Ik ontduik de bewijslast niet, want ik hoef niet iets te bewijzen. Ik heb je alleen maar gecorrigeerd. Jij poogde mijn uitspraken om te zetten in presmiisen en een conclusie. Daarbij beweerde je stellig dat het ging om een voorbeeld van het bevestigen van de consequent. Die bewering heb ik onderuit gehaald.

He je nou echt zelf niet door dat je een valkuil zette? Tsja, in dat geval zette je de valkuil niet bewust. Maar je zette hem wel!

Ik had het niet anders verwacht dat je de bewijslast zou ontduiken. Ik herinner me immers weinig gevallen dat je het niet had gedaan.

Wat zagen we hier gebeuren?

Jij gebruikte mij om aan Ruud een voorbeeld van het bevestigen van de consequent te geven, op basis van een eerdere uitspraak van mij.

Ik maakte duidelijk dat je mijn uitspraak onjuist had omgezet in premissen en conclusie.

Vervolgens eiste jij van mij dat ik de presmissen bewijs.

Sta me toe dat ik opmerk dat jij (alweer) een valkuil opzette.

Ik voel me dan ook vrij om je eis af te slaan.

Prachtig geformuleerd.

Welnu, zoals de regels van het debat vereisen, is het je ethische en technische plicht om te bewijzen wat je beweert, als iemand dat je vraagt. Nou dat is precies wat ik van je nu vraag. Bewijs maar premisse (1) en (2).

Mihai gaat alweer te kort door de bocht. Zal ik ‘m dan maar even formuleren?

Premisse 1: De gevangenen op Guantanamo Bay zijn terroristen.
Premisse 2: Deze terroristen kregen in hun opleidingskampen psychologische training hoe ze de media kunnen manipuleren en hoe ze beschuldigende verklaringen kunnen afleggen.

Conclusie: De verklaringen van deze gevangenen kunnen heel goed het gevolg zijn van die psychologische training.

Ik ken nog een voorbeeld van het bevestigen van de consequent. Kijk naar het volgende argument:

(1): Terroristen krijgen psychologische training hoe ze de media kunnen manipuleren en hoe ze beschuldigende verklaringen kunnen afleggen.
(2): De gevangene op Guantanamo Bay leggen beschuldigende verklaringen af.
Conclusie: Dus ze zijn terroristen

Welnu, de premissen en de conclusie zijn niet zo geëxpliciteerd, maar beoordeel je het maar zelf wat in het oorspronkelijke stuk is geschreven:

“Oh, zal je misschien zeggen, maar wat vind je dan van de verklaringen van de gevangenen, zoals afgelegd tegenover bijv. Amnesty International? Ik moet je zeggen dat ik buitengewoon, buitengewoon, skeptisch sta tegenover verklaringen van terroristen. Ze hebben in hun eigen opleidingskampen psychologische training gehad op welke wijze ze de vijand in zo’n kamp kunnen provoceren en in de media kunnen beschuldigen. Wie gaat hen geloven? Ik niet, jij wel. Zal de waarheid in het midden liggen? Ik zeg: nee, hooguit niet helemaal aan één zijde, maar in elk geval niet aan de zijde van de terroristen.”

Hier is de context: http://www.volkskrantblog.nl/bericht/46816

Marlis: ik ken debaters die van mijn groene doperwtjes grote bruine gehaktballen maken…

Ik begrijp precies wat je bedoelt.

Mihai: Daar is de jury voor, om het niet toe te laten.

De jury (de vakjury of het lekenpubliek) is er om er een oordeel over te vellen. Dat is wat anders dan het niet toelaten.

@Ruud en Mihai
TAAL IS EEN FANTASTISCH INSTRUMENT!
Het beste zolang we elkaars gedachten niet kunnen lezen. Nee, je kunt er niet alles mee, geen stoepje mee leggen, maar wel uitleggen hoe je stoepjes moet leggen en bezingen hoe mooi een stoepje is gelegd en hoe …, ach laat maar.

De argumentatieregel dat een conclusie expliciet moet zijn lijkt me redelijk. Misverstanden komen vaak voor en een expliciete uitspraak helpt dan.

Een mogelijk zwak punt hier is het punt te herkennen waarop iemand een conclusie trekt, die hij niet uitspreekt.
Ik vermoed dat ik zelf Mihai heel makkelijk in dit standje zal krijgen. Als mij iets onduidelijk is of als ik vermoed dat er iets niet klopt, dan zal ik gaan prikken om te kijken hoe het in elkaar zit.
Ik heb ervaren dat suggestieve stellingen heel effectief zijn om mensen uit de kast te lokken.
Uit zo’n stelling moet je echter niet de conclusie trekken dat ik een niet-expliciet gemaakte conclusie heb getrokken. Ik ben slechts aan het prikken en ik hoop dat zeer dwingend te doen, want praten-om-het-praten vind ik niet zo leuk…

“De geurproef, de telefoonlijst, en dergelijk waren aangevoerd in het eerste proces, de veroordeling waarvan reden was voor de Hoge Raad om een nieuw proces te vragen, op grond van jusititiele dwaling. Men verwachtte vrijspraak in het herzieningsproces, tot aan het inbrengen van het DNA. Dat laatste was in feite het enige "echte" bewijs.”

Ok.