Het is Wilders gelukt om op de tweede dag van de Algemene Beschouwingen vier drogredenen binnen slechts één enkele minuut te produceren. Hieronder komt hun algemene beschouwing.

Op de eerste dag van de Beschouwingen speelde Wilders niet op de bal maar op de man, met ad hominems zoals ‘grote gedoger’, ‘mede-klungelaar’, ‘schoothondje’ en ‘bedrijfspoedel’ aan het adres van Cohen. Daarop kwam veel kritiek uit de Tweede Kamer, vooral van Emile Roemer.

Tu quoque (jij-bak)

Vandaag nog een voorbeeld van autoriteitsdrogredenen (ad verecundiam) in Martin Bosma’s boek.^[1] Op pagina 142 schrijft Bosma het volgende:

“Een brievenschrijver op de site van Binnenlands Bestuur zegt het zo:

‘Het doet er niet toe of onze ‘prachtjongeren’ religieus zijn opgevoed; de islam is een uiterlijke plichtenleer en een politiek/cultureel systeem. Om daarvan doordesemd te zijn hoef je niet in de moskee te komen: de groepscultuur is de neerslag van de islamitische traditie, een traditie die ook door raddraaiers en feestneuzen gerespecteerd wordt. Een traditie die andersgelovigen (letterlijk) verkettert en als onderklasse beschouwt, verklaart natuurlijk de onmaatschappelijkheid van jonge probleemmoslims in niet-islamitische landen: in eigen kring en te midden van eigen mensen gedraag je je, maar daarbuiten kun je doen wat je wilt, zolang je niet tegen de lamp loopt tenminste, hoewel je van het Nederlandse gezag bijzonder weinig te vrezen hebt…

Ook moslims die ‘niets aan hun geloof doen’ identificeren zich nog altijd sterk met de cultuur en het geloof van hun eigen mensen; loyaliteit aan het gastland is zeer gering, zeker in het geval van eventuele conflictsituaties.’”

(Medeonderzocht door Flip Vandyke)

Ik heb tot nu toe drie beweringen in het boek^[1] van Martin Bosma gecontroleerd. Bij alle drie beweringen hangt er een luchtje aan. Dat is een succes van 100%. Ik heb deze beweringen willekeurig getoetst, dus geen cherry picking gedaan. Misschien had ik geluk. De derde bewering waar het vandaag om gaat is de volgende stelling:

“Zo gaat van de tweedegeneratiemigranten de helft naar de moskee, dat is een stijging van 4 procent in vergelijking met de eerste generatie. Dat blijkt uit een internationaal onderzoek.”^[2]

Hiermee wil Bosma bewijzen dat (1) moslims niet assimileren en (2) moslims proberen de rest van de bevolking te assimileren:

“Er zijn geen voorbeelden van oemma’s (islamitische gemeenschappen) die assimileerden in hun gastland. Eerder het omgekeerde: dat de oemma probeert het ontvangende land over te nemen.”^[3]

Dus zijn argument is als volgt:

Premisse 1: De tweede generatie moslims gaat meer naar de moskee dan de eerste.
Conclusie: De oemma probeert het ontvangende land over te nemen.

Ik zal niets zeggen over de geldigheid van dit argument. Noch zal ik in dit blog commentaar geven op het woord “assimilatie” eerder dan “integratie”. Ik zal slechts de premisse 1 op haar echtheid controleren.

Ten eerste valt het op dat Bosma alweer geen primaire bronnen gebruikt, maar tweedehands. Zijn voetnoot verwijst naar een artikel^[4] uit NRC, maar niet naar de oorspronkelijke enquête. Dat is wetenschappelijk onverantwoord.

Ten tweede Bosma ziet in zijn eigen artikel een gedeelte van de zin over het hoofd, dat juist zijn premisse onderuit haalt:

“Terwijl Marokkanen van de tweede generatie in Europa minder vaak de moskee bezoeken dan de eerste generatie, is dat in Nederland juist andersom. Van de tweedegeneratiemigranten gaat de helft naar de moskee; 4 procent meer dan de eerste generatie.”^[5]

Dus de situatie in Nederland is een uitzondering op het gemiddelde en dat betekent dat de premisse slechts geldig voor Nederland is, maar niet over Europa (Islam) als geheel. Wij hebben het oorspronkelijke rapport^[6] van de enquête gezocht en het blijkt dat over heel Europa het aantal regelmatige moskeebezoekers van de tweede generatie met 9% kleiner is dan de eerste:

Er valt nog iets op in de cijfers. Het aantal tweede generatie moslims dat elke dag naar de moskee gaat is 3% lager dan de eerste generatie. Dus een bewijs dat het aantal taqqyiaplegende tweede generatie moslims met 3% is gestegen.

Conclusie:
Bosma probeert ons te overtuigen van: “de oemma probeert het ontvangende land over te nemen.” Daar voert hij als eerste voorbeeld het aantal moslims op van tweede generatie in Nederland dat regelmatig naar de moskee gaat. Maar de enquête die hij citeert onderbouwt niet zijn conclusie.

Geredigeerd door Pascale Esveld

[1] M. Bosma, De schijn-élite van de valsemunters : Drees, extreem rechts, de sixties, nuttige idioten, Groep Wilders en ik. Amsterdam: Bakker, 2010.
[2] Ibid., p.141.
[3] Ibid.
[4] S. Adolf, “Migrant Marokko somberst in Nederland,” NRC Handelsblad, 18 juli 2009.
[5] Ibid.
[6] CCME, and BVA. “Onder de Marokkaanse bevolking die woonachtig is in Nederland.” 2009.

Daan Evers en Niels van Miltenburg halen in een column in de Volkskrant uit naar Dick Swaab en zijn stelling dat er geen vrije wil bestaat. Maar hun argument is een rits drogredenen.

Zij doen onderzoek naar vrije wil en toch zijn ze niet in staat de resultaten van hun onderzoek te vertellen, noch noemen zij geen enkel ander wetenschappelijk onderzoek, dat vrije wil aannemelijk zou maken. Omdat die onderzoeken niet bestaan.

Martin Bosma gebruikt in zijn boek^[1] een aantal autoriteitsdrogredenen (ad verecundiam). Ik zal vandaag één van deze drogredenen bespreken. Het gaat om één van de openingscitaten van het boek, afkomstig van Ronald Reagan: “Het probleem met onze linkse vrienden is niet dat ze dom zijn, maar juist dat ze te veel dingen denken te weten die helemaal niet waar zijn.”^[2] Ik zal eerst de ad verecundiam uitleggen en daarna Reagan’s citaat bespreken.

“Er is sprake van argumentatie op basis van autoriteit als een uitspraak wordt verdedigd door te wijzen op het feit dat een gezaghebbende persoon of instelling hem onderschrijft:
A zegt dat P
Dus: P”^[3]

Rechters liegen; hebben de Amerikaanse legal realists ons in de jaren ’20 van de vorige eeuw verteld. Rechters beslissen rechtszaken volgen hun eigen privémotieven en daarna vissen ze in het wetboek naar de wetten die bij hun beslissing passen. Aan de hand van deze wetten fantaseren ze een juridisch verhaal. En wij trappen daarin.

Realisten adviseerden ons om onze naïviteit over de rechtelijke beslissingen over boord te gooien en de rechtspraak op dezelfde manier te bestuderen als de empirische wetenschappen de fysieke werkelijkheid. Ondanks het feit dat ze “armchair metaphysics’’ en “transcendental nonsense”¹ verafschuwden, hebben realisten zelf geen onderzoek gedaan en baseerden ze zich nog steeds op hun eigen, of van opbiechtende rechters afkomstige intuïties.

Volkskrantcolumnisten Arie Elshout, Amanda Kluveld, Paul Brill, Nausicaa Marbe, Tim Sweijs en Stephan De Spiegeleire herinneren me aan de Iraakse minister van informatie die de overwinning op Amerika uitriep, seconden voordat de Amerikaanse soldaten zijn deur intrapten. Deze columnisten zijn vastgeroest in de werkelijkheid van 1918, toen kolonialisten 85% van de aarde en 70% van haar bevolking controleerden. Toen was het modieus om machtsdenker te zijn. Onze columnisten missen het inzicht dat technologie de machtsstructuren in de wereld volstrekt verandert, zowel binnen de staten als internationaal.

Opiniestukken bevatten veel te veel drogredenen. Dat heeft twee nadelen: het belemmert de maatschappelijke vooruitgang en tast gerechtvaardigde belangen van individuen of groepen aan.

Wat is een drogreden?
Een drogreden is slechts een denkfout, al dan niet opzettelijk. Het is een premisse (veronderstelling) of argumentatiestap (bewering), irrelevant voor de beoogde conclusie. Neem bijvoorbeeld het volgende argument:

Pietje: Je moet me 10.000 euro geven.
Jantje: Hoezo?
Pietje: Omdat het gras groen is.
Jantje: Nou en? Waarom is de graskleur relevant?

Martin Bosma vertelt ons op pagina 7 dat hij heel goed kon leren. Nou ja, niet direct, want dat is een beetje verdacht, maar dat is wat zijn ‘geletterde’ vrienden over hem vertellen.^[1] Dit is een retorische truc om ethos te bewerkstelligen. Maar dat geeft ons meteen de kans om Bosma aan de standaarden van zijn wetenschappelijke studies (politicologie en sociologie) te houden. En één van deze standaarden is dat de beste bronnen de primaire bronnen zijn. Als ik Pietje citeer aan de hand van wat anderen hebben gezegd dat hij zou hebben gezegd, dan is dat bij voorbaat minder betrouwbaar dan een direct citaat. Slechts als het oorspronkelijke citaat ontoegankelijk is, kunnen we tweedehands citaten gebruiken. Want we weten allemaal wat de resultaten zijn van het fluisterspelletje.

In zijn boek schrijft Martin Bosma het volgende:

“Geert was ook een van de eersten in de politiek die het gevaar van het islamitisch terrorisme inzagen. Hij had naam gemaakt door te zeggen dat hij de ‘hoofddoekjes rauw lust’. Geweldig. En ook nog eens een pro-Israël-hardliner – wat wil een mens nog meer. Belezen, bereisd en iemand die zijn hand niet omdraait voor een soeraatje meer of minder. Het had hem overal vijanden opgeleverd. En had Churchill niet gezegd: ‘You have enemies? Good. That means you’ve stood up for something, sometime in your life.’”^[1]