfde beweert als ik in mijn masterscriptie:

The Access of Individuals to International Justice

(Oxford Univ. Press, July 2011)

Antônio Augusto Cançado Trindade

This book contends that the right of access to justice (at national and international levels) constitutes a basic cornerstone of the international protection of human rights, and conforms a true right to the Law. It amounts, lato sensu, to the right to the realization of justice. In such understanding, it comprises not only the formal access to a tribunal or judge, but also respect for the guarantees of due process of law, the right to a fair trial, and to reparations (whenever they are due), and the faithful execution of judgments. On its part, the right to an effective domestic remedy is a basic pillar of the rule of law in a democratic society. In its part, the right of international individual petition, together with the safeguard of the integrity of international jurisdiction, constitute the basic foundations of the emancipation of the individual vis-à-vis his own State. This is a domain that has undergone a remarkable development in recent years. It is submitted that the right of access to justice belongs today to the domain of jus cogens. Without it, there is no legal system at all. The protection of the human person in the most adverse circumstances has evolved amongst considerations of ordre public. Such recent evolution has been contributing to the gradual expansion of the material content of jus cogens. Furthermore, the very notion of “victim” (encompassing direct, indirect and potential victims) has been the subject of a considerable international case-law. Victims have had their cause vindicated in situations of utmost adversity, if not defencelessness (e.g., abandoned or “street children”, undocumented migrants, members of peace communities in situations of armed conflict, internally displaced persons, individuals in infra-human conditions of detention, surviving victims of massacres).

Ik heb vandaag het masterdiploma in Wijsbegeerte ontvangen en we moesten een 5 minuut voordracht over het scriptieonderwerp houden. Daar komt ie:

De reuze roze olifant in de rechtszaal

Stel je voor dat je als Nederlandse burger in Koeweit ontvoerd wordt en wordt beschuldigd van het verspreiden van seksuele videobanden met daarop Sjeik Jaber Al-Sabah Al-Saud Al-Sabah. In de gevangenis van de veiligheidsdienst word je drie dagen lang in elkaar geslagen, gedwongen om valse verklaringen te tekenen en uiteindelijk vrijgelaten.

Eenmaal buiten ontvoert de Sjeik je opnieuw en brengt je naar het paleis van de broer van de Emir van Koeweit. Je wordt herhaaldelijk in een zwembad met lijken ondergedompeld, opgesloten in een kleine kamer, waar de Sjeik in olie gedompelde matrassen in de fik steekt. Terug in Nederland verblijf je voor zes weken in het ziekenhuis, je lichaam is voor 25% verbrand en dokters constateren dat je aan posttraumatische stress-stoornis lijdt.

Dit is niet de nieuwste James Bond film maar wat de Britse piloot Sulaiman Al-Adsani is overkomen.

Vorige keer hebben we de twee menselijke rassen leren onderscheiden. Het superieure ras maakt gebruik van de argumentatietheorie als er onenigheid bestaat, vooral als we niet door één deur kunnen, als we gedwongen zijn tussen twee stellingen te kiezen. In wetenschap is dat redelijk geregeld, door een systeem van peer review, een soort geïnformeerd publieksjury. In het domein van gedragsregels leggen de strijdende partijen hun argumenten aan een scheidsrechter, een derde, onpartijdige partij, voor. De scheidsrechter spreekt het laatste woord, ondanks het feit dat rechters ook menselijke gebreken hebben.

Voor het inferieure ras gaat het anders. Voor hen is alles een kooigevecht, zonder spelregels. Everything goes, leugens en andere soorten drogredenen, manipulatie, geweld, stelen, roven etc. Het enige wat voor het inferieure ras telt is zijn wil aan anderen opleggen, ongeacht of dat een ongerechtvaardigd voordeel voor zichzelf en/of een onterecht nadeel voor een ander produceert.

Een van de rassen zijn is niet een kwestie van huidskleur of afkomst, maar slechts een kwestie van argumentatietechiek.

Vandaag wil ik dieper beschrijven hoe de twee rassen het rechtssysteem beschouwen.

PiratePete reageerde op een van mijn stellingen over terrorisme en internationale rechtbanken. Zijn stelling vond ik de moeite waard in een aparte blog nader te bekijken. Ik zal beginnen met mijn oorspronkelijke stelling, zijn reactie en daarna zal ik aantonen waarom zijn reactie geen goed tegenargument is.

In your “1998 Frankel Lecture: Bringing International Human Rights Home” you urged us “to promote obedience to international law” and told us that “we have a duty not simply to observe transnational legal process, but to try to influence it.” This is what I’m going to do, try to influence the U.S. through you. As a philosopher I am not convinced by your above arguments, I’ll have a couple of questions and two suggestions for improvement of the International Law.

Imagine that the relatives of Osama bin Laden disagree with your legal argument and wish to challenge it in a court of law, as they told New York Times. Is there any court where they can do that?

Volkskrant heeft mijn onderstaand ingezonden stuk niet geplaatst. Daarentegen publiceerde VK twee bla-bla columns van Thomas von der Dunk en Stieven Ramdharie (lees het in mijn eerste reactie), over hetzelfde onderwerp. Give me a break guys. Je moet me niet vertellen dat deze stukken beter zijn dan het mijne.

Zij herkauwen banaliteiten en clichés, houden de lezers binnen veilige denkramen, zoals imamprediken in een Afghaans dorp, waar nooit een auto is geweest. Hun stukken bevatten drogredenen en gossip. Mijn stuk is een onweerlegbaar rationeel argument, origineel, out of the box, afwijkend van het officiële dogma.

Give your evidence, said the King; and don't be nervous, or I'll have you executed on the spot.

Mark Rutte complimenteerde Obama met het doden van Osama bin Laden (OBL), ondanks het feit dat Nederland geen doodstraf kent, ondanks het feit dat er nooit een rechter is geweest die Bin Laden tot de dood heeft veroordeeld. De premier is niet eens op de hoogte van de inktnatte resolutie van de Council of Europe, die de doodstraf als schending van mensenrechten verklaart. Blijkbaar is Rutte helderziend, alwetend en de ultieme opperechter. God in persona. De dood van OBL is daardoor een illustratie van een groot gebrek aan Internationaal Recht (IR): individuen kunnen geen staten bij internationale rechtbanken aanklagen.

Zie bijvoorbeeld de discussies op verschillende fora [1, 2, 3, 4] over internationaal recht, waar de crème de la crème van rechtsgeleerden hun verdict uitspreekt over de legaliteit van de dood. Hierin zijn twee trends te zien:

Een trend beschouwt de dood als een legitieme oorlogshandeling. Volgens artikel 51 van de VN-Handvest heeft een land het recht op zelfverdediging. OBL nam deel aan een oorlogshandeling, door aanvallen op Amerikaanse soldaten in Afghanistan te coördineren. Zoals elke soldaat op het slagveld mocht Amerika hem doden. Zie ook de nieuwste ASIL Insight.

De tweede trend van argumentatie maakt meer gebruik van het toepasselijk geweld bij een arrestatie. Amerika wilde Bin Laden arresteren, spoorde hem op en haalde de trekker over. Hij verzette zich en er was geen andere mogelijkheid dan hem te doden.

Eigen rechter spelen

Al deze argumenten schenden de meest fundamentele regel van al het recht: niemand mag voor rechter spelen in zijn eigen conflicten. Zelfs in de islam niet.^[1] Wat ik bedoel is dat de machtigen, in dit geval Amerika en het Westen (zoals Rutten), voor zichzelf het laatste woord opeisen, hun gelijk als heilig verklaren en dit gelijk aan anderen met geweld opleggen, zonder tussenkomst van een rechter. In dit geval met kogels.

Staten als enige spelers in Internationaal Recht

Men ziet in de discussies over IR een pavloviaanse reflex: In het algemeen wordt in het huidige IR aangenomen dat IR slechts een gelegenheid tussen staten is. Individuen hebben een paar rechten en een beetje legale persoonlijkheid, maar verder worden ze door het IR via hun staat, dus indirect, aangesproken. Ze zijn vooral objecten en geen subjecten van IR. Als er iets met een individu gebeurt, moet zijn staat voor hem of haar opkomen. En als de staat of de kliek aan de macht andere belangen heeft, dan heeft het individu vette pech.

Zelfs één van de meest gerespecteerde rechtsgeleerden op gebied van mensenrechten, William Schabas, ziet dit groot gebrek van Internationaal Recht niet. Hij denkt nog steeds volgens het oude stramien, waar staten de dienst uitmaken. Volgens Schabas kunnen we op het eerste gezicht over moord praten, maar het is Pakistan’s plicht om Bin Laden’s moordenaars te berechten. Zie ook het opiniestuk van professor Geert-Jan Knoops in de Volkskrant.

‘De staat geeft, de staat neemt’ is echter een verouderde manier van denken, die velen aan de macht zouden willen behouden, maar inmiddels allang is gediskwalificeerd. Zie bijvoorbeeld de ‘Separate Opinion’ van ICJ-rechter Christopher Weeramantry:

“Moreover, a State, in becoming party to the [Genocide] Convention, does not give away any of its rights to its subjects. It does not burden itself with any new liability. It merely confirms its subjects in the enjoyment of those rights which are theirs by virtue of their humanity. Human rights are never a gift from the State and hence the State, in recognizing them, is not imposing any burden upon itself. We have long passed the historical stage when a sovereign, granting to his subjects what we would today call a human right, could claim their gratitude for surrendering to them what was then considered to be a part of his absolute and undoubted right as sovereign. Human rights treaties are no more than a formal recognition by the sovereign of rights which already belong to each of the sovereign’s subjects. Far from being largesse extended to them by their sovereign, they represent the entitlement to which they are born.”^[2]

Het recht op een eerlijke rechtszaak

In het Westen is iedereen onschuldig totdat men schuldig door een rechter wordt verklaard. Het staat gewoon in onze grondwetten. Het staat in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Het staat in Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (IVBPR).

Volgens de VN “Special Rapporteur on extrajudicial, summary or arbitrary executions, Christof Heyns, and the Special Rapporteur on the promotion and protection of human rights and fundamental freedoms while countering terrorism, Martin Scheinin:”

“In certain exceptional cases, use of deadly force may be permissible as a measure of last resort in accordance with international standards on the use of force, in order to protect life, including in operations against terrorists. However, the norm should be that terrorists be dealt with as criminals, through legal processes of arrest, trial and judicially decided punishment.” [link]

Is OBL door een rechter tot iets veroordeeld? Nee. De FBI vertelde zelfs geen harde bewijzen te hebben voor zijn betrokkenheid bij 9/11. De VS hebben Afghanistan om zijn uitlevering gevraagd, maar de VS weigerden bewijs te produceren voor enige schuld. De Afghanen wilden graag van OBL af maar geen enkel fatsoenlijk land levert iemand uit, zonder enig bewijs van enige schuld.

Afghanistan heeft voorgesteld om OBL zelf te berechten, maar de VS weigerden. Daarna heeft Afghanistan voorgesteld om hem in een neutraal land te berechten met een rechtbank die gedeeltelijk uit islamitische rechters zou bestaan. Dat hebben de VS geweigerd.

Je doet wat de VS willen of je wordt binnengevallen en je doet alsnog wat de VS willen.

Twee partijen

Zoals in elk conflict hebben we hier twee partijen, de VS en de Bin Ladens, en zoals in veel conflicten geloven beide partijen dat het de schuld is van de andere.

OBL had verschillende klachten tegen de VS, zoals:

(1)    De onvoorwaardelijke en partijdige steun aan een zich steeds uitbreidend Israël. Hij noemde regelmatig, in combinatie met andere Israëlische optredens, bijvoorbeeld de slachtpartij bij Qana. In feite zei OBL dat hij het idee voor 11 september tijdens de Israëlische bombardementen, gesteund door het Amerikaanse leger, op flats in Libanon had gekregen.
(2)    De steun aan verschillende tirannen in de Islamitische wereld.
(3)    Hij zag Amerika’s slechte invloed op allerlei plekken waar moslims slachtoffers zijn, zoals in Bosnië, Somalië, Libanon, Tjetjenië.
(4)    Hij noemde voortdurend 600.000/1,5 miljoen kinderen die als gevolg van de sancties in Irak waren gestorven.
(5)    De Amerikaanse invasies in Irak en Afghanistan vond hij helemaal niet leuk.
(6)    Hij kon het niet uitstaan dat het Amerikaanse leger zich in Saudi-Arabië en andere golfstaten bevond.
(7)    Hij vond dat Amerika de grondstoffen roofde, door tirannen om te kopen of af te persen.

OBL had ook andere kritiek op de VS, dat ze het milieu vervuilen, het Kyotoakkoord niet ondertekenen, dat ze dubbele standaards hanteren in hun buitenlandse politiek. De VS zouden de democratie slechts voor zichzelf en voor de blanken reserveren; aan anderen leggen ze slechts dictaturen op.

Verder was OBL er van overtuigd dat de VS het IR schenden:

“You are the last ones to respect the resolutions and policies of International Law, yet you claim to want to selectively punish anyone else who does the same. Israel has for more than 50 years been pushing UN resolutions and rules against the wall with the full support of America.

As for the war criminals which you censure and form criminal courts for – you shamelessly ask that your own are granted immunity!! However, history will not forget the war crimes that you committed against the Muslims and the rest of the world; those you have killed in Japan, Afghanistan, Somalia, Lebanon and Iraq will remain a shame that you will never be able to escape. It will suffice to remind you of your latest war crimes in Afghanistan, in which densely populated innocent civilian villages were destroyed, bombs were dropped on mosques causing the roof of the mosque to come crashing down on the heads of the Muslims praying inside. You are the ones who broke the agreement with the Mujahideen when they left Qunduz, bombing them in Jangi fort, and killing more than 1,000 of your prisoners through suffocation and thirst. Allah alone knows how many people have died by torture at the hands of you and your agents. Your planes remain in the Afghan skies, looking for anyone remotely suspicious.

You have claimed to be the vanguards of Human Rights, and your Ministry of Foreign affairs issues annual reports containing statistics of those countries that violate any Human Rights. However, all these things vanished when the Mujahideen hit you, and you then implemented the methods of the same documented governments that you used to curse. In America, you captured thousands the Muslims and Arabs, took them into custody with neither reason, court trial, nor even disclosing their names. You issued newer, harsher laws.

What happens in Guantanamo is a historical embarrassment to America and its values, and it screams into your faces – you hypocrites, ‘What is the value of your signature on any agreement or treaty?’”

Inderdaad, wat is de waarde van een Amerikaanse handtekening onder een verdrag? De VS hebben het IVBPR ondertekend. Daar staat dat iedereen het recht op leven heeft en een eerlijke rechtszaak. Hierin staat ook dat “[n]iemand mag worden onderworpen aan folteringen, of aan wrede, onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing” zoals het ook staat in het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing.

Maar OBL zag de oorlog niet als onvermijdelijk:

“We also call you to deal with us and interact with us on the basis of mutual interests and benefits, rather than the policies of subdual, theft and occupation, and not to continue your policy of supporting the Jews because this will result in more disasters for you.”^[3]

Hij stelde een wapenstilstand voor:

“In response to the substance of the polls in the US, which indicate that Americans do not want to fight Muslims on Muslim land, nor do they want Muslims to fight them on their land, we do not mind offering a long-term truce based on just conditions that we will stick to.

We are a nation that Allah banned from lying and stabbing others in the back, hence both parties of the truce will enjoy stability and security to rebuild Iraq and Afghanistan, which were destroyed by war.

There is no problem in this solution, but it will prevent hundreds of billions from going to influential people and war lords in America – those who supported Bush’s electoral campaign – and from this, we can understand Bush and his gang’s insistence on continuing the war.

If your desire for peace, stability and reconciliation was true, here we have given you the answer to your call.”

OBL geloofde zelfs dat hij bezig was met zelfverdediging:

“These tragedies and calamities are only a few examples of your oppression and aggression against us. It is commanded by our religion and intellect that the oppressed have a right to return the aggression. Do not await anything from us but Jihad, resistance and revenge. Is it in any way rational to expect that after America has attacked us for more than half a century, that we will then leave her to live in security and peace?!!”

Hij had ook een argument tegen de stelling dat hij burgerslachtoffers zou maken: Amerikanen roepen dat Amerika een democratie is, zij kiezen de regering, kunnen de regering op het matje roepen, financieren via hun belastingen al de Amerikaanse misdaden en leveren rekruten voor het leger. Dus de gevolgen van de Amerikaanse handelingen zijn aan de wil, doen en nalaten van haar burgers te verwijten.

Waarom kunnen individuen geen staten bij internationale rechtbanken aanklagen?
We hebben zodanig een impasse bereikt: De terroristen geloven dat zij redelijke dingen eisen, dat zij de vrede hebben aangeboden en alle vreedzame middelen hebben uitgeput, maar dat de VS grote misdaden tegen hen en hun naasten plegen en dit zullen blijven doen. De terroristen geloven daardoor dat zij zelfverdediging (mogen) plegen.

De VS daarentegen geloven geen blaam te treffen, ontkennen dat OBL’s aanklacht terecht is, ontkennen het IR te schenden, men zegt een gedeelte van al die kwade dingen niet te doen en een gedeelte met goede reden te doen, zoals zelfverdediging of in dienst van het algemeen belang.

Wat nu?

De beste oplossing is als OBL de VS bij een internationale rechtbank had kunnen aanklagen.

Zoals hij de Sovjet-Unie nergens kon aanklagen voor de invasie van Afghanistan, kon OBL ook de VS nergens aanklagen voor de bovenstaande misdaden.

Het is volstrekt irrelevant of zijn klachtenlijst reëel of imaginair is. Het enige waar het om gaat is dat men beschikking moet hebben over een rechtbank, waar hij iedereen moet kunnen aanklagen, als hij denkt dat iemand zijn leven op een onrechtmatige manier negatief beïnvloedt.

Als ik geloof dat iemand een dictator in mijn land in het zadel brengt of houdt, wil ik die iemand via een rechter kunnen dwingen om de steun te stoppen. Wij konden pas de revolutie in Roemenië beginnen toen Gorbatjov aankondigde dat hij niet zou interveniëren. Daarvoor sloeg de Sovjet-Unie de revoluties in Hongarije en Tsjecho-Slowakije gewoon neer.

Als ik een Libanees zou zijn en Israël mijn slaap verstoort door mijn flat te bombarderen, wil ik naar een rechter kunnen stappen en eisen dat men met dat kabaal ophoudt.

Als ik een Palestijn zou zijn zou ik naar een internationale rechtbank willen stappen en eisen dat Israël het speelgoed van de kolonisten inpakt en hen naar hun eigen zandbak verhuist.

Als ik ontvoerd zou worden, zonder (eerlijke) rechtsgang, voor jaren op Guantánamo gemarteld zou worden, zou ik willen dat ik naar een rechter kan stappen en eisen dat ik een eerlijke rechtszaak krijg, dat ik vrijgelaten word, dat ik niet gemarteld word en dat ik een schadevergoeding krijg.

Gelijk hebben is irrelevant

In een conflict kan geen van de twee partijen het gelijk voor zich opeisen, zonder tussenkomst van een rechter, ongeacht of de andere partij onredelijk zou zijn, ongeacht of men zelf gelijk heeft. Immers in veel conflicten geloven beide partijen dat ze gelijk hebben; het is juist daarom dat we rechters gebruiken.

Men zegt dat hij Amerika zou aanvallen ongeacht wat Amerika zou doen, maar daar hebben we geen enkel bewijs voor.

En zelfs als we bewijs zouden hebben dat OBL aanslagen zou plegen ook als hij Amerika ergens zou kunnen aanklagen, neemt dat niet weg dat hij de toegang tot een (internationale) rechtbank zou moeten hebben en dat het een onrecht is dat die mogelijkheid niet bestaat.

Het laatste woord

Als een Guantanamogevangene vindt dat hij recht heeft op een eerlijke rechtszaak, en van mening is dat hij gefolterd wordt en als de VS geloven dat wat op Guantánamo gebeurt volstrekt volgens de wet gaat en dat er geen foltering plaatsvindt, dan hebben de VS het laatste woord.

Als de nabestaanden van OBL niet overtuigd raken van het Amerikaanse juridisch argument en ze geloven, zoals professor Schabas, dat het een geval van moord is, hebben de VS nog steeds het laatste woord.

De nabestaanden kunnen het Amerikaanse argument niet in een Pakistanse rechtbank betwijfelen, als gevolg van de staatsimmuniteit.

De Amerikaanse rechtbanken zijn niet echt happig om een dergelijk conflict te beslechten als gevolg van het principe van machtenscheiding (‘the political question doctrine’). Dat wil zeggen dat Amerikaanse rechtbanken moeilijk uitspraken kunnen doen over buitenlands politieke kwesties, omdat men daardoor de grens tussen de rechtelijke en de uitvoerende macht zou schenden.

We kunnen ook vaststellen dat er geen internationale rechtbank bestaat, waar de nabestaanden de VS kunnen aanklagen. De VS hebben geweigerd om individuen toegang te geven tot het Permanent Court of International Justice (PCIJ). Zijn opvolger, Het Internationaal Gerechtshof (ICJ) heeft deze regels geërfd. Australië heeft in de jaren ’40 een Internationaal Hof voor de Rechten van de Mens heel serieus voorgesteld, maar de machtigen, inclusief de VS, hebben dat voorstel verworpen.

Hebben de VS bij voorbaat gelijk?

Sommigen zullen zeggen dat Amerika een democratie is en dat we daardoor een garantie hebben dat het Amerikaanse juridisch argument klopt. Maar dan moeten zij een aantal dingen verklaren: Hoe komt het dat Amerika rechtszaken bij De Wereldhandelsorganisatie van de EU of Brazilië verliest? Hoe komt het dat Amerika een rechtszaak bij het Internationaal Gerechtshof van Duitsland een paar jaar geleden heeft verloren? Hoe komt het dat er nog steeds rechtbanken in de VS bestaan, hoe komt dat Amerikaanse burgers de Amerikaanse staat in die rechtbanken regelmatig aanklagen en ook regelmatig winnen? Hoe komt het dat een heleboel door de Amerikaanse staat aangeklaagde Amerikaanse burgers, door de rechtbank vrijgesproken worden?

Als de Amerikaanse staat altijd gelijk zou hebben, dan zou hij alle rechtszaken winnen, internationaal en tegen haar eigen burgers.

Sterker nog, als de Amerikaanse staat altijd juridisch gelijk zou hebben, dan zouden er niet eens rechtbanken in Amerika bestaan. De politie zou gewoon de verdachten direct naar de gevangenis brengen en de zware misdadigers op staande voet executeren.

En als de Amerikaanse cultuur zelf zo verheven zou zijn om geen collectieve misdaden te plegen tegen buitenlanders, die volstrekt vreemden zijn, vooral als er geen rechtbanken bestaan, met weinig kans op represailles, zouden we niet mogen verwachten dat de Amerikaanse gevangenissen leeg zijn en dat er geen advocaat te bekennen zou zijn?

In conclusie

De premissen van het debat zijn gewoon de verkeerde premissen, dat staten het voor het zeggen moeten hebben en individuen alles moeten slikken. Daardoor is het hele debat in de juridische kring gewoon een red herring. Het lijkt op de debatten in de Middeleeuwen over de vraag hoeveel engelen op een naaldpunt kunnen dansen. Men veronderstelt al aantal dingen dat eerst bewezen dient te worden.

De oplossing: Men moet de mogelijkheid voor individuen scheppen om staten bij internationale rechtbanken aan te klagen. Tot dat gerealiseerd wordt is het irrationeel te geloven dat terrorisme zal stoppen. Want zoals Bin Laden het zei dat hij (misschien niet onterecht) geloofde:

“You have occupied our land, you have attacked our honor and dignity, you have spilled our blood, stolen our wealth, destroyed our homes and you have shattered our security. And we will give you the same treatment.” “Is it in any way rational to expect that after America has attacked us for more than half a century, that we will then leave her to live in security and peace?!!^[4]

Dreiging van nieuwe tapijtbombardementen en kogelregens zal niets oplossen:

“As for us we have nothing to lose. He who swims in the ocean does not fear the rain.”^[5]

Geredigeerd door Pascale Esveld

[1] C.G. Weeramantry, Islamic jurisprudence : an international perspective. New York: St. Martin’s Press, 1988, p.79.
[2] Judge Christopher Weeramantry, Separate Opinion in Bosnia and Herzegovina v Yugoslavia, I.C.J Reports, 1996 (II), p. 595 at 640
[3] Letter to America
[4] Alternate translation of of 01/19/06 Bin Laden tape.
[5] Alternate translation of of 01/19/06 Bin Laden tape.

Ik wil in dit stuk beargumenteren dat de cyberaanvallen op Amerika en collaborerende bedrijven niets anders zijn dan zelfverdediging en dat men, voordat men kinderen de cel ingooit, zich eerst moet inzetten voor internationale rechtbanken, waarmee men staten in bedwang kan houden.

Ik vond een onjuiste uitspraak op het internet:

“Het Internationale Gerechtshof (ICJ) maakt deel uit van de Verenigde Naties en haar belangrijkste functies zijn het bemiddelen in juridische geschillen door staten te adviseren over juridische kwesties, die haar worden aangereikt door daartoe bevoegde internationale organen, agentschappen, en de Algemene Vergadering van de VN. De ICJ moet niet worden verward met het Internationale Strafhof, die wereldwijd bindende rechtspraak kan uitoefenen. De rol van het Internationale Gerechtshof is m.a.w. niet bindend maar enkel adviserend.” [vet in het origineel]

Het volkenrecht heeft een groot gebrek: machtelozen kunnen de machtigen niet voor een rechtbank dagen. Het gaat mij vooral om dat elke individu iedereen kan aanklagen, andere individuen, groepen, internationale organisaties, bedrijven, landen, bij een internationale rechtbank. Bijvoorbeeld bin Laden zou George Bush (of de VS) moeten kunnen aanklagen, mocht ie dat willen.

Over de gevolgen en de reden voor het bestaan van een dergelijke rechtbank heb ik elders geschreven. In dit stuk wil ik een gebeurtenis tussen de wereldoorlogen beschrijven als een unieke kans om een dergelijke “rechtbank” gestalte te geven, een plek waar machteloze individuen hun geschillen met koloniale grootmachten kunnen oplossen.

De kans is echter verspeeld door het toedoen van de grootmachten, met flauwe excuses. De beste verklaring voor deze weigering is dat de machtigen met opzet het slechte willen blijven doen, ongehinderd door een rechter.