Some international legal scholars are mesmerized by the concept that states are free to do whatever they please and they cannot be bound by any rule without their consent. (There seems to be a correlation between the fact that the gross of this trend is citizen of a state with huge number of weapons and veto power in the Security Council.) For instance Austen Parrish, Professor of Law and the Vice Dean at Southwestern Law School, does not seem troubled by the fact that “some states, like the U.S. remain opposed to restricting their conduct abroad.”
(meer…)
International Law Professor Julian Ku has produced a very nice logical fallacy. He claims that Amnesty International (AI) has “jumped the shark” in presenting the Canadian Government with an 1,000 page memorandum, claiming Bush’s “responsibility for crimes under international law including torture.” According to AI, Canada has a legal obligation, during his visit, “to arrest and prosecute [or extradite] former President Bush given his responsibility for crimes under international law including torture.” This obligation arises at least from the “United Nations Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment.”
I have asked professor Ku to illuminate his claim, by refuting the AI’s legal argument. How can he refute the argument? It’s so simple:
Het is Wilders gelukt om op de tweede dag van de Algemene Beschouwingen vier drogredenen binnen slechts één enkele minuut te produceren. Hieronder komt hun algemene beschouwing.
Op de eerste dag van de Beschouwingen speelde Wilders niet op de bal maar op de man, met ad hominems zoals ‘grote gedoger’, ‘mede-klungelaar’, ‘schoothondje’ en ‘bedrijfspoedel’ aan het adres van Cohen. Daarop kwam veel kritiek uit de Tweede Kamer, vooral van Emile Roemer.
Tu quoque (jij-bak)
(Medeonderzocht door Flip Vandyke)
Ik heb tot nu toe drie beweringen in het boek[1] van Martin Bosma gecontroleerd. Bij alle drie beweringen hangt er een luchtje aan. Dat is een succes van 100%. Ik heb deze beweringen willekeurig getoetst, dus geen cherry picking gedaan. Misschien had ik geluk. De derde bewering waar het vandaag om gaat is de volgende stelling:
“Zo gaat van de tweedegeneratiemigranten de helft naar de moskee, dat is een stijging van 4 procent in vergelijking met de eerste generatie. Dat blijkt uit een internationaal onderzoek.”[2]
Hiermee wil Bosma bewijzen dat (1) moslims niet assimileren en (2) moslims proberen de rest van de bevolking te assimileren:
“Er zijn geen voorbeelden van oemma’s (islamitische gemeenschappen) die assimileerden in hun gastland. Eerder het omgekeerde: dat de oemma probeert het ontvangende land over te nemen.”[3]
Dus zijn argument is als volgt:
Premisse 1: De tweede generatie moslims gaat meer naar de moskee dan de eerste.
Conclusie: De oemma probeert het ontvangende land over te nemen.
Ik zal niets zeggen over de geldigheid van dit argument. Noch zal ik in dit blog commentaar geven op het woord “assimilatie” eerder dan “integratie”. Ik zal slechts de premisse 1 op haar echtheid controleren.
Ten eerste valt het op dat Bosma alweer geen primaire bronnen gebruikt, maar tweedehands. Zijn voetnoot verwijst naar een artikel[4] uit NRC, maar niet naar de oorspronkelijke enquête. Dat is wetenschappelijk onverantwoord.
Ten tweede Bosma ziet in zijn eigen artikel een gedeelte van de zin over het hoofd, dat juist zijn premisse onderuit haalt:
“Terwijl Marokkanen van de tweede generatie in Europa minder vaak de moskee bezoeken dan de eerste generatie, is dat in Nederland juist andersom. Van de tweedegeneratiemigranten gaat de helft naar de moskee; 4 procent meer dan de eerste generatie.”[5]
Dus de situatie in Nederland is een uitzondering op het gemiddelde en dat betekent dat de premisse slechts geldig voor Nederland is, maar niet over Europa (Islam) als geheel. Wij hebben het oorspronkelijke rapport[6] van de enquête gezocht en het blijkt dat over heel Europa het aantal regelmatige moskeebezoekers van de tweede generatie met 9% kleiner is dan de eerste:
Er valt nog iets op in de cijfers. Het aantal tweede generatie moslims dat elke dag naar de moskee gaat is 3% lager dan de eerste generatie. Dus een bewijs dat het aantal taqqyiaplegende tweede generatie moslims met 3% is gestegen. 
Conclusie:
Bosma probeert ons te overtuigen van: “de oemma probeert het ontvangende land over te nemen.” Daar voert hij als eerste voorbeeld het aantal moslims op van tweede generatie in Nederland dat regelmatig naar de moskee gaat. Maar de enquête die hij citeert onderbouwt niet zijn conclusie.
Geredigeerd door Pascale Esveld
[1] M. Bosma, De schijn-élite van de valsemunters : Drees, extreem rechts, de sixties, nuttige idioten, Groep Wilders en ik. Amsterdam: Bakker, 2010.
[2] Ibid., p.141.
[3] Ibid.
[4] S. Adolf, “Migrant Marokko somberst in Nederland,” NRC Handelsblad, 18 juli 2009.
[5] Ibid.
[6] CCME, and BVA. “Onder de Marokkaanse bevolking die woonachtig is in Nederland.” 2009.
Daan Evers en Niels van Miltenburg halen in een column in de Volkskrant uit naar Dick Swaab en zijn stelling dat er geen vrije wil bestaat. Maar hun argument is een rits drogredenen.
Zij doen onderzoek naar vrije wil en toch zijn ze niet in staat de resultaten van hun onderzoek te vertellen, noch noemen zij geen enkel ander wetenschappelijk onderzoek, dat vrije wil aannemelijk zou maken. Omdat die onderzoeken niet bestaan.
Rechters liegen; hebben de Amerikaanse legal realists ons in de jaren ’20 van de vorige eeuw verteld. Rechters beslissen rechtszaken volgen hun eigen privémotieven en daarna vissen ze in het wetboek naar de wetten die bij hun beslissing passen. Aan de hand van deze wetten fantaseren ze een juridisch verhaal. En wij trappen daarin.
Realisten adviseerden ons om onze naïviteit over de rechtelijke beslissingen over boord te gooien en de rechtspraak op dezelfde manier te bestuderen als de empirische wetenschappen de fysieke werkelijkheid. Ondanks het feit dat ze ‘‘armchair metaphysics’’ en “transcendental nonsense”[1] verafschuwden, hebben realisten zelf geen onderzoek gedaan en baseerden ze zich nog steeds op hun eigen, of van opbiechtende rechters afkomstige intuïties.
Volkskrantcolumnisten Arie Elshout, Amanda Kluveld, Paul Brill, Nausicaa Marbe, Tim Sweijs en Stephan De Spiegeleire herinneren me aan de Iraakse minister van informatie die de overwinning op Amerika uitriep, seconden voordat de Amerikaanse soldaten zijn deur intrapten. Deze columnisten zijn vastgeroest in de werkelijkheid van 1918, toen kolonialisten 85% van de aarde en 70% van haar bevolking controleerden. Toen was het modieus om machtsdenker te zijn. Onze columnisten missen het inzicht dat technologie de machtsstructuren in de wereld volstrekt verandert, zowel binnen de staten als internationaal.
Opiniestukken bevatten veel te veel drogredenen. Dat heeft twee nadelen: het belemmert de maatschappelijke vooruitgang en tast gerechtvaardigde belangen van individuen of groepen aan.
Wat is een drogreden?
Een drogreden is slechts een denkfout, al dan niet opzettelijk. Het is een premisse (veronderstelling) of argumentatiestap (bewering), irrelevant voor de beoogde conclusie. Neem bijvoorbeeld het volgende argument:
Pietje: Je moet me 10.000 euro geven.
Jantje: Hoezo?
Pietje: Omdat het gras groen is.
Jantje: Nou en? Waarom is de graskleur relevant?